คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 437 เด็กสาวน่ารำคาญคนนั้น
บทที่ 437 เด็กสาวน่ารำคาญคนนั้น
เมื่อถึงบ้าน อวิ๋นโม่เทียนเดินตรงขึ้นไปชั้นสอง เมื่อคืนเขาไม่ได้หลับสนิทเลยทั้งคืน ตอนนี้รู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้ง ฝีเท้าโซเซ
เขารีบอาบน้ำอย่างเร่งรีบ แล้วโยนตัวลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ กอดผ้าห่มหลับตาลง แต่กลับไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย
ดูเหมือนว่าเป็นเพราะไม่ได้ปิดม่าน แสงจากภายนอกสว่างเกินไป จึงทำให้นอนไม่หลับ
อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นไปปิดม่านกันแสงทั้งหมด ตรวจสอบให้แน่ใจว่าในห้องไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย แล้วจึงกลับขึ้นเตียงอีกครั้ง ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เขาก็ยังคงนอนไม่หลับ ศีรษะของเขาเหมือนระเบิดออก หนักอึ้ง สับสนวุ่นวาย และเหมือนกำลังฉายภาพยนตร์ที่มีภาพมากมายวูบผ่านไปมาไม่หยุด
เกี่ยวกับวัยเด็ก เกี่ยวกับแม่
และเกี่ยวกับคนคนนั้น…
“ฮึ่ม!”
ก่อนที่จะทำให้ตัวเองเครียดจนระเบิด อวิ๋นโม่เทียนก็ดึงศีรษะออกมาจากผ้าห่มในที่สุด
เขาหลับตา ยื่นมือคลำไปรอบ ๆ อยู่พักใหญ่ จนในที่สุดก็คลำเจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง หรี่ตามองแล้วเปิดวีแชท เปิดกล่องข้อความและพิมพ์ข้อความสั้น ๆ
“มานอนเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
“อื้ม!”
ข้อความได้รับการตอบกลับอย่างรวดเร็ว เขาลืมตาขึ้นมาดู แต่กลับขมวดคิ้วแน่น เด็กสาวน่ารำคาญคนนั้น คำตอบของเธอมีเพียงสองคำ
“ไม่ว่าง”
เย็นชา ไร้ความรู้สึก ห่างเหิน เฉยชา!
เธอทำแบบนี้กับเขาได้อย่างไร?
อวิ๋นโม่เทียนหน้าบึ้งตึง นิ้วมือเลื่อนอย่างรวดเร็ว กดไปที่ประวัติการโทร หาเบอร์โทรศัพท์นั้น แล้วรีบกดโทรออกทันที
“ตู๊ด… ตู๊ด…”
โทรศัพท์ดังหลายครั้งแต่ไม่มีคนรับสาย อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้วแน่น เด็กสาวน่ารำคาญคนนี้ เธอกำลังทำอะไรอยู่?
เมื่อกี้ตอบข้อความในวีแชทเร็วมาก แต่พอโทรหากลับไม่รับ! เธอจะไม่ได้กำลังทำอะไรที่ไม่อยากให้ใครเห็นอยู่หรอกนะ…
พอคิดถึงตรงนี้ ดวงตาที่เคยหรี่อยู่ของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที เขาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ ในใจพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมา
เด็กสาวน่ารำคาญคนนั้น เธอจะไม่ได้แอบไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นหรอกนะ? โอ้ แค่ไม่ได้ติดต่อกันวันเดียวเท่านั้น เธอกลับไปมีอะไรกับคนอื่นแล้วเหรอ? ผู้หญิงคนนี้ ช่างเจ้าชู้จริง ๆ ! ถ้าเธอยังไม่รับโทรศัพท์อีก เขาจะ…
“ฮัลโหล เป็นอะไร?”
เสียงของหญิงสาวดังมาจากปลายสาย ตัดความคิดฟุ้งซ่านของอวิ๋นโม่เทียนเสียงของเสิ่นเมิ่งเบามาก เหมือนกับว่าเธอกำลังหลบไปรับโทรศัพท์อยู่ที่ไหนสักแห่ง
ข้อสงสัยในใจของอวิ๋นโม่เทียนเหมือนได้รับการยืนยัน เขารีบถามเสียงเข้ม “คุณอยู่ที่ไหน? อยู่กับใคร? กำลังทำอะไร? ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่รับโทรศัพท์?”
“ฉัน…”
ที่ปลายสาย เสิ่นเมิ่งดูเหมือนจะงงกับคำถามชุดนี้ของเขา เสียงฟังดูสับสน
“ฮึ!”
สีหน้าของอวิ๋นโม่เทียนยิ่งดูแย่ลง เขาแค่นเสียงจากจมูก แล้วโยนประโยคที่ไร้ความรู้สึกออกมา
“ผมต้องการให้คุณมานอนกับผม! ตอนนี้ ทันที!”
“ฉันไปไม่ได้นะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้าน ออกไปไหนไม่ได้เลย!”
น้ำเสียงของเสิ่นเมิ่งฟังดูเร่งรีบ
“คุณนอนคนเดียวไม่ได้เหรอ? แล้วอีกอย่าง กลางวันแสก ๆ คุณจะนอนทำไม…”
“คุณจะมาหรือไม่มากันแน่?” คิ้วของอวิ๋นโม่เทียนขมวดแน่นกว่าเดิม
เขาหลับตา พยายามกดความกังวลและความหงุดหงิดในใจ ยายเด็กบ้านี่ เธอคงอยู่กับคนอื่นแน่ ๆ ถึงได้พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายแบบนี้ แถมยังไม่สนใจเขาเลย!
“ฉันอยู่ที่บ้านนะ พ่อแม่ก็อยู่ข้าง ๆ …”
เสียงของเสิ่นเมิ่งแฝงความจนใจอย่างเห็นได้ชัด แต่พูดได้ครึ่งเดียว เธอก็ตระหนักถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง จู่ ๆ ก็ตื่นตระหนกขึ้นมา
“เดี๋ยวนะ คุณเป็นหวัดหรือเปล่า ทำไมเสียงคุณฟังดู…”
“ไม่มาก็ช่างมัน ต่อไปคุณก็ไม่ต้องมาอีก!”
แหวนมรกตฉันก็จะไม่ช่วยคุณเอามาให้แล้ว! ป้าหวังฉันก็จะไม่ช่วยคุณดูแลแล้ว!
อวิ๋นโม่เทียนรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจู่ ๆ ก็ไม่อยากพูดอะไรอีก แล้ววางสายไปด้วยเสียงดังปัง
ความน้อยใจค่อย ๆ ไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เป็นความรู้สึกบาง ๆ
ทำไมเขาถึงต้องนอนตอนกลางวัน และทำไมถึงนอนไม่หลับตลอดเวลา?
Comments for chapter "บทที่ 437 เด็กสาวน่ารำคาญคนนั้น"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
