หม่ามี๊ตัวร้ายกับเสนาบดีตื๊อรัก นิยายอัพทุกวันเข้ามาดูก่อน - ตอนพิเศษ 82-1 พี่น้องพบหน้า

ตอนพิเศษ 82-1 พี่น้องพบหน้า

ช่วงพระอาทิตย์ตกดิน พวกไห่คงจื่อสามคนพาอวิ๋นเยี่ยที่ไม่ได้สติกลับไปถึงดินแดนลับ

น้ำท่วมในดินแดนลึกลับเหือดแห้งไปแล้ว ส่วนของที่ถูกน้ำพัดไปก็กลับไปอยู่ที่เดิมด้วยวิชาเวทย์ของหมิงซิว

อวิ๋นเชียนรั่วหลับไปหนึ่งวันเต็มๆ กว่าจะตื่นก็เล่นเอาโพล้เพล้

นางฝันว่าในห้องเกิดน้ำท่วมใหญ่ ตื่นมายังคิดว่าตนเองปัสสาวะรดที่นอน แต่พอลูบที่นอนดูแล้วเห็นว่าแห้งดีถึงได้เบาใจลง

จากนั้นนางลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็จะไปหามังกรน้อยที่ห้องด้านข้าง ไหนเลยจะคิดว่าพอก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปจะเจอเข้ากับพวกหูซื่อไห่ทั้งสามคนที่แบกอวิ๋นเยี่ยอยู่

ถึงอย่างไรก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของตน ถึงแม้จะไม่ได้พบหน้ามานานปี ลักษณะรูปร่างก็เปลี่ยนไป แต่อวิ๋นเชียนรั่วก็ยังจำอวิ๋นเยี่ยได้ในทันที

นางคว้าแขนชายร่างกำยำเอาไว้ มองบุรุษที่อยู่บนหลังชายร่างกำยำ ตาทรงเมล็ดซิ่งพลันเบิกกว้าง “อาเยี่ย?”

อวิ๋นเยี่ยสลบอยู่จึงไม่อาจตอบกลับนางได้

ไห่คงจื่อหันไปเอ่ยทักทายอีกฝ่ายอย่างมีมารยาท “คุณหนูอวิ๋น”

อวิ๋นเชียนรั่วเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “นี่คือพี่รองของข้า!”

ไห่คงจื่อคลี่ยิ้ม “ขอรับ คุณหนูอวิ๋น เขาคือคุณชายรองตำหนักเมฆา พี่ชายคนรองแท้ๆ ของท่าน”

อวิ๋นเชียนรั่วก้าวถอยหลังอย่างไม่อยากเชื่อ มองประเมินอวิ๋นเยี่ยขึ้นลงรอบหนึ่ง นางรู้ว่าร่างเดิมของอวิ๋นเยี่ยเป็นเช่นนี้ เมื่อได้เห็นท่อนหางงูลำเขื่องจึงไม่รู้สึกแปลกประหลาดหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด กลับกันนางยิ่งรู้สึกสนิทใจขึ้นไปอีก เพียงแต่ว่าในความทรงจำของนาง อวิ๋นเยี่ยไม่ได้ตัวสูงใหญ่เช่นนี้ เป็นเพียงเด็กน้อยอายุสิบปีคนหนึ่ง

ที่อวิ๋นเชียนรั่วตกใจกว่าการที่อาเยี่ยได้รับความช่วยเหลือคือเขาตัวใหญ่เพียงนี้ขึ้นมาได้อย่างไร “อาหารในคุกรสเลิศเพียงนั้นเชียวหรือ อาเยี่ยถึงได้ตัวใหญ่เพียงนี้แล้ว เช่นนั้นหลังจากนี้เขาก็เป็นพี่ชายข้าแล้วสิ!”

ไห่คงจื่อรู้สึกขันกับคำพูดคำจาอย่างเด็กน้อยไร้ความเกรงกลัวของนาง “คุณชายรองอายุมากกว่า เดิมทีก็เป็นพี่ชายท่านอยู่แล้ว”

อวิ๋นเชียนรั่วทำเสียงหึ “โตกว่าแค่ปีเดียวเท่านั้น เรียกว่าเป็นพี่ชายได้อย่างไรกัน”

ตั้งแต่เล็กอวิ๋นเยี่ยก็ตัวโตกว่านาง ตอนนางตัวเท่าเด็กเจ็ดแปดขวบ อวิ๋นเยี่ยก็ตัวเท่าเด็กสิบขวบไปแล้ว ในใจนางนึกไม่พอใจ จึงเรียกเพียงอาเยี่ยๆ ทุกคำไป แต่เวลานี้นางมีร่างกายเท่าเด็กอายุสิบสองปี แต่อาเยี่ยกลับตัวโตเท่าพี่ใหญ่แล้ว นี่ออกจะไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยกระมัง!

