คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 442 แหวนได้ถูกส่งไปให้คุณแล้ว

บทที่ 442 แหวนได้ถูกส่งไปให้คุณแล้ว

ในห้องหนังสือ

หูโทรศัพท์วางอยู่ข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าคนที่อยู่ปลายสายรออยู่นานแล้ว

อย่างไรก็ตามอวิ๋นโม่เทียนก็ไม่ได้รีบร้อนแม้แต่น้อย เขาค่อย ๆ เดินไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบากับคนปลายสาย

“คุณลุงหลง”

“โม่เอ๋อร์”

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย เสียงนี้แฝงไปด้วยความสง่างามและความน่าเกรงขามที่มีมาแต่กำเนิด ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็นผู้อาวุโสที่มีฐานะสูง

น้ำเสียงของเขาไม่เร่งรีบ แถมยังแฝงความอ่อนโยนเล็กน้อย

“ลุงหลี่บอกว่าเมื่อคืนนายโทรมา และบอกว่าวันนี้จะโทรหาฉัน”

“ครับ”

อวิ๋นโม่เทียนตอบรับ แล้วอธิบายเสียงเบา

“เมื่อคืนผมยุ่งกับบางเรื่อง วันนี้ก็นอนชดเชยมาตลอด เลยไม่ได้โทรหาคุณลุงก่อน…”

เขารู้สึกว่าข้ออ้างนี้ค่อนข้างเชย แต่เขาพูดความจริง หลังจากกลับมาจากบ้านหยวนซิ่งหวัง เขาก็นอนหลับไปเลย แถมยังเป็นไข้ เพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้

ระหว่างนั้นเขาไม่มีโอกาสและเวลาโทรหาอีกฝ่ายจริง ๆ

“ไม่เป็นไร”

คนปลายสายดูเหมือนไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้ เสียงที่ทั้งแก่ชราทั้งน่าเกรงขามและอ่อนโยนนั้นพูดต่อไป “ฉันได้ยินว่านายกำลังตามหาแหวนวงหนึ่ง?”

“เอ่อ…”

อวิ๋นโม่เทียนตกใจในใจ นิ้วที่จับหูโทรศัพท์กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ

“ครับ ผมกำลังตามหาแหวนมรกตวงหนึ่ง เมื่อวานผมขอให้ลุงหลี่สืบหาที่อยู่ของหยวนซิ่งหวัง ก็เพื่อแหวนวงนั้น”

จริง ๆ แล้วเขาไม่จำเป็นต้องแปลกใจ คนอย่างคุณลุงหลงนี่ ในเมื่อสามารถสืบหาที่อยู่ของหยวนซิ่งหวังได้อย่างง่ายดาย ก็ย่อมสามารถสืบได้อย่างง่ายดายเช่นกันว่าเขาตามหาหยวนซิ่งหวังเพื่ออะไร

แต่อวิ๋นโม่เทียนไม่คิดว่าคนคนนี้จะตรงไปตรงมาขนาดนี้ ถึงกับโทรมาพูดถึงเรื่องนี้โดยตรง

“งั้นนายก็คงรู้แล้วสินะว่าแหวนวงนั้นถูกฉันซื้อไปตอนนั้น?” ปลายสายถอนหายใจ เสียงฟังดูจนใจอยู่บ้าง

“เด็กคนนี้ ช่างดื้อเสียจริง มีปัญหาก็ไม่ยอมเอ่ยปากกับฉัน…”

“คุณลุง ผมได้เอ่ยปากแล้วนะครับ เมื่อคืนการตามหาที่อยู่ของหยวนซิ่งหวังก็ขอความช่วยเหลือจากลุงหลี่”อวิ๋นโม่เทียนรีบพูด น้ำเสียงร้อนรน แต่ยังคงสุภาพ

“แต่เรื่องแหวน ผมคิดว่ามันเป็นของที่คุณลุงรัก ผมไม่ควรแย่งชิง เลยไม่ได้เอ่ยปาก”

ที่ไหนกันเขาจะมีเหตุผลแบบนั้น

แหวนมรกตวงหนึ่ง ไม่ถือว่าเป็นของมีค่าพิเศษอะไร คุณลุงหลงมีทรัพย์สมบัติมากมาย จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะถือว่าแหวนมรกตวงนี้เป็นของรัก?

เขาแค่ไม่อยากเจอคนคนนั้น จึงไม่ได้เอ่ยปากมาตลอด

“อะไรกันของรัก ก็แค่แหวนวงหนึ่งเท่านั้น จะมีค่าเท่ากับนายได้ยังไง?”

แน่นอน เสียงจากปลายสายหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็พูดอย่างใจกว้าง “เอาละ แหวนฉันให้คนส่งไปให้นายแล้ว เดี๋ยวนายลองเปิดดูว่าที่ต้องการหาเป็นอันที่ฉันส่งไปให้หรือเปล่า”

“หา?”อวิ๋นโม่เทียนงงไปชั่วขณะ

เขารู้สึกไม่อยากเชื่อ

ตั้งแต่รู้ว่าแหวนอยู่ในมือของคนคนนั้น แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่อยากไปเจอคนคนนั้น แต่ในหัวก็คิดหาวิธีอยู่ตลอด

แหวนวงนี้สำคัญมาก เป็นสิ่งจำเป็นของเสิ่นเมิ่งเขาต้องเอากลับมาให้ได้ หลังจากส่งเสิ่นเมิ่งกลับไปเมื่อสักครู่ เขายังคิดอยู่เลยว่า เตรียมตัวไปเจอคนคนนั้นสักครั้ง แล้วหน้าหนา ๆ ซื้อแหวนกลับมาดีกว่า

แต่เขาไม่คิดว่าคนคนนั้นจะโทรมาหาเขาก่อน พูดตรง ๆ ถึงเรื่องแหวน และยังส่งคนเอาแหวนมาให้เขาแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องราวก็ง่ายขึ้น เขาแทบจะไม่ต้องออกแรงเลยก็ได้แหวนวงนี้มา ไม่ต้องเสียเงิน ไม่ต้องออกแรง และไม่ต้องเสียความคิด

แต่เขาก็ติดหนี้บุญคุณคน ๆ นั้นอีกหนึ่งเรื่อง