หม่ามี๊ตัวร้ายกับเสนาบดีตื๊อรัก นิยายอัพทุกวันเข้ามาดูก่อน - ตอนพิเศษ 81-2 ขนาดน่าตกใจ อาเยี่ยได้รับการช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 81-2 ขนาดน่าตกใจ อาเยี่ยได้รับการช่วยเหลือ

แต่กระนั้นฟ้าดินก็ช่างไม่เป็นใจ ในขณะที่พวกเขาใกล้จะเดินพ้นระยะสิบลี้นั้น องครักษ์เทพที่กลับจากไปสู้รบที่วังอื่นดันกลับมาพอดี จึงเจอกันเข้าอย่างจัง

ซึ่งนี่นับว่าเลวร้ายยิ่งนัก คนของพวกเขาส่วนใหญ่ยังอยู่ในหอคอยผนึกปีศาจเพื่อถ่วงเวลาพวกองครักษ์เทพเอาไว้อยู่ เวลานี้พวกเขาเหลือกันอยู่แค่สามคน หนึ่งในนั้นยังต้องแบกคุณชายรองอยู่บนหลังอีกด้วย

ไห่คงจื่อเอ่ยกับชายร่างกำยำว่า “เจ้าพาคุณชายรองไปก่อน ข้ากับหูซื่อไห่จะขวางพวกเขาไว้เอง!”

บุรุษร่างกำยำเอ่ยด้วยความหวั่นใจ “ข้าๆๆ…ข้าไม่รู้ทางนะ!”

หูซื่อไห่ตบศีรษะเขาให้ทีหนึ่ง “ว่าเจ้าโง่ เจ้าก็โง่จริงๆ หรือนี่ มุ่งหน้าไปทางตะวันออก อย่าหันกลับมา ฟ้ามืดก็ถึงแล้ว!”

“ตะ…ตะ..ตะวันออก” ชายร่างกำยำแบกคุณชายรองมุ่งหน้าเหาะไปทางตะวันตก

หูซื่อไห่กระทืบเท้า “เจ้าบื้อ! นั่นมันตะวันตก! ตะวันออกอยู่ทางนี้!”

บุรุษร่างกำยำรีบวกกลับไปทางตะวันออก

ไห่คงจื่อกับหูซื่อไห่เพิ่งเลื่อนชั้นขึ้นมาได้ไม่นาน ระดับการฝึกตนไม่เป็นรององครักษ์กลุ่มนี้ เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายพวกมาก และพวกเขาไม่มีทางจัดการได้ในเพียงไม่กี่กระบวนท่าแน่นอน

หลังจากทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กันได้ไม่นาน องครักษ์นายหนึ่งหลุดจากวงล้อมของไห่คงจื่อกับหูซื่อไห่ไปได้ จึงไล่ตามไปทางที่ชายร่างกำยำหายไป

รูปร่างของชายร่างกำยำบึกบึนที่สุดในหมู่คนสิบกว่ายี่สิบคน แต่กลับใจเสาะที่สุด อย่าว่าแต่ต่อสู้เลย กระทั่งมดตัวหนึ่งยังทำใจเหยียบไม่ได้

องครักษ์เทพกะพริบตาทีหนึ่งแล้วรีบตามไป เหวี่ยงแส้ในมือไปรัดขาบุรุษร่างกำยำเอาไว้

บุรุษร่างกำยำถูกดึงล้ม เลยพาให้คุณชายรองตำหนักเมฆาที่อยู่บนหลังล้มลงไปด้วย

“คุณชายรอง!” บุรุษร่างกำยำรีบยื่นมือไปคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง คุณชายรองตำหนักเมฆาร่วงหล่นจากเนินเขาลงไปยังป่ารกที่อยู่ต่ำลงไปหลายสิบเมตร

องครักษ์เทพเห็นอวิ๋นเยี่ยตกลงไปจึงรีบผละออกจากชายร่างกำยำแล้วพุ่งทะยานลงไปยังป่าด้านล่าง