พอคิดบางอย่างได้ อวิ๋นเชียนรั่วก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดอาเยี่ยถึงสลบไปเสีย เขาได้รับบาดเจ็บหรือ”

ไห่คงจื่อรีบบอก “คุณหนูไม่ต้องกังวลไป คุณชายรองได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ข้ากลัวเขาจะทรมานจึงร่ายคาถาสงบจิตให้เขา เขาจึงหลับไป อีกไม่นานก็จะฟื้นเอง”

อวิ๋นเชียนรั่วดูเบาใจลง นิ้วมือเล็กขาวที่เหมือนหอมหัวใหญ่ลูบแก้มที่ซูบตอบของอวิ๋นเยี่ยพลางเอ่ยอย่างปวดใจว่า “อาเยี่ยคงลำบากมากเป็นแน่”

ไห่คงจื่อเห็นหัวคิ้วของอวิ๋นเยี่ยขมวดมุ่นแม้ในยามหลับก็ลอบคิดในใจว่า คุณชายที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี เมื่อต้องไปอยู่ในสถานที่เช่นหอผนึกปีศาจเช่นนั้นคงได้รับความลำบากไม่น้อยเป็นแน่ ไม่รู้ว่าตลอดหลายปีมานี้เขาอดทนผ่านมาได้อย่างไร เขาเคยได้ยินเรื่องของคุณชายหลายคนที่พอเข้าไปในหอคอยผนึกปีศาจแล้วถูกผู้คุมและนักโทษปีศาจกดดันจนเสียสติไป

ไห่คงจื่อให้จู๋อีเก็บกวาดห้องใหม่ห้องหนึ่งแล้วเอาตัวอวิ๋นเยี่ยวางลงบนเตียงนอนที่อ่อนนุ่ม

อวิ๋นเชียนรั่วตามเข้ามาด้วย

อวิ๋นเชียนรั่วกับอวิ๋นเยี่ยอายุไล่เลี่ยกัน ทั้งสองทะเลาะกันมาตั้งแต่เล็ก หลายครั้งที่อวิ๋นเชียนรั่วคิดว่าเหตุใดนางต้องมีพี่ชายคนนี้ด้วย แต่เมื่อถึงยามต้องแยกจากกันจริงๆ อวิ๋นเชียนรั่วก็ได้พบว่าตนคิดถึงพี่ชายคนนี้

บางทีในใจของนาง พี่ชายคนโตเปรียบประหนึ่งบิดา ส่วนอวิ๋นเยี่ยต่างหากที่เป็นเพื่อนเล่นที่โตมาพร้อมกับนางจริงๆ

อวิ๋นเชียนรั่วยกเก้าอี้เข้ามานั่งข้างเตียง มือกุมมืออวิ๋นเยี่ยไว้ คอยเฝ้าเขาเงียบๆ

ไม่นานหมิงซิวก็เข้ามา

อวิ๋นเชียนรั่วหันไปมอง “พี่ใหญ่?”

หมิงซิวเดินเข้ามาตบไหล่อวิ๋นเชียนรั่ว ยื่นมือไปจับหน้าผากอวิ๋นเยี่ย

สีหน้าของอวิ๋นเยี่ยดูขาวซีดคล้ายคนป่วย กระดูกถึงแม้จะใหญ่ แต่กลับแทบไม่มีเนื้อไม่มีหนังเลย เสื้อผ้าอาภรณ์หลวมโคร่ง หมิงซิวมองดูแล้วปวดใจยิ่งนัก

หูซื่อไห่กับชายร่างกำยำออกไปแล้ว เหลือไห่คงจื่ออยู่ในห้อง พอเห็นหมิงซิวเข้ามาจึงทำความเคารพเขาก่อนแล้วจึงเล่าเรื่องตอนเข้าไปช่วยอวิ๋นเยี่ยออกมาให้อีกฝ่ายฟัง พร้อมทั้งบอกว่า “…ในกายของคุณชายรองถูกคนปิดผนึกเอาไว้ จำต้องคลายผนึกนี้ออกก่อนถึงจะฟื้นคืนพลังฝึกตนของเขากลับมาได้”

หมิงซิวใช้พลังปราณเทพสำรวจดู “ผนึกนี้ค่อนข้างประหลาด ถึงแม้จะจำกัดพลังฝึกตนของเขาแต่กลับรักษาเม็ดตันเถียนของเขาเอาไว้ ที่ตลอดหลายปีนี้เขาอดทนผ่านกรงเล็บพิษของเหล่ามารปีศาจมาได้ก็เกี่ยวพันถึงผนึกในกายของเขานี้ด้วย”

ไห่คงจื่อเข้าใจทันที “ที่แท้ก็เช่นนี้เอง คนที่ใส่ผนึกนี้ให้คุณชายรองไม่ได้หมายจะเอาชีวิตคุณชายรอง กลับกันที่ทำไปเพราะตั้งใจจะปกป้องคุณชายรองด้วย?”

