คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 449 ความประหลาดใจที่เขามอบให้

อย่างไรก็ตามอวิ๋นโม่เทียนไม่ได้ให้โอกาสเสิ่นเมิ่งได้อธิบายเลย เขารีบพุ่งขึ้นเตียงก่อนที่เสิ่นเมิ่งจะได้เอ่ยปาก แขนที่แข็งแรงโอบรอบเอวบางของหญิงสาว ริมฝีปากของเขาปิดกั้นริมฝีปากนุ่มของเธอไว้ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร

“ผมไม่สนหรอก ยังไงผมก็จะอยู่ที่นี่”

เสียงของเขาดังเข้าหูของเสิ่นเมิ่งอย่างไม่ชัดเจน

“คืนนี้ผมจะนอนที่นี่!”

“อืม ไม่ได้นะ…”

เสิ่นเมิ่งพยายามดิ้นรนสุดกำลัง

แต่เธอไม่มีช่องทางให้ดิ้นรนแล้ว ชายคนนี้ที่เหมือนเสือที่กระโจนเข้าใส่เหยื่อ มาอย่างรุนแรง กดเธอไว้ใต้ร่างและขบกัดอย่างไร้ยางอาย ไม่ให้โอกาสเธอต่อต้านเลย

แม้จะเป็นช่วงฤดูหนาวเดือนสุดท้าย แต่ในห้องกลับอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ร่างกายของเสิ่นเมิ่งถูกจุดไฟ ทั้งตัวร้อนผ่าวจากภายในสู่ภายนอก

เธอยอมแพ้การดิ้นรน นอนอย่างอ่อนแรงบนเตียงนุ่ม ดวงตาหรี่ลง ในแสงไฟสลัวนี้ เธอลอยล่องไปตามการนำพาของเขา

คำพูดที่จะเร่งให้เขาออกไปนั้น เธอไม่มีแรงจะเอ่ยออกมาอีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสิ่นเมิ่งตื่นจากความฝัน ที่ข้าง ๆ เธอว่างเปล่าแล้ว เธอหรี่ตาเล็กน้อย นิ้วมือลูบไปที่ข้าง ๆ ผ้าห่มยังอุ่น คนคนนั้นคงเพิ่งจากไปไม่นาน

หัวใจเธอกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมเธอถึงเริ่มจินตนาการถึงภาพที่ตื่นมาแล้วได้เห็นเขา

เธอจำไม่ค่อยได้ว่าเมื่อคืนหลับไปอย่างไร แต่เธอจำได้ราง ๆ ว่าในความฝันมีคนกอดเธอแน่น ทั้งคืนเธอหลับอย่างสงบและมั่นคง แม้แต่ในฝันก็เป็นภาพของชีวิตที่สงบสุข มุมปากของเสิ่นเมิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับสิ่งแข็ง ๆ ชิ้นหนึ่ง เป็นรูปสี่เหลี่ยม เหมือนกล่องเล็ก ๆ

เธอรีบลืมตาขึ้น หยิบกล่องนั้นขึ้นมาดูตรงหน้า เป็นกล่องสีแดง ทั้งชิ้นมีขนาดเล็ก ดูเหมือนกล่องใส่เครื่องประดับชิ้นเล็ก

“ไอ้ผู้ชายบ้า…”

มุมปากของเสิ่นเมิ่งโค้งขึ้นลึกกว่าเดิม

“ยังรู้จักแอบส่งของขวัญด้วย”

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเปิดกล่องนั้น เธอก็ตกตะลึง บนพื้นกำมะหยี่สีดำ มีแหวนมรกตที่เปล่งประกายนุ่มนวลวางอยู่อย่างเงียบ ๆ

“ฮึ่ย!”

เสิ่นเมิ่งลุกพรวดขึ้นนั่ง เธอเบิกตากว้างมองแหวนตรงหน้า หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ตรวจสอบแหวนวงนั้นอย่างร้อนรนและละเอียด

ฐานแพลทินัม ประดับมรกต ที่ด้านในของแหวนยังมีตัวอักษรเสิ่นเล็ก ๆ

นี่คือแหวนที่เธอกำลังตามหา!

นี่คือแหวนที่คุณยายเสิ่นเคยนำไปจำนำ!

ช่วงนี้เธอก็ได้ขอให้เพื่อนช่วยตามหาหยวนซิ่งหวัง แต่เธอไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเร็วขนาดนี้ เขาได้นำแหวนกลับมาแล้ว

เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า ผู้ชายคนนั้นเมื่อคืนไม่ได้มาเพื่อนอนด้วยเลย เขามาเพื่อส่งแหวน แต่เขาก็ไม่ยอมมอบให้เธอโดยตรง กลับแอบซ่อนไว้ข้างกายเธอ มอบความประหลาดใจให้เธอ

เธอกำแหวนวงนั้นไว้ในอุ้งมือ กดแน่นไว้ที่หน้าอก ความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเอ่อล้นไปทั่วร่าง หวานเหมือนน้ำผึ้ง

ไอ้ผู้ชายบ้านั่น…

และในเวลานี้อวิ๋นโม่เทียนกระโดดข้ามกำแพงคฤหาสน์ตระกูลเซินอย่างคล่องแคล่ว เดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนนไม่ไกล เปิดประตูรถแล้วนั่งลงไป

เขาไม่ได้รีบออกไป แต่นั่งพักบนเบาะสักครู่ สายตาทอดไปยังตึกที่สูงที่สุดในคฤหาสน์ตระกูลเซิน ดวงตาฉายแววยิ้มอ่อนโยน

ตอนนี้หญิงสาวคนนั้นคงยังหลับอยู่ เมื่อคืนเขาทำให้เธอเหนื่อยไม่น้อย วันนี้เธอคงตื่นสาย แต่ดีที่วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นอนเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่กระทบงานของเธอ

แต่ไม่รู้ว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นมาแล้วพบแหวนวงนั้นที่วางอยู่ข้างหัวเตียง เธอจะดีใจหรือเปล่า จินตนาการถึงสีหน้าของหญิงสาวเมื่อเห็นแหวน อวิ๋นโม่เทียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงหวนนึกถึงรสชาติเมื่อคืน

กริ้ง…

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

อวิ๋นโม่เทียนลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว รับสาย แล้วแนบหูฟัง

“มีอะไร?”

“พี่ใหญ่คุณอยู่ไหน?”

ในโทรศัพท์ เสียงของลู่หมิงฟังดูกระวนกระวาย

“รีบมาที่เซียนจิ้งเร็ว มีเรื่องแล้ว!”