ไห่คงจื่อกับหูซื่อไห่รีบตามมาให้เร็วที่สุด แต่กลับพบว่าชายร่างกำยำทำคุณชายรองหล่นหายไปแล้ว

หูซื่อไห่โมโหจนชกเขาให้ทีหนึ่ง “เจ้าทำอะไรของเจ้าเนี่ย! ให้เจ้าดูแลคุณชายเอาไว้ เหตุใดถึงทำเขาหายไปได้ นั่นไม่ใช่แค่องครักษ์เทพคนหนึ่งหรือ วิชาฝึกตนของเจ้าอยู่เหนือเขา เขาจะมาแย่งคนไปจากเจ้า เจ้าก็ฆ่าเขาเสียสิ!”

ชายร่างกำยำกอดตัวเองแน่น “ฮือๆ…”

ไห่คงจื่อช่วยไกล่เกลี่ยให้ “เอาล่ะๆ อย่าไปโทษต้าจ้วงเลย เขานิสัยเป็นอย่างไรใช่ว่าเจ้าจะไม่รู้ ให้เขาฆ่าคน ลำบากเขาเกินไปจริงๆ”

หูซื่อไห่โมโหจนไม่รู้จะโมโหอย่างไร “เจ้าจะฆ่าคนก็ยังไม่กล้า ตอนนั้นเหตุใดถึงถูกจับมาขังในหุบเขาซือกั้วได้นะ!”

ชายร่างกำยำร้องไห้อย่างน่าสงสาร

ไห่คงจื่อปรายตามองหูซื่อไห่ทีหนึ่ง เอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ “ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องเช่นนี้หรอก หากมีเวลามาสั่งสอน สู้ไปตามหาคุณชายรองจะดีกว่า พวกเรากระจายกันตามหา ต้าจ้วงไปกับข้า”

คนทั้งสามพุ่งทะยานเข้าไปในป่า

หากมองจากเนินเขา ป่ารกชัดนั้นถูกเมฆหมอกชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าหมอกควันสีขาวที่ปกคลุมอยู่นั้นเป็นไอพิษอย่างหนึ่ง ด้วยระดับการฝึกตนของพวกเขาในเวลานี้ย่อมไม่หวั่นเกรงต่อไอพิษเหล่านี้ เพียงแต่ไอพิษตรงจุดนี้หนาแน่นเกินไปจริงๆ ซึ่งไม่เพียงบดบังทัศนวิสัยของพวกเขา แต่ยังทำให้คุณชายรองหายใจลำบากอีกด้วย

หูซื่อไห่ร้อนใจ “เช่นนี้จะหากันอย่างไร”

ไห่คงจื่อเอ่ยอย่างใจเย็น “พวกเราหาไม่พบ องครักษ์เทพก็เช่นกัน เช่นนี้คุณชายรองกลับจะปลอดภัย อย่าเสียเวลาคุยกันเลย รีบไปตามหาดีกว่า หวังว่าครั้งนี้สวรรค์จะเข้าข้างเรา”

ทั้งสามกระจายกันออกตามหา หูซื่อไห่ออกไปก่อน หลังจากร่างไห่คงจื่อหายไปท่ามกลางไอหมอกแล้ว ถึงได้พาชายร่างกำยำออกเดินไปทางตะวันออก

เรื่องต่อสู้ไม่ใช่จุดแข็งของชายร่างกำยำ แต่เขากลับมีดวงตาที่แหลมคมราวกับเหยี่ยว

ไห่คงจื่อกับเขาเพิ่งเดินไปได้ไม่เท่าไร เขาก็ดึงแขนเสื้อไห่คงจื่อเอาไว้ “รีบดูนั่น หาง!”