หมิงซิวจึงบอกว่า “บางทีอาจคิดจะฆ่าเขา แต่จับพลัดจับผลูกลายเป็นช่วยเขาไป ผนึกนี้ข้าไม่อาจคลายได้”

ไห่คงจื่อตกใจ “กระทั่งท่านเทพก็ยังคลายไม่ได้เชียวหรือ”

“เช่นนั้นอาเยี่ยจะเป็นอะไรหรือไม่” อวิ๋นเชียนรั่วถามด้วยความเป็นห่วง

หมิงซิวเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น “พี่ไม่ให้อาเยี่ยเป็นอะไรหรอก”

อวิ๋นเชียนรั่วพยักหน้า “พี่ใหญ่พูดได้ทำได้ พี่ใหญ่บอกว่าจะไม่ให้อาเยี่ยเป็นอะไร เช่นนั้นอาเยี่ยจะต้องไม่เป็นอะไรแน่!”

สายตาของไห่คงจื่อกวาดมองอวิ๋นเชียนรั่ว ทำท่าคล้ายอยากพูดบางอย่าง

หมิงซิวเข้าใจความหมายของเขา จึงเอ่ยกับอวิ๋นเชียนรั่วว่า “เจ้าอยู่เป็นเพื่อนอาเยี่ยก่อนนะ ข้าจะออกไปข้างนอกหน่อย”

“อื้ม” อวิ๋นเชียนรั่วตอบรับอย่างเชื่อฟัง

หมิงซิวพาไห่คงจื่อไปที่ห้องหนังสือ

“มีเรื่องอันใด” หมิงซิวถามด้วยสีหน้าจริงจัง

ไห่คงจื่อเอ่ยสิ่งที่ตนข้องใจและคิดไม่ตกมาตลอดทางให้อีกฝ่ายฟัง “วันนี้หลังจากคุณชายรองตกลงไปในป่าไอพิษแล้ว ข้ากับหูซื่อไห่และต้าจ้วงไปออกตามหาเขา ระหว่างที่ตามหาคุณชายรองนั้นข้าได้พบคุณชายรองสองคน”

หมิงซิวขมวดคิ้วมุ่น “คุณชายรองสองคน? เจ้าสงสัยว่ามีคนแอบอ้างเป็นอาเยี่ย?”

ไห่คงจื่อนิ่งคิดไปพักหนึ่งก่อนจะสูดหายใจแรง “อันที่จริงข้า…ไม่แน่ใจนักว่าคนผู้นั้นใช่คุณชายรองหรือไม่ ข้าเห็นแค่เพียงหางงูสีฟ้าหางหนึ่ง ทั้งๆ ที่ข้าเห็นมันมุดเข้าไปในพุ่มไม้แต่พอข้ามุดตามเข้าไป กลับพบคุณชายรองในทิศทางตรงกันข้ามกัน ดูจากระยะห่างรวมถึงสภาพของคุณชายรองแล้ว คุณชายรองไม่น่าย้ายตัวเองจากในพุ่มไม้ไปอยู่ใต้ต้นอู๋ถงได้ในชั่วเวลาอันสั้น ดังนั้นข้าถึงได้บอกว่าข้าเจอคุณชายรองสองคน”

หมิงซิวขมวดคิ้ว “ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า เจ้าอยากจะถามข้าว่าในตำหนักเมฆายังมีคนอื่นที่ถูกเนรเทศไปแล้ว แต่ลักลอบกลับเข้ามาในแดนกลางหรือไม่ เท่าที่ข้ารู้ ต่อให้มีก็ไม่มีทางเป็นอย่างที่เจ้าเห็น ถึงแม้ตำหนักเมฆาจะสืบเชื้อสายมาจากเทพธิดาหนี่ว์วา แต่คนที่ตื่นรู้ว่ามีสายเลือดของเทพธิดาหนี่ว์วาจริงๆ นั้นมีเพียงอาเยี่ยแค่คนเดียว ข้ากับรั่วเอ๋อร์ต่างไม่ได้สืบทอดร่างกายที่แท้จริงของเทพธิดาหนี่ว์วามาด้วยกันทั้งคู่”

ไห่คงจื่อสีหน้าดูกระจ่างแก่ใจ “หากกล่าวเช่นนี้ข้าคงตาฝาดไปเอง บางทีอาจเป็นแค่ปีศาจงูในป่าไอพิษเท่านั้น”

“หรือบางที…” อยู่ๆ หมิงซิวก็คิดบางอย่างขึ้นได้ หัวคิ้วพลันขมวด แต่พอจะเอ่ยปากกลับพูดต่อไม่ออก

ไห่คงจื่อมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน