คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 438 อย่าไป

บทที่ 438 อย่าไป

ก็เพราะเด็กผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นนั่นแหละ!

แต่เธอกลับไม่มาอยู่เป็นเพื่อน แถมยังถามว่าทำไมเขาถึงนอนคนเดียวไม่ได้!

น่าโมโห! อวิ๋นโม่เทียนโยนโทรศัพท์ไปอีกทางอย่างแรง ถอนหายใจยาว ๆ แล้วมุดตัวเองกลับเข้าไปในผ้าห่ม ขดตัวเป็นก้อนกลมในความมืดสนิท คิ้วดำหนาของเขาไม่คลายออกเลยแม้แต่น้อย

ปวดหัวหนักขึ้นเรื่อย ๆ เขาบังคับตัวเองให้หลับ ราวกับว่าความง่วงจะช่วยทำให้เขาชาไม่รู้สึก แต่ยิ่งเขาพยายามทำให้ตัวเองชา สมองกลับยิ่งตื่นตัว ภาพเก่า ๆ ที่เหมือนรูปถ่ายเก่าสีเหลืองซีดผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทุกรายละเอียดเริ่มชัดเจน สมจริงราวกับพาเขากลับไปยังอดีต

อดีต…

เขายังอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินเตี้ย ๆ ชื้นแฉะ ในห้องที่ปิดไฟแล้ว แสงเพียงแหล่งเดียวมาจากหน้าต่างบานเล็ก ๆ ทุกวันเขาเฝ้าอยู่ที่หน้าต่างบานเล็กนั้น รอคอยเสียงรองเท้าส้นสูงคุ้นหูอย่างเงียบ ๆ

เขายังมีผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ไม่ว่าชีวิตจะลำบากแค่ไหน เธอก็ยังสดใสและสวยงามเสมอ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอไม่เคยหายไป ถ้าไม่รู้ว่าเขาใช้ชีวิตแบบไหนกันแน่ เขาก็คงคิดเหมือนคนที่เพิ่งเจอเธอครั้งแรกว่า เธอเป็นภรรยาที่มีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข

ในอดีต เธอชอบเต้นรำมากที่สุด กระโปรงกว้างพลิ้วไหวตามจังหวะเพลง ทุกการหมุนตัวเข้ากับจังหวะอย่างสมบูรณ์แบบ ชายกระโปรงปลิวสะบัด เผยให้เห็นขาขาวเรียวกระชับใต้กระโปรงสีแดง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขไร้ขอบเขต เปล่งประกายจนใครก็ไม่อาจละสายตา

เธอมักจะมีความสุขเหมือนเด็ก ดูเหมือนไม่มีความทุกข์ใด ๆ ราวกับเป็นนางฟ้าที่งดงามที่สุด…

น่าเสียดายที่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา เธอมอบทุกสิ่งที่ดีงามและความพยายามทั้งหมดให้กับชีวิต แต่สิ่งที่ชีวิตตอบแทนเธอมีแต่ความเจ็บปวด

กี่ครั้งแล้วที่เขาเห็นเธอกลับมาพร้อมรอยยิ้ม รองเท้าส้นสูงมั่นคง และกี่ครั้งที่เขาเห็นเสื้อผ้าของเธอฉีกขาด รวมถึงรอยแผลที่เต็มไปทั่วขาขาวของเธอ

กี่ครั้งแล้วที่เขาเห็นเธอเต้นรำอย่างสง่างามตามจังหวะเพลงในห้องใต้ดินเล็ก ๆ นั้น มีความสุขเหมือนนางฟ้า และกี่ครั้งที่เขาบังเอิญเห็นความเศร้าและความเจ็บปวดวูบผ่านในดวงตาของเธอ

ความเศร้าและความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง

เธอเป็นนางฟ้า แต่ไม่ใช่นางฟ้าที่ได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์ แต่เป็นนางฟ้าที่ปีกหัก ตกลงมาสู่โลกมนุษย์และถูกเหยียบย่ำทำร้ายตามใจชอบ

คิดถึงเธอ อยากกอดเธอ อยากปกป้องเธอเหมือนที่เคยจินตนาการไว้นับครั้งไม่ถ้วน อยากปกป้องเธอจากการโจมตีทั้งหมด อยากให้เธอมีชีวิตที่มั่นคง เรียบง่าย เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด และเป็นนางฟ้าที่มีความสุขที่สุด

แต่เธอรอไม่ไหวแล้ว…

“ไม่ อย่าไป! แม่…”

เขายื่นมือออกไปอย่างไร้ที่พึ่ง พยายามจะคว้าชายกระโปรงสีแดงที่พลิ้วไหว พยายามจับมือเรียวบางนั้น

แต่เขาจับได้แต่อากาศว่างเปล่า เธอที่ยิ้มอยู่นั้น เหมือนภาพลวงตาที่ไร้ตัวตน ถูกนิ้วมือของเขาบีบแตกสลายไป

“อย่าไป! ขอร้องละ… อย่าไป…”

เขาหวาดกลัวและกระวนกระวาย เหมือนเด็กน้อยที่เปราะบางและไร้ที่พึ่ง ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว เขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พบว่าตัวเองร้องไห้ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เธอก็ยังจากไป

เหมือนนางฟ้าที่ตกลงมาบนโลกมนุษย์แล้วถูกพระเจ้าเรียกกลับไป แต่จินตนาการก็เป็นเพียงจินตนาการเสมอ เหตุผลที่ผู้คนชอบใช้การเปรียบเทียบที่สวยงามเหล่านั้น มักเป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถยอมรับความจริงได้ ความจริงอันโหดร้าย…

ไม่มีพระเจ้า ไม่มีนางฟ้า พระเจ้าไม่เคยเรียกนางฟ้ากลับไป เธอถูกฆาตกรรม

ถูกฆาตกรรมโดยใคร? แน่นอนว่าเป็นคนนั้น! ปีศาจนั่น!

“ปีศาจ! มันคือปีศาจ!”

เขากัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง

ความเกลียดชังเหมือนกับลมหนาวเหน็บในเดือนสุดท้ายของปีที่แทรกซึมเข้าไปในกระดูก ลึกลงไปถึงไขกระดูก

เขาแบกความแค้นไว้ แต่คนที่เขาเผชิญหน้าด้วยกลับเป็นคนที่มีสายเลือดเดียวกัน เป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด เขาจะลงมือได้อย่างไร จะลงมือเมื่อไหร่?

ทำไมเขาถึงเริ่มสั่น ทำไมจู่ ๆ ถึงได้หนาวขนาดนี้?

“ทำไมหน้าผากเขาถึงร้อนขนาดนี้? รีบเอาผ้าเปียกมาเร็ว!”

เสียงร้อนรนดังขึ้นข้างหูอวิ๋นโม่เทียนเสียงนั้นคุ้นเคยแต่ก็ห่างไกล

เขายื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว คว้าเสียงที่คุ้นเคยนั้นไว้ ริมฝีปากซีดเผือกขยับเล็กน้อย เปล่งเสียงเบา ๆ

“ได้โปรด อย่าไป…”