คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 441 คนนั้นโทรมา

บทที่ 441 คนนั้นโทรมา

รัก?

คำนี้ตกลงเบา ๆ เข้าสู่หูเสิ่นเมิ่งแล้วระเบิดเป็นดอกไม้ไฟอันงดงามในใจเธอ เธอลืมตามองชายคนนี้ที่กำลังจูบเธออย่างอ่อนโยนและละเอียดอ่อน แต่ในหัวของเธอกลับมีเสียงประโยคที่เขาเพิ่งพูดก่อนหน้านี้ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา

รัก…

คำว่ารักนั้นหนักหนาเหลือเกิน ทำไมถึงพูดออกมาได้ง่ายดายเช่นนี้?

ผู้ชายคนนี้ เขาเข้าใจความหมายของคำว่ารักหรือเปล่า? เขารู้หรือไม่ว่ารักควรมีระดับไหน?

ไม่ เขาไม่รู้หรอก

เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงมาก่อน แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าความรู้สึกรักใครสักคนเป็นอย่างไร? แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่า ความรักต้องฝังลึกถึงกระดูก

พวกเขาเป็นแบบนี้ จะถึงขั้นรักได้อย่างไร?

นี่ไม่ใช่ความรัก นี่เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของเขาเท่านั้น เสิ่นเมิ่งหลับตาลง ปิดความคิดของตัวเองไว้ด้วย

นอกหน้าต่าง ความมืดของราตรีเริ่มหนักหน่วงขึ้น

จูบนี้ยาวนานและอ่อนโยน หลังจากจบลง เสิ่นเมิ่งมองดูท้องฟ้านอกหน้าต่าง แล้วรีบลุกขึ้นเก็บของทันที พลางร้องอย่างเร่งรีบว่า

“โอ้ ฉันต้องรีบไปแล้ว ถ้าช้ากว่านี้จะลำบากนะ!”

“เป็นอะไรไป ที่รัก คุณรีบร้อนจะจากฉันไปขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่อยากอยู่กับฉันอีกสักพักเหรอ?”

อวิ๋นโม่เทียนรวบเอวเธอไว้

เขายังคงหวนนึกถึงจูบอันยาวนานนั้น และริมฝีปากอ่อนนุ่มละเอียดของหญิงสาว เขาอยากเริ่มจูบใหม่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เสิ่นเมิ่งผลักเขาออกอย่างเด็ดขาด ขมวดคิ้วพลางร้องว่า

“อย่าเล่นสิ ฉันออกมาตั้งบ่ายแล้ว ต้องขอให้เพื่อนช่วยปกปิดให้ถึงได้ออกมา ฉันสัญญากับพวกเขาว่าคืนนี้จะกลับ คุณอย่าทำให้ฉันลำบากได้ไหม?”

“โอ้…”

อวิ๋นโม่เทียนคลายแขนออก

สีหน้าของเขาหม่นลงชั่วขณะ ไม่ปิดบังความผิดหวังในดวงตา

ฉันนึกว่าในที่สุดจะได้กอดที่รักของฉันนอนอย่างสบาย ๆ สักคืนเสียอีก…”

ปั้ง!

เขาพูดยังไม่ทันจบ ศีรษะก็โดนตีอย่างแรง เสิ่นเมิ่งพองแก้มกลม ๆ เบิกตากว้าง

“คุณกอดฉันนอนมาทั้งบ่ายแล้วนะ! ฉันแทบจะถูกคุณบีบจนแหลกแล้ว คุณยังจะบีบต่ออีกเหรอ! คุณจะไม่หยุดจนกว่าจะบีบฉันพังใช่ไหม?”

“อืม!”

อวิ๋นโม่เทียนกุมหน้าผากตรงที่โดนเคาะ ทำหน้าเหมือนถูกรังแกพลางเม้มปาก

แม้ใบหน้าจะดูน้อยใจ แต่ในใจเขารู้ดีว่า การที่เสิ่นเมิ่งสามารถมาอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ทั้งบ่าย คอยดูแลให้เขากินยาลดไข้ ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากแล้ว เขาไม่ควรรั้งเธอไว้ เพราะถ้ายังลากยาวต่อไป อาจจะทำให้เธอเดือดร้อนจริง ๆ

เขาต้องการความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ไหลไปอย่างช้า ๆ ยาวนานและมั่นคง ไม่อยากให้อารมณ์ชั่ววูบทำลายเส้นทางในอนาคตของพวกเขา อย่างไรเสีย ในอนาคตพวกเขาก็มีเวลามากมายที่จะอยู่ด้วยกัน ค่อย ๆ ใช้เวลาไปด้วยกัน

อวิ๋นโม่เทียนลงจากเตียงช่วยเสิ่นเมิ่งจัดเสื้อผ้า แล้วส่งเธอออกจากประตูอย่างใส่ใจ มองตามร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นรถไป รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปนาน เขาจึงได้สติ ค่อย ๆ หันหลังเดินกลับเข้าไป

เขาเพิ่งก้าวเท้าเข้าประตูใหญ่ เสียงร้อนรนของลู่หมิงก็ดังลงมาจากชั้นสอง

“พี่ใหญ่เร็วเข้า โทรศัพท์จากคุณปู่!”

“…”

อวิ๋นโม่เทียนชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ

เขาเงยหน้ามองไปที่ลู่หมิงซึ่งยืนอยู่ที่ปากบันไดชั้นสอง สายตาเขาหนักอึ้ง น้ำเสียงยิ่งหม่นหมองกว่าแววตา

“นายโทรหาเขาเหรอ?”

“พี่ใหญ่เป็นไปไม่ได้หรอกครับ”

ลู่หมิงตกใจรีบโบกมือปฏิเสธ

“ผมจะโทรหาคุณปู่ทำไมกัน อีกอย่าง ผมก็แค่เป็นน้องที่อยู่ข้างกายคุณ ถึงผมจะโทรหาคุณปู่เอง คุณปู่ก็คงไม่รับสายผมหรอก ผมกับท่านไม่มีทางได้คุยกันเลยนะครับ!”

ลู่หมิงรู้มาตลอดว่าพี่ใหญ่มีความแค้นต่อคุณปู่ แต่ไม่เคยรู้ว่าความแค้นของพี่ใหญ่ที่มีต่อคุณปู่นั้นลึกซึ้งถึงเพียงนี้

เขาถึงกับไม่เต็มใจรับโทรศัพท์จากคุณปู่ขนาดนี้

“ฮึ”

อวิ๋นโม่เทียนทำเสียงฮึในลำคอดัง ๆ ก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบน แต่ละก้าวที่เหยียบลงบนบันไดนั้นหนักอึ้ง

เขายังไม่ทันได้โทรหาคนคนนั้น ทำไมคนคนนั้นกลับโทรมาหาเขาก่อน?

ช่างเถอะ สิ่งที่ควรมาก็หนีไม่พ้น เรื่องที่เขาสัญญากับลุงหลี่เมื่อวาน เขาก็ต้องทำให้สำเร็จ