คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 439 เขากลัวฉีดยาด้วยหรือนี่

บทที่ 439 เขากลัวฉีดยาด้วยหรือนี่

เสิ่นเมิ่งถูกกอดรอบเอวแน่น ร่างของเธอบางเฉียบแต่กลับอบอุ่น อวิ๋นโม่เทียนรู้สึกเหมือนกำลังกอดลูกประคบร้อน พยายามซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเธอ

ลู่หมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มแหย ๆ เรียก

“คุณเสิ่น พี่ใหญ่คงจะมีไข้สูงจนเพี้ยนไปแล้ว”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพี่ใหญ่ในสภาพแบบนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาพบพี่ใหญ่ในสายตาเขา พี่ใหญ่เป็นลูกผู้ชายที่เก่งกาจ และต่อมาก็รู้สึกว่าพี่ใหญ่เป็นผู้ชายแท้ที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว

แม้ว่าหลังจากที่พี่ใหญ่พบกับคุณเสิ่น เขาจะเริ่มมีชีวิตชีวาและอบอุ่นขึ้นบ้าง แต่ลู่หมิงก็ไม่เคยคิดเลยว่า พี่ใหญ่จะกอดคุณเสิ่นและออดอ้อนแบบนี้ ทั้งยังดูเหนียวหนึบ…

“เขามีไข้สูงมากจริง ๆ ”

เสิ่นเมิ่งก้มมองใบหน้าแดงก่ำของชายในอ้อมกอด หัวใจของเธอสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้นเรียก

“ลู่หมิงเตรียมรถเร็ว เราต้องไปโรงพยาบาลทันที!”

เมื่อครู่ที่ได้รับข้อความจากผู้ชายคนนี้ เธอคิดว่าเขาแค่ถามไถ่ตามปกติ เธอจึงปฏิเสธไปโดยไม่คิดอะไร

จนกระทั่งเธอรับสาย ได้ยินเสียงแหบแห้งของเขา ถึงรู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอคิดว่าเขาแค่เป็นหวัดธรรมดา ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะป่วยหนักขนาดนี้ จนมีไข้สูงเพ้อไปแล้ว

ไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้ ต้องรีบไปโรงพยาบาลทันที เสิ่นเมิ่งรีบเรียกลู่หมิงให้เตรียมตัว ส่วนตัวเองพยายามแกะมือที่กอดเธอแน่น

แต่มือคู่นั้นกอดแน่นเกินไป เสิ่นเมิ่งแกะไม่ออก จึงต้องก้มลงพูดเสียงอ่อนโยน “อย่าดื้อสิ เดี๋ยวเราไปโรงพยาบาลกัน ปล่อยมือเร็ว”

“ไม่ไป!”

ชายในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่แดงก่ำเพราะไข้สูงเต็มไปด้วยแววอ้อนวอน

“ผมไม่อยากไปโรงพยาบาล ผมไม่อยากฉีดยา ผมอยากอยู่บ้าน!”

พรืด!

ลู่หมิงที่เดินไปถึงประตูหยุดชะงัก หันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาฟังไม่ผิดใช่ไหม? พี่ใหญ่เหมือนกับ…

กำลังออดอ้อนคุณเสิ่นจริง ๆ !

“ไม่อยากฉีดยาเหรอ?” เสิ่นเมิ่งตกตะลึง

“คุณไม่ได้กลัวฉีดยาใช่ไหม?”

“ใครบอกว่าผมกลัว?”

อวิ๋นโม่เทียนเบิกตากว้าง พูดอย่างหนักแน่น

“ผมไม่ได้กลัวสักหน่อย! ผมแค่ไม่ชอบวิธีการฉีดยาของพวกเขา! ผมคิดว่าพวกเขาไม่คู่ควรที่จะฉีดยาให้ผม!”

พรืด!

ลู่หมิงหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง เขารีบเอามือปิดปาก แต่รอยยิ้มก็ยังเล็ดลอดออกมาทางดวงตา

อยู่ข้างพี่ใหญ่มาหลายปี เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่ใหญ่กลัวฉีดยา แต่ก็ไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ไปโรงพยาบาลเพื่อขอฉีดยาเองเลย

ที่แท้พี่ใหญ่ก็มีจุดอ่อนเล็ก ๆ แบบนี้ด้วย!

“ไม่คู่ควร?”

เสิ่นเมิ่งประหลาดใจมาก เลิกคิ้วสูง ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็เก่งในการหาข้ออ้างเหมือนกัน พอเธอได้สติ มุมปากของเธอก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม

ไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเหมือนไม่มีจุดอ่อนคนนี้ เจ้าพ่อผู้มีชื่อเสียงของเมืองเอ ก็ยังมีสิ่งที่กลัว เขากลัวฉีดยาด้วยหรือนี่!

“คุณหัวเราะอะไร? ผมพูดความจริงทั้งหมด! ผมไม่ได้กลัว! แค่ไม่ชอบเท่านั้น!”

ดูเหมือนเขาจะเห็นว่าเธอไม่เชื่อ อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้ว ย้ำอย่างจริงจัง ราวกับว่าการยืนยันซ้ำ ๆ จะทำให้เสิ่นเมิ่งเชื่อได้ น่าเสียดายที่เสิ่นเมิ่งเห็นแต่ความกระอักกระอ่วนในใจเขา

แต่ถึงแม้จะมองออกก็ไม่อาจพูดออกมาได้ เธอได้แต่หุบปากยิ้มพลางพยักหน้า

“ดีค่ะ คุณไม่ได้กลัวฉีดยา แต่คุณไม่ยอมรับพวกเขาต่างหาก! ฉันเข้าใจแล้ว คุณเชื่อฟังหน่อย รีบนอนเร็ว ๆ ได้ไหมคะ?”

“อืม…”

อวิ๋นโม่เทียนรู้สึกสบายใจขึ้นในที่สุด เขาส่งเสียงรับคำเบา ๆ แล้วหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ยืนกรานที่จะดึงเสิ่นเมิ่งเข้าไปในผ้าห่ม กอดเสิ่นเมิ่งแน่นไว้ในอ้อมกอดราวกับกอดตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก ๆ ซุกศีรษะลึกลงในอ้อมอกเสิ่นเมิ่งเสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากข้างใน

“อย่าไปอีกเลยนะ ได้ไหม กลับมาแล้วก็ไม่ต้องไปไหนอีกแล้วนะ ได้ไหม?”

“ได้ค่ะ ไม่ไปแล้ว”

เสิ่นเมิ่งรับปากเต็มปาก แล้วหันไปสั่งลู่หมิงที่อยู่ข้าง ๆ

“ลู่หมิงไปหาดูหน่อยว่าในบ้านมียาลดไข้ไหม เขาไม่ไปโรงพยาบาล พวกเราต้องป้อนยาให้เขากิน!”