คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 476 ถึงเวลาที่เธอจะได้ชูหน้าชูตาแล้ว

คุณย่าเสิ่นตาแดงก่ำ

หลานสาวคนนี้ไม่เพียงแต่กตัญญู แต่ยังใส่ใจรายละเอียด มีความสามารถแบบนี้ และมีความกตัญญูแบบนี้ ช่างหาได้ยากจริง ๆ

แต่คนเรามักจะมีความอิจฉาได้ง่าย เห็นหลานสาวคนนี้ทั้งมีความสามารถทั้งกตัญญู ก็รู้สึกว่าเธอเด่นเกินไป จึงพูดจาเสียดสีหาเรื่องเธอ!

คุณย่าจับมือเสิ่นเมิ่งไว้ เสียงมีความสะอื้นเล็กน้อย

“ลูกดี ขอบใจเธอที่มีน้ำใจ เอารังนกแดงมาให้ย่าคนเดียวกิน แล้วยังกลัวว่าย่าจะไม่ชินกับรสชาติ เธอนี่ ทำไมถึงได้ใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้นะ?”

“คุณย่า อย่าพูดแบบนั้นเลย มันเป็นสิ่งที่หนูควรทำอยู่แล้ว”

เสิ่นเมิ่งยิ้มตาหยี รอยยิ้มหวานใส

“จริง ๆ แล้วหนูแค่คิดถึงการซื้อรังนกแดงทั้งหมด แต่ไม่ได้คิดว่าคุณย่าจะชินกับรสชาติหรือเปล่า เป็นแม่ที่เตือนหนูนะคะ!”

เธอพูดถึงลู่ผิงอยู่ตลอด ผลักดันความดีความชอบทั้งหมดไปให้ลู่ผิง ตอนนี้ในที่สุดก็เตือนให้คุณย่านึกขึ้นได้

คุณย่าเสิ่นมองออกไปข้างนอก รีบร้องเรียก

“แล้วแม่เธอล่ะ ทำไมเธอไม่เข้ามาล่ะ? อากาศหนาวขนาดนี้ เธอใส่เสื้อผ้าบางแค่นั้น ถ้าหนาวจนเป็นอะไรไปจะทำยังไง รีบให้เธอเข้ามาเร็ว!”

ก่อนหน้านี้ที่ไม่เรียกลู่ผิงเข้ามาให้อบอุ่น เพราะเธอโกรธที่เสิ่นเมิ่งไม่มาเยี่ยมเธอ อีกทั้งเฟิงชิงอวี๋ก็คอยกระซิบข้างหูเธอถึงความไม่ดีของลู่ผิงตลอด แต่ตอนนี้เสิ่นเมิ่งมาเยี่ยมเธอแล้ว ยังทำให้เธอมีความสุขมาก ในใจเธอมีทัศนคติต่อลู่ผิงเปลี่ยนไปนานแล้ว อีกทั้งเสิ่นเมิ่งยังคอยผลักดันความดีความชอบไปให้ลู่ผิงตลอด คุณย่าเสิ่นตอนนี้ถึงกับรู้สึกผิดต่อลู่ผิงเล็กน้อย

“คุณย่า แม่ไม่หนาวค่ะ เธอนั่งอยู่ในรถหนูน่ะ” เสิ่นเมิ่งอธิบายพร้อมรอยยิ้ม

“นั่งอยู่ในรถคนเดียวทำไม? เหงาจะตาย รีบให้เธอเข้ามา พวกเราผู้หญิงนั่งคุยกันอย่างอบอุ่นกันเถอะ!”

คุณย่าเสิ่นดื้อมาก ขมวดคิ้วผลักเสิ่นเมิ่งให้รีบไปเชิญ

เสิ่นเมิ่งถอนหายใจ ขมวดคิ้วอย่างกลุ้มใจเล็กน้อย

“คุณย่า ไม่ได้นะคะ แม่หนู… เธอไม่กล้าเข้ามาค่ะ”

“ทำไมล่ะ? นี่มันบ้านตัวเอง มีอะไรที่ไม่กล้าเข้ามา?”

คุณย่าเสิ่นเบิกตากว้าง หน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เสิ่นเมิ่งบีบนิ้วมือ แล้วถอนหายใจอีกครั้ง “เธอบอกว่าป้าใหญ่วันนี้อารมณ์ไม่ดี เธอเลยไม่เข้ามาให้ป้าใหญ่รำคาญ…”

การแสดงของเธอจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่จะจัดการกับคนพวกนี้

เฟิงชิงอวี๋พอได้ยิน สีหน้าที่ไม่ดีอยู่แล้วก็ยิ่งแย่ลง เธอรีบร้องขึ้นมาทันที

“เสิ่นเมิ่งพูดดี ๆ อย่ายุแยงตะแคงรั่วต่อหน้าคุณย่า ฉันเมื่อไหร่บอกว่าแม่เธอทำให้ฉันรำคาญ?”

เธอได้ยินน้ำเสียงของเสิ่นเมิ่งแล้ว เด็กคนนี้วันนี้แสดงละครใหญ่ขนาดนี้ ที่แท้ก็มาแก้แค้นให้แม่ของเธอ!

แค่เพราะวันนี้เธอพูดจาเสียดสีลู่ผิงที่หน้าประตูบ้านไม่กี่คำ? แต่ลู่ผิงก็พูดเสียดสีเธอเหมือนกันนะ! จะคิดบัญชีกันยังไง!

ด้านข้าง เสิ่นเจียและเสิ่นเปี้ยวสีหน้าก็ไม่ดีเช่นกัน แต่ทั้งคู่รู้ว่าในช่วงเวลาสำคัญนี้ไม่ควรแทรกพูดส่งเดช ได้แต่จ้องเสิ่นเมิ่งเงียบ ๆ ระบายความไม่พอใจในใจ

“ดูเหมือนแม่หนูจะไม่ได้พูดผิดนะคะ ป้าใหญ่วันนี้อารมณ์ไม่ดีจริง ๆ ”

เสิ่นเมิ่งก้มตาลง ขนตาที่หนาทิ้งเงาลงบนใบหน้า

เธอไม่ได้รับคำพูดของเฟิงชิงอวี๋เลย เพียงแค่หันหน้าไปหาคุณย่าเสิ่น ยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างฝืน ๆ

“คุณย่า งั้นหนูก็ไม่อยู่ที่นี่ให้คนรำคาญแล้ว เดี๋ยวหนูจะให้คนขนของเข้ามาให้คุณย่า แล้วหนูขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อน!” คุณย่าเสิ่นร้อนใจ

เธอได้รับความกตัญญูจากหลานสาวคนนี้มาอย่างยากลำบาก แต่กลับถูกเฟิงชิงอวี่ทำให้ตกใจจนหนีไป ต่อไปนี้หลูผิงกับเสิ่นเมิ่งจะกล้ามาเยี่ยมเธออีกไหม?

เธอหน้าตาเขียวคล้ำ จ้องเฟิงชิงอวี่อย่างดุดัน

“คุณยังจะบอกว่าคุณไม่ได้ทำอีกเหรอ? ดูหน้าคุณสิ! คุณต้องการทำให้ทุกคนโกรธจนหมดถึงจะพอใจใช่ไหม?”

“แม่ ฉันไม่ได้…” เฟิงชิงอวี่รู้สึกน้อยใจมาก

เสิ่นเจียก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

“คุณย่า คุณรู้ว่าแม่ของผมเป็นคนใจดีที่สุด เธอจะทำให้อาสะใภ้คนที่สองโกรธได้อย่างไร แน่นอนว่าอาสะใภ้คนที่สองคงจะคิดมากเกินไป เข้าใจความหมายของแม่ผมผิดไป”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม! อาสะใภ้คนที่สองของคุณไม่กล้ามาที่นี่อีกแล้ว!”

คุณยายเสิ่นยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด แต่หลังจากได้ฟังคำอธิบายของเสิ่นเจียน้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “พวกคุณรีบไปเชิญอาสะใภ้คนที่สองของคุณเข้ามาเร็ว แล้วอธิบายให้ดี ๆ !”