คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 448 คุณเป็นผู้หญิงเลว

บทที่ 448 คุณเป็นผู้หญิงเลว

เสิ่นเมิ่งชะงักไป

เขาต้องการให้เธอเรียกเขาว่าที่รัก…คำเรียกที่หวานเลี่ยนแบบนี้เธอจะเรียกออกมาได้อย่างไร! อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว เขาเป็นผู้ชายตัวโตสูงตั้ง 190 เซนติเมตร จะเกี่ยวอะไรกับคำว่า

“ที่รัก”

กันล่ะ?

แต่ว่า!

เพื่อปลอบผู้ชายตัวโตสูง 190 เซนติเมตรที่กำลังโกรธอยู่คนนี้ เสิ่นเมิ่งก็ยังกัดฟันบังคับตัวเองให้เค้นคำหวานเลี่ยนออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก

“ที่รัก อย่าโกรธเลยนะ ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน คราวหน้าฉันจะระวังแน่นอน จะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกได้ไหม?”

พลิกกันไปพลิกกันมาจริง ๆ ! เธอเสิ่นเมิ่งก็มีวันที่ต้องปลอบผู้ชายด้วยเหมือนกัน!

“ฮึ่ม แบบนี้ค่อยดีหน่อย”

คนที่ได้รับการปลอบประโลมจนรู้สึกสบายใจในที่สุดก็ระบายลมหายใจออกมา แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลอกไปมา เมื่อมองไปที่อ่างอาบน้ำ ก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมา

“แต่ฉันยังต้องการค่าชดเชย!”

“ต้องการค่าชดเชยอะไร? คุณบอกมาเลย ตราบใดที่ฉันทำได้ ฉันจะตกลงทั้งหมด!”

เสิ่นเมิ่งไม่ทันสังเกตสายตาของชายคนนี้ รีบตอบตกลงโดยไม่คิดอะไรเลย

“ฉันต้องการให้คุณอาบน้ำกับฉัน!”

อวิ๋นโม่เทียนพูดอย่างหนักแน่นเป็นพิเศษ

เสิ่นเมิ่งชะงักไปทันที เธอเบิกตากว้าง สายตากวาดมองไปมาระหว่างทั้งสองคน

“ฉันอาบน้ำกับคุณเหรอ?”

นี่ก็คือต้องการอาบน้ำด้วยกันนั่นแหละ! ไอ้ผู้ชายบ้านี่ เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาวิ่งมาที่นี่ไม่ได้มีธุระอื่นใด!

“ใช่สิ!”

อวิ๋นโม่เทียนตอบพร้อมกับเริ่มถอดเสื้อผ้า เสื้อผ้าของเขาถูกโยนไปบนโซฟาข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไม่รีรอที่จะขดตัวเข้ามาแนบชิดร่างกายของ เสิ่นเมิ่ง

น้ำในอ่างอาบน้ำล้นออกมา ไหลลงพื้น กระเซ็นเป็นละอองน้ำเต็มพื้น ในอ่างอาบน้ำมีเสียงน้ำกระเพื่อมดังชัดเจน

ท่ามกลางเสียงน้ำนั้นมีเสียงบ่นเบา ๆ ของเสิ่นเมิ่งแทรกมา

“คุณอย่าเข้ามาใกล้ฉันขนาดนั้น!”

“คุณกำลังเอามือลูบไปที่ไหนน่ะ?”

“อวิ๋นโม่เทียนคุณไอ้ลามก!”

…

แต่เสียงบ่นนั้นเงียบลงอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยเสียงพึมพำเบา ๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสิ่นเมิ่งในที่สุดก็ออกมาจากอ่างอาบน้ำได้ อาจเป็นเพราะแช่น้ำนานเกินไป หรืออาจเป็นเพราะเหตุผลอื่น เธอรู้สึกว่าทั้งร่างอ่อนระทวย แม้แต่จะยกนิ้วขึ้นมาก็แทบไม่มีแรง

อวิ๋นโม่เทียนอุ้มเธอไปวางบนเตียงที่ปูผ้าเช็ดตัวไว้ ใช้ผ้าขนหนูนุ่ม ๆ เช็ดผิวของเธออย่างละเอียดอ่อนโยน ปลายนิ้วนวดผมเปียก ๆ ของเธออย่างอ่อนโยน อดทนมาก

หลังจากเป่าผมแห้งแล้วยังมีการนวดศีรษะ เสิ่นเมิ่งหลับตา รู้สึกถึงปลายนิ้วของชายหนุ่มที่สอดผ่านเส้นผมของเธอ กดลงบนจุดต่าง ๆ บนศีรษะ ความเหนื่อยล้าหลายวันที่ผ่านมาหายไปหมดสิ้น ในการนวดที่สบายนี้ เธอค่อย ๆ ผ่อนคลาย จนแทบจะหลับไป

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะหลับไป เสิ่นเมิ่งบังคับตัวเองให้ตื่นขึ้นมา เธอคว้ามือของชายหนุ่มไว้ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“พอแล้ว ไม่ต้องนวดแล้ว ดึกแล้ว คุณควรไปได้แล้ว”

“ไป?”

อวิ๋นโม่เทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย มองหน้าเสิ่นเมิ่งด้วยความประหลาดใจ

“ฉันจะไปไหน คืนนี้ฉันมานอนเป็นเพื่อน ถ้าฉันไปตอนนี้ แล้วใครจะนอนเป็นเพื่อนคุณล่ะ?”

“นอน นอนเป็นเพื่อน?”

เสิ่นเมิ่งรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอยันแขนลุกขึ้นนั่ง ขมวดคิ้วด้วยความร้อนใจ

“ฉันไม่ต้องการให้คุณนอนเป็นเพื่อน! เมื่อกี้คุณไม่ได้ขอให้ฉันอาบน้ำกับคุณหรอกเหรอ ฉันทำตามที่คุณต้องการแล้ว ตอนนี้คุณรีบไปเถอะ!”

การปล่อยให้ผู้ชายคนนี้อยู่ที่นี่ต่อไป มันอันตรายเกินไป

ช่วงก่อนหน้านี้เธอเพิ่งอธิบายกับพ่อแม่ว่าเธอกับอวิ๋นโม่เทียนเป็นแค่เพื่อนกัน ถ้าตอนนี้มีคนเห็นผู้ชายคนนี้ เรื่องนี้ก็จะอธิบายไม่ได้แล้ว

ถึงตอนนั้น ความไว้วางใจที่พ่อแม่มีต่อเธอก็จะลดลงอย่างมาก!

“ดีนักล่ะ คุณใช้ประโยชน์จากฉันเสร็จแล้วก็จะไล่ฉันไปเฉย ๆ !”

แต่ไม่คาดคิดว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงกลับทำหน้าบึ้ง กัดริมฝีปากมองเธอด้วยความแค้น

“เพิ่งเสร็จสิ้นความสุขก็ไล่ฉันไป คุณนี่มันผู้หญิงเลว ทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

“ฉัน…”

ใช้ประโยชน์ ไล่ไปเฉย ๆ แถมยังเป็นผู้หญิงเลว?

เสิ่นเมิ่งมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว อยากจะโต้เถียงกับผู้ชายคนนี้ให้ชัดเจน เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ มีอะไรบ้างที่เธอเป็นฝ่ายขอ? แล้วมีอะไรบ้างที่ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้เป็นฝ่ายได้เปรียบ?