คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 445 เหนื่อยเหลือเกิน

บทที่ 445 เหนื่อยเหลือเกิน

วันเกิดของคุณย่าเสิ่นใกล้เข้ามาทุกที

ในขณะเดียวกัน ใกล้ถึงช่วงปลายปีแล้ว งานก็ยิ่งยุ่งมากขึ้น การปิดโครงการเฟสสองของโครงการสวนจินกุ้ยของแผนกโครงการก็ใกล้จะเสร็จสิ้น เสิ่นเมิ่งเหนื่อยจนหมดแรงทุกวัน ทั้งตัวเหมือนลูกข่างที่ถูกไขลาน ไม่สามารถหยุดได้เลย

เธอมีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในรถระหว่างเดินทางกลับบ้านหลังเลิกงานเท่านั้น ที่จะได้นั่งพิงเอนหลังอย่างสงบบนเบาะหลัง หรี่ตามองท้องฟ้าที่มืดลงแล้ว และแสงไฟตามบ้านเรือนที่ผ่านไป

เพราะเธอไม่ได้ยุ่งแค่ตอนกลางวันเท่านั้น แม้แต่เมื่อกลับถึงบ้านก็ไม่สามารถพักผ่อนได้ทันที เพราะแม่ของเธอจะต้องรั้งตัวเธอไว้เพื่อถามเรื่องอื่น ๆ อีกแน่นอน

เหมือนกับคืนนี้ เสิ่นเมิ่งเพิ่งเดินเข้ามาในห้องโถงก็เห็นลู่ผิงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา นิ้วมือกำลังแตะ ๆ จิ้ม ๆ บนหน้าจอแท็บเล็ต

พอเงยหน้าขึ้นเห็นเสิ่นเมิ่งดวงตาของเธอก็สว่างขึ้นทันที ยื่นมือคว้ามือของเสิ่นเมิ่งแล้วร้องเสียงดังอย่างรีบร้อน

“ลูกรัก กลับมาพอดีเลย แม่มีเรื่องจะถามลูกพอดี ลูกดูนี่หน่อย สีพื้นหลังนี้ลูกคิดว่าควรเลือกสีอะไรดี จะเอาสีแดงหรือสีเหลือง?”

“ต้องเป็นสีแดงสิคะ! แม่ คุณย่าฉลองวันเกิดครบ 70 ปี นี่เป็นเรื่องมงคล สีแดงดูเป็นมงคลกว่า แสงสีเหลืองส่องบนใบหน้าคนจะทำให้สีหน้าดูเหลือง ๆ ไม่เห็นความสดใส”

เสิ่นเมิ่งถูกลู่ผิงดึงให้นั่งลงบนโซฟา เอียงศีรษะมองหน้าจอ แล้วพูดอย่างจริงจัง

“มีเหตุผลดี”

ลู่ผิงพยักหน้าหลายครั้ง แต่รีบคว้าตัวเสิ่นเมิ่งที่กำลังจะลุกขึ้น ดึงเธอกลับมานั่งบนโซฟาอีกครั้ง แล้วร้องเสียงดังอย่างรีบร้อน

“เอ้า แล้วลูกช่วยแม่ดูการจัดฉากนี้หน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง มีอะไรที่ไม่เหมาะสมไหม?”

เสิ่นเมิ่งทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง หรี่ตามองภาพแนวคิดบนหน้าจอด้วยสีหน้าจนปัญญา เธอรู้อยู่แล้วว่าเลิกงานก็ไม่มีทางได้พักผ่อน แม่ต้องให้เธอช่วยจัดการเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าแน่ ๆ

“แล้วก็เรื่องอาหารในงานเลี้ยงวันเกิด ทุกปีงานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าของลูก เฝิงชิงอวี๋เป็นคนจัดการ เขาแค่เลือกโรงแรมระดับกลางค่อนข้างดีให้เขาทำ แต่ปีนี้เป็นวันเกิดครบรอบสำคัญ และเป็นครั้งแรกที่แม่ดูแลงานใหญ่แบบนี้ ระดับงานแน่นอนว่าต้องไม่เหมือนกับปีก่อน ๆ ต้องใช้โรงแรมที่แพงที่สุดและมีระดับสูงที่สุด!” ลู่ผิงเริ่มพูดพร่ำเพรื่อ

เธอเอียงศีรษะด้วยความกังวล

“แต่โรงแรมระดับสูงที่สุดนั่นจองคิวไปถึงฤดูร้อนปีหน้าแล้ว งานเลี้ยงวันเกิดของเราจะเริ่มในอีกไม่กี่วันนี้ แน่นอนว่าเราไม่ทันแล้ว เมิ่งเมิ่ง ลูกว่าเราควรทำยังไงดีล่ะ?”

“มันมีอะไรยากตรงไหนล่ะคะ แม่ ครอบครัวเราทำธุรกิจอะไร?”

เสิ่นเมิ่งนอนพิงโซฟาอย่างอ่อนแรง มองลู่ผิงอย่างเกียจคร้าน

ลู่ผิงชะงักไปครู่หนึ่ง

“ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไง”

“ใช่ไหมล่ะ พวกเราขายบ้าน แล้วจะขาดสถานที่ได้ยังไง?”

เสิ่นเมิ่งกลอกตาเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“เรามีสถานที่มากมาย ทำไมต้องไปแย่งสถานที่กับคนอื่นด้วย? อีกอย่าง ฉันเห็นว่าสถานที่ของโรงแรมพวกนั้นก็ไม่ได้ใหญ่โต แขกก็จอดรถลำบาก และดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ ถ้าให้ฉันพูด ใช้สถานที่ของเราเองดีกว่า เช่น บ้านพักตากอากาศของคุณย่าก็ไม่เลวนะ”

บ้านพักตากอากาศของคุณย่าเสิ่นอยู่ในชานเมือง ตำแหน่งที่ตั้งค่อนข้างห่างไกล แต่พื้นที่ไม่ได้เล็กเลย คุณย่าเสิ่นชอบจัดการบ้าน ในสวนยังมีสนามหญ้าขนาดใหญ่ จัดให้เรียบร้อย วางโต๊ะให้กว้างขวาง จัดงานเลี้ยงบนสนามหญ้า ทั้งสบายและสวยงาม

ดวงตาของลู่ผิงเป็นประกาย เธอมองลูกสาวด้วยความตื่นเต้น

“ลูกสาวที่ดี ลูกเก่งขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ ความคิดช่างว่องไวกว่าแม่”

แต่เธอก็ขมวดคิ้วอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“สถานที่แก้ไขได้แล้ว แต่พ่อครัวจะทำยังไง?”

“จ้างสิคะ!”

เสิ่นเมิ่งตอบทันทีอย่างไม่ต้องคิด

“จ้างด้วยเงินก้อนใหญ่ ทั้งอาหารตะวันตก อาหารจีน ของหวาน จัดให้ครบ วัตถุดิบเราเลือกของสดเอง พ่อครัวเราใช้คนที่ดีที่สุด สถานที่ก็เป็นของเราเอง แม่ ลองคิดดูนะ ประหยัดค่าสถานที่ ยังให้แขกได้กินอย่างสบาย เล่นอย่างมีความสุข นี่ไม่ดีกว่าจัดที่โรงแรมหรือคะ?”