ไห่คงจื่อมองตามมืออีกฝ่ายที่ชี้ไป แล้วก็ได้เห็นหางอันใหญ่สีเขียวที่โผล่ออกมาด้านหลังต้นไม้จริงๆ “ดูเหมือนจะเป็นของคุณชายรอง”

“คุณชาย…” ชายร่างกำยำอ้าปากตะโกนเรียกแต่กลับถูกไห่คงจื่อปิดปากไว้

ไห่คงจื่อกดเสียงให้ต่ำลง “อย่าเสียงดังเดี๋ยวองครักษ์เทพตามมา”

ชายร่างกำยำเข้าใจทันที

ไห่คงจื่อปล่อยมือ สาวเท้าเข้าไปทางหางอันนั้น

ไหนเลยจะคิดว่าพอเข้าไปใกล้ หางงูก็สะบัดเลื้อยหนีไป

เขากระซิบเสียงเบา “คุณชายรอง ข้าเอง ไห่คงจื่อ!”

เจ้าของหางงูดูประหนึ่งไม่ได้ยินที่เขาเรียก ขยับหางหนีไปเร็วกว่าเดิม

ไห่คงจื่อไม่กล้าทำเสียงดังมากนัก จึงตามต่อไปเงียบๆ พอใกล้จะตามทัน หางงูอันนั้นก็มุดหายเข้าไปในพุ่มไม้

พอเขามุดตามเข้าไปในพุ่มไม้ถึงได้เห็นว่าหางอันนั้นหายไปเสียแล้ว

ชายร่างกำยำตามต่อไปอย่างเหน็ดเหนื่อย “เป็นอย่างไร หาคุณชายรองพบหรือไม่”

ไห่คงจื่อส่ายหน้าด้วยความหนักใจ

“ไห่คงจื่อเจ้าดูนั่น! นั่นไม่ใช่คุณชายรองหรือ” ชายร่างกำยำชี้ไปอีกทางหนึ่งที่อยู่คนละทิศโดยสิ้นเชิง เห็นเพียงใต้ต้นอู๋ถงที่ใบดกหน้า อาภรณ์ของอวิ๋นเยี่ยถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาด นั่งอยู่ใต้ต้นด้วยใบหน้าขาวซีด หางสีเขียวทิ้งตัวลงอย่างอ่อนแรง

“เมื่อกี้เขาเลื้อยไปทางนั้นชัดๆ เหตุใดเพียงพริบตาถึง…” ไห่คงจื่อหันมองไปยังทิศที่หางงูนั้นหายไป สายตามีแววฉงนปรากฏขึ้น

อีกด้านหนึ่งชายร่างกำยำวิ่งไปใต้ต้นไม้ ประคองอวิ๋นเยี่ยที่หายใจรวยรินขึ้นมา “ไห่คงจื่อ เจ้ารีบมานี่เร็ว ดูเหมือนคุณชายรองจะบาดเจ็บ!”

ไห่คงจื่อหันไปเหลือบมองทางพุ่มไม้อีกทีก่อนจะส่ายหน้าด้วยความแปลกใจ แล้วจึงเดินเข้าไปหาอวิ๋นเยี่ยกับชายร่างกำยำ

อวิ๋นเยี่ยบาดเจ็บไม่หนัก เพียงแค่สูดไอพิษเข้าไปเลยมึนงงไร้เรี่ยวแรง

ไห่คงจื่อยกตัวเขาขึ้นหลังชายร่างกำยำ แล้วออกจากป่ารกผืนนั้นไปพร้อมกัน

พอทั้งสามไปแล้ว ด้านหลังพุ่มไม้ ร่างของเด็กสาวรากปราณสวรรค์เต็มตัวก็ปรากฏให้เห็น ถึงแม้จะเป็นเพียงวิชาพรางตัว แต่ก็ใช้พลังปีศาจของนางที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปจนหมดสิ้น

นางก้มลงมองหางที่อยู่ในพุ่มไม้ ขอบตาแดงระเรื่อ

นางยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาตรงหางตา จากนั้นนางก็หอบเอาผลไม้ยาที่เพิ่งเด็ดมาใหม่ สะบัดหางเลื้อยไปประหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับเข้าถ้ำไปด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

บนกองฟางภายในถ้ำมีหลิงจือที่สลบไสลไม่ได้สตินอนอยู่

นางแกะผลไม้ยาออก แล้วเอาเนื้อป้อนใส่ปากให้หลิงจือ