คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 447 เขาต้องการชดเชย
บทที่ 447 เขาต้องการชดเชย
“ถ้าคิดถึงฉัน คุณก็ควรจะบอกฉันล่วงหน้าสักหน่อยสิ! คุณแอบเข้ามาเงียบ ๆ แบบนี้ แล้วยังมาปรากฏตัวตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำ มันทำให้ฉันตกใจนะ!”
เสิ่นเมิ่งแม้จะไม่โกรธมากแล้ว แต่ก็ยังมีความขุ่นเคืองอยู่ เธอกอดแขนตัวเองแน่น และจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจ คราวนี้โชคดีที่เธอควบคุมตัวเองได้ดี ไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่ถ้าเกิดเธอเผลอร้องออกมาล่ะ? จะทำยังไงถ้าทุกคนในบ้านวิ่งมาดู?
“ผมบอกคุณแล้วว่าผมคิดถึงคุณ แต่ที่รัก คุณไม่สนใจผมนี่นา”
ไม่คาดคิดว่า ชายหนุ่มตรงหน้ากลับทำปากยื่น มองเธอด้วยสายตาน้อยใจ
“ฉันไม่สนใจคุณตอนไหนกัน?”
เสิ่นเมิ่งเบิกตากว้าง ทำหน้าบึ้งตะโกน
“อวิ๋นโม่เทียนก็จ้องตากลับและตะโกนว่า
“คุณยังจะบอกว่าไม่ได้ทำ…”
แล้วเขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิ้วแตะหน้าจอเลื่อนอย่างรวดเร็ว เปิดหน้าจอออกมาและยื่นตรงหน้าเสิ่นเมิ่งพลางพูดอย่างหงุดหงิด
“คุณดูเองสิ คุณตอบผมหรือเปล่า?”
“นี่มัน…”
เสิ่นเมิ่งชะงัก
หน้าจอนั้นเป็นหน้าแชทวีแชท ซึ่งอวิ๋นโม่เทียนส่งข้อความบอกว่าคิดถึงเธอหลายครั้ง แต่เธอไม่ได้ตอบกลับเลยสักข้อความเดียว
สมองเธอทำงานอย่างรวดเร็ว แต่ก็นึกไม่ออกเลยว่าอวิ๋นโม่เทียนเคยส่งข้อความแบบนี้มาให้เธอตอนไหน
“แค่นี้ยังไม่พอ ดูข้างบนนี่อีก!”
นิ้วของอวิ๋นโม่เทียนเลื่อนลงมา เปิดประวัติการสนทนาก่อนหน้านี้ออกมา ข้างบนนั้นเสิ่นเมิ่งตอบข้อความกลับไปจริง แต่ตอบสั้นมาก อวิ๋นโม่เทียนส่งข้อความยาวมาก แต่เธอตอบกลับเพียงคำเดียวว่า
“อืม”
ท่าทีเธอดูเหมือนแค่ตอบแบบขอไปที
“นี่มัน…” เสิ่นเมิ่งรู้สึกละอายใจเล็กน้อย
ในชั่วขณะนั้น สายตาที่เธอมองไปยังอวิ๋นโม่เทียนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด อวิ๋นโม่เทียนเหมือนเด็กน้อยที่ถูกขัดใจ พูดอย่างหงุดหงิด
“ไม่กี่วันก่อนถึงแม้ท่าทีจะดูเหมือนแค่ตอบขอไปที แต่อย่างน้อยก็ยังมีการตอบกลับ ทำให้ผมรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ดี แต่ข้อความหลัง ๆ นี่มันอะไรกัน? คุณดูเองสิ! ไม่มีการตอบกลับเลย ผมถึงขั้นคิดว่าที่รักของผมหายตัวไปเลยนะ!”
“เอ่อ…”
เสิ่นเมิ่งยกมือขึ้นกุมขมับ
เธอเป็นคนที่มีชีวิตอยู่ จะหายตัวไปได้ยังไง แต่ช่วงนี้เธอยุ่งมากจริง ๆ ทุกวันเธอวุ่นอยู่กับการตรวจรับงาน โทรศัพท์นอกจากใช้รับสาย ก็แทบไม่ได้สนใจอย่างอื่นเลย อาจจะพลาดข้อความของอวิ๋นโม่เทียนโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ดังนั้นผมก็เป็นห่วงสิ ที่รักของผมเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงไม่ตอบข้อความวีแชทของผม เกิดอุบัติเหตุอะไรหรือเปล่า? ผมเลยต้องวิ่งมาดูด้วยตัวเองไง!”
อวิ๋นโม่เทียนพูดไม่หยุด พร้อมกับกลอกตาใส่เสิ่นเมิ่งด้วยสายตาน้อยใจ
“ใครจะรู้ว่าบางคนกลับโกรธผมขนาดนี้ ว่าผมไม่ควรมา…”
“พรืด!”
เสิ่นเมิ่งกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลุดหัวเราะออกมา ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรไป ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าเธอถึงได้เหมือนเมียน้อยที่ถูกทอดทิ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ คอยแต่จะบ่นว่าเธอไม่ตอบข้อความ แล้วยังบ่นว่าเธอโกรธเขา
ทำให้เธอกลายเป็นเหมือนคุณชายเจ้าชู้ที่ชอบเที่ยวเตร่ไปทั่ว แต่ความโกรธที่เธอมีแต่แรกตอนนี้ได้อ่อนลงแล้ว สำหรับคำบ่นน้อยใจของอวิ๋นโม่เทียนเสิ่นเมิ่งก็เข้าใจได้
เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วลองเอื้อมไปจับมือของอวิ๋นโม่เทียนดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เรียกเขาเสียงอ่อนโยน
“โอ๊ย ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่ตอบข้อความคุณหรอกนะ ฉันแค่ยุ่งมาก…”
“พวกผู้หญิงอย่างพวกคุณชอบอ้างว่ายุ่งเพื่อตอบแบบขอไปทีกับผู้ชาย!”
อวิ๋นโม่เทียนไม่รอให้เสิ่นเมิ่งจับมือเขาได้ รีบดึงมือหลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พูดอย่างน้อยใจ
“ผมแค่ไม่สำคัญในสายตาคุณ คุณถึงได้เห็นข้อความแล้วไม่ตอบผม!”
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ฉันแค่ยุ่งมากเลยไม่ได้สนใจ…”
เสิ่นเมิ่งรีบอธิบายอีกครั้ง
“คุณวางใจได้ ต่อไปถ้าฉันเห็นข้อความของคุณ ฉันจะตอบกลับทันทีแน่นอน ตกลงไหม?”
ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้เธอมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ และเต็มใจที่จะปลอบชายที่กำลังโกรธอยู่คนนี้
“งั้นเรียกฉันว่าที่รัก!”
ชายที่กำลังโกรธอยู่คนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที พร้อมกับเสนอข้อเรียกร้องแบบนี้
Comments for chapter "บทที่ 447 เขาต้องการชดเชย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
