ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 467 ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ!

บทที่ 467 ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ!

……….

บทที่ 467 ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ!

เทพปีศาจโกรธจนแทบระเบิด เพราะคำสาปล้มเหลวอีกครั้ง

เป็นไปได้อย่างไร? ด้วยพลังของโม่จวินเจ๋อในตอนนี้ ไม่น่าจะหลบพ้นพลังคำสาปสองครั้งติดต่อกันได้! หรือว่าเป็นเพราะเขาเพิ่งเปลี่ยนร่าง พลังยังฟื้นฟูไม่สมบูรณ์ จึงทำให้อัตราความสำเร็จของคำสาปลดลง?

หลังจากหายโกรธแล้ว เทพปีศาจเริ่มสำรวจตัวเอง และยิ่งสำรวจยิ่งแน่ใจว่ามีความเป็นไปได้

ช่างเถอะ ล้มเหลวแค่สองครั้งเท่านั้น ในบรรดาพลังคำสาปนับร้อยต้องมีที่สำเร็จบ้างสิ เพียงแค่สำเร็จครั้งเดียว วันดี ๆ ของศัตรูคู่อาฆาตคงจะถึงจุดจบแล้ว!

ตอนนี้เทพปีศาจแน่ใจแล้วว่า เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์และศัตรูคู่อาฆาตยังอยู่ในโลกผู้บำเพ็ญเซียน