คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 471 รอดูหน้าเธอ

ในห้องโถง

คุณย่าเสิ่นกำลังเอนตัวบนโซฟาดูโทรทัศน์ เสิ่นเจียและเสิ่นเปี้ยวนั่งอยู่คนละข้าง คนหนึ่งนวดไหล่ให้ อีกคนปอกส้มให้กิน

เฟิงชิงอวี่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังคั้นน้ำแอปเปิ้ลด้วยเครื่องปั่นผลไม้ ทุกคนจับจ้องที่หน้าจอโทรทัศน์ และหัวเราะเสียงดังเป็นระยะ

เสิ่นเมิ่งเปิดประตูกระจกเข้ามาท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น เดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนและสุภาพ

“ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันนี่เอง?”

“โอ้โห ดูสิ ใครมานี่?”

เฟิงชิงอวี่เห็นเธอเดินเข้ามาทันที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที แต่น้ำเสียงชัดเจนว่ามีความประชดประชัน

“เมิ่งเมิ่งเอ๋ย เธอช่างสุภาพจริง ๆ มาถึงแล้วยังต้องถือของมาด้วยอีกเหรอ?”

คุณย่าเสิ่นเพิ่งหันมามอง พอเห็นเสิ่นเมิ่งเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที สายตาเย็นชาลง

เสิ่นเจียพอเห็นเสิ่นเมิ่งรอยยิ้มก็แข็งค้าง ดวงตาฉายแววเกลียดชังอย่างรวดเร็ว แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ยิ้มบาง ๆ

ส่วนเสิ่นเปี้ยวไม่ปิดบังอะไรเลย ทำหน้าบึ้งตรง ๆ ด้วยท่าทางระแวดระวังและไม่พอใจ

เสิ่นเมิ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบาย ๆ เผชิญหน้ากับรอยยิ้มของเฟิงชิงอวี่ ยิ้มอย่างเป็นกันเองแต่ไม่ขาดความเคารพ

“มาเยี่ยมคุณย่าและป้าใหญ่ จะมามือเปล่าได้ยังไงล่ะ!”

“คุณย่าคะ ช่วงใกล้ปีใหม่นี้ บริษัทยุ่งมาก หนูไม่ได้มาเยี่ยมคุณย่าบ่อย ๆ เป็นความผิดของหนูเอง”

เธอวางของในมือลงตรงหน้าคุณย่าเสิ่นอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทางเคารพและกระตือรือร้น

“หนูรู้ว่าคุณย่าชอบรังนกมากที่สุด กล่องรังนกนี้หนูคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน คุณย่าชอบไหมคะ?”

คุณย่าเสิ่นไม่มีความชอบอื่นใด นอกจากชอบกินรังนก ว่ากันว่าสมัยก่อนตอนที่บ้านยังมีฐานะดี เธอกินเป็นประจำ แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้กินอีกเลยเป็นเวลากว่ายี่สิบปี จึงมีความหลงใหลในรังนกเป็นพิเศษ

เธอชอบกิน แต่ก็เลือกมาก ถ้าไม่ใช่รังนกดี ๆ เธอจะไม่สนใจเลย

พอคุณย่าเสิ่นได้ยินว่าเป็นรังนก คิ้วของเธอก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ยังไม่พูดกับเสิ่นเมิ่งเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยให้เสิ่นเจียที่อยู่ข้าง ๆ ลงมือ

ฉึก!

เสิ่นเจียลงมือเร็วมาก แต่ค่อนข้างลวก ๆ พลาดนิดเดียวก็ฉีกกล่องด้านนอก แต่พอเธอเปิดกล่อง ก็อดที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจไม่ได้

สายตาของคุณย่าเสิ่นกวาดมอง ก็ตกใจเช่นกัน

“รังนกเลือด!”

เฟิงชิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ จ้องการเคลื่อนไหวของเสิ่นเจียไม่วางตา พอเห็นขวดรังนกที่โผล่ออกมา ก็อุทานออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ของดีจริง ๆ ! ไม่นึกเลยว่า เสิ่นเมิ่งจะยอมเสียเงินซื้อของให้คุณย่าขนาดนี้ แค่ส่งรังนกเลือดก็แล้วไป นี่ส่งมาตั้งกล่องใหญ่ อย่างน้อยก็ต้องมีมูลค่าหลายหมื่นหยวนแน่ ๆ

อย่างไรก็ตาม เธอรีบเก็บความตกใจบนใบหน้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นมองกล่องรังนกเลือดด้วยสายตาสงสัย

“เมิ่งเมิ่งจ๊ะ ฉันได้ยินมาว่ารังนกเลือดในท้องตลาดส่วนใหญ่เป็นของปลอม เธอซื้อมาเยอะขนาดนี้ จะเป็นของจริงได้เหรอ?”

ความประหลาดใจของคุณย่าเสิ่นหายไปทันที คิ้วขมวดเล็กน้อย ดวงตาฉายแววสงสัย

“ป้าใหญ่พูดถูกมากค่ะ! ในตลาดมีของปลอมเยอะแยะ ถ้าเกิดเจ้าของร้านหลอกหนู ก็แย่เลย”

เสิ่นเมิ่งกวาดตามองเฟิงชิงอวี่อย่างเรียบ ๆ ไม่ยโสไม่ประจบ

“ยังดีที่มีคุณย่าอยู่ คุณย่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องรังนกที่สุด แค่ชิมนิดเดียวก็รู้แล้วว่าจริงหรือปลอม ไม่เอาอย่างนี้ดีไหมคะ เราเอารังนกไปต้ม ให้คุณย่าตรวจสอบดูว่าจริงหรือปลอม?”

“ดีมาก!” คุณย่าเสิ่นเห็นด้วยทันที

ตั้งแต่เธอเห็นรังนกนั้น เธอก็รู้สึกอยากลิ้มลองมาก ตอนนี้เสิ่นเมิ่งเสนอให้เธอได้ชิม เธอจึงยินดีอย่างมาก

เฟิงชิงอวี้แอบเบ้ปากเล็กน้อย พยักหน้าให้เสิ่นเจียที่อยู่ด้านข้าง

“เจียเจีย ไปต้มมันเถอะ”

เธอรับใช้คุณยายมาหลายปี และได้ศึกษาเรื่องรังนกพอสมควรแล้ว ก่อนหน้านี้เมื่อเธอไปซื้อของเสริมให้คุณยาย เธอได้ถามเจ้าของร้านเป็นพิเศษ เขาบอกว่ารังนกในหนึ่งปีมีแค่นิดเดียว และถูกเหมาไปโดยเจ้านายใหญ่คนหนึ่งแล้ว ไม่มีเหลือออกมาเลย

ตอนนี้เสิ่นเมิ่งเอารังนกออกมาเป็นกล่องใหญ่ขนาดนี้ ของปลอมชัดเจนเกินไปแล้ว!

เธอแค่รอที่จะหักหน้าเสิ่นเมิ่งเท่านั้น!