คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 472 กลายเป็นเวทีโชว์ของเธอ
“ดีเลย!”
เสิ่นเจียก็รอดูเรื่องน่าขำขันของเสิ่นเมิ่งอยู่เหมือนกัน
เห็นเฝิงชิงอวี๋มีสีหน้าผ่อนคลาย เสิ่นเจียก็มั่นใจขึ้นมาทันที รีบหยิบกล่องหนึ่งลุกขึ้นไปจัดการ แต่เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว เธอก็หันกลับมาเรียกเซิ่นเปี้ยวทันที
“อาเปี้ยว มาช่วยฉันหน่อย!”
รังนกนางแอ่นเลือดนี้ไม่ใช่แค่รังนกธรรมดา มันเป็นรังนกเลือดแบบดั้งเดิม ต้องล้างและใช้คีมคีบขนนกเล็ก ๆ ข้างในออก ถ้าเธอทำคนเดียว ไม่รู้จะทำเสร็จเมื่อไหร่
คนเพิ่มกำลังเพิ่ม!
เซิ่นเปี้ยวก็ดีใจที่ได้ออกไป รีบลุกขึ้นตามมาทันที
“ได้เลยครับ!”
ยังไงเขาก็รู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่เห็นเสิ่นเมิ่งอยากจะต่อยเธอให้แบนไปเลย แต่ตอนนี้ทำไม่ได้ ได้แต่อดกลั้นเอาไว้ จนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว!
ในห้องรับแขกเหลือแค่สามคน เฝิงชิงอวี๋ดูเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าต้องเชิญแขกให้นั่ง รีบโบกมือเรียกเสิ่นเมิ่ง
“ดูความจำฉันสิ ลืมเชิญคนนั่งเลย เมิ่งเมิ่ง นั่งเร็ว ที่นี่เหมือนบ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจ!”
“ฉันไม่เกรงใจอยู่แล้ว ไม่พูดถึงอย่างอื่น คุณย่าก็เป็นคุณย่าแท้ ๆ ของฉัน ตอนเด็ก ๆ ฉันมาที่บ้านคุณย่า คุณย่าก็มักจะตุ๋นไข่ตุ๋นให้ฉันทานบ่อย ๆ ฉันไม่เกรงใจหรอก!”
เสิ่นเมิ่งยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม เดินไปนั่งข้างคุณย่าเซิ่นอย่างไม่เกรงใจ คุณย่าเซิ่นก็ยิ้มเช่นกัน แต่รอยยิ้มบนใบหน้าดูเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด
เธอเคยตุ๋นไข่ตุ๋นให้เสิ่นเมิ่งจริง ๆ แต่ไม่ได้ทำให้เสิ่นเมิ่งโดยเฉพาะ เด็กทุกคนได้กิน แต่ที่ให้เสิ่นเมิ่งมักจะเป็นส่วนที่เด็กคนอื่นกินเหลือ
“คุณย่าเคยรักฉันมาก่อน ตอนนี้ฉันโตแล้ว มีความสามารถแล้ว ก็ควรกตัญญูต่อคุณย่าให้มาก”
เสิ่นเมิ่งดูเหมือนไม่สนใจเรื่องในอดีตเลย ยังคงยิ้มอย่างเป็นกันเอง ยื่นมือไปเปิดกล่องที่สอง
“คุณย่า ดูอันนี้สิคะ”
สายตาของเฝิงชิงอวี๋และคุณย่าเซิ่นถูกดึงดูดด้วยสิ่งที่เสิ่นเมิ่งหยิบออกมา พอเห็นสิ่งนั้น ดวงตาของคุณย่าเซิ่นก็เป็นประกายอีกครั้ง
“คุณย่า หนูรู้ว่าคุณย่ามีปัญหากระดูกสันหลัง นี่เป็นเครื่องนวดกระดูกสันหลังเทคโนโลยีล่าสุดที่หนูฝากเพื่อนนำเข้ามาจากต่างประเทศ”
เสิ่นเมิ่งยิ้มพลางให้คุณย่าเซิ่นดู
“คุณย่า อยากลองใช้ไหมคะ?”
สายตาระแวดระวังของคุณย่าเซิ่นเริ่มอ่อนลง ดวงตาเป็นประกายวาววับ
“เธอนึกถึงย่าด้วย ย่าซึ้งใจจริง ๆ ”
ตอนสาว ๆ เธอทำงานหนักเกินไป พอแก่ตัวลงกระดูกสันหลังก็ไม่ดี ปวดบ่อย ๆ เครื่องนวดกระดูกสันหลังนี้จึงมาได้เหมาะเจาะ
รังนกอะไรพวกนั้น เป็นสิ่งที่แม้แต่คนนอกก็รู้ว่าเธอชอบ แต่เครื่องนวดกระดูกสันหลังนี้ต่างออกไป นี่เป็นสิ่งดี ๆ ที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในร่างกาย
ปกติเธอไม่ค่อยชอบเสิ่นเมิ่งหลานสาวที่รับมาเลี้ยงคนนี้เท่าไร และไม่ได้คาดหวังว่าหลานสาวคนนี้จะให้ของดี ๆ อะไรกับเธอ แต่เธอไม่เพียงให้ของราคาแพง ยังเป็นของขวัญที่ใส่ใจด้วย
“คุณย่าพูดแบบนี้เกรงใจเกินไปแล้ว มีคำกล่าวว่าบ้านที่มีผู้สูงอายุเหมือนมีสมบัติล้ำค่า คุณย่าเป็นสมบัติล้ำค่าของบ้านเรา เป็นสมบัติล้ำค่าแล้วหนูจะไม่นึกถึงได้ยังไงคะ?”
เสิ่นเมิ่งพูดพลางยิ้มกว้าง เธอแกะของออกมาแล้ว โบกไปมาตรงหน้าคุณย่าเซิ่น
“คุณย่า เรามาลองใช้อันนี้ก่อนไหมคะ?”
“ดี!”
คุณย่าเซิ่นมีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธล่ะ!
นี่คือความกตัญญูจากหลานสาวนะ!
เฝิงชิงอวี๋นั่งไม่ติด เธอเห็นกับตาว่าคุณย่าเซิ่นเปลี่ยนจากความระแวงไม่พอใจเป็นความซาบซึ้ง ถ้าเธอปล่อยให้เสิ่นเมิ่งแสดงต่อไป วันนี้คงกลายเป็นเวทีโชว์ของเสิ่นเมิ่งคนเดียวแน่!
เวทีโชว์ความกตัญญู!
เธอรีบเข้ามาใกล้ ๆ ยิ้มพลางร้องเรียก
“แม่คะ ให้หนูช่วยใส่ให้ดีกว่า เสิ่นเมิ่งไม่เคยดูแลแม่มาก่อน เดี๋ยวจะทำให้แม่เจ็บ…”
“ป้าใหญ่ คุณกลัวว่าฉันจะดูแลไม่ดี หรือกลัวว่าฉันจะขโมยความโดดเด่นของพวกคุณกันแน่?” เสิ่นเมิ่งได้ยินคำพูดนั้นแล้ว จึงหันไปมองเฟิงชิงอวี๋ทันที ยังคงใช้น้ำเสียงสุภาพเหมือนเดิม
แต่สีหน้าของเฟิงชิงอวี๋กลับเปลี่ยนไป ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างในทันที
เพราะในตอนนี้ ใบหน้าที่เคยสุภาพของเสิ่นเมิ่งถูกปกคลุมด้วยความเยือกเย็น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเหมือนหินออบซิเดียน จ้องมองเธออย่างเย็นชา จนทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนแผ่นหลังเย็นวาบไปหมด
Comments for chapter "บทที่ 472 กลายเป็นเวทีโชว์ของเธอ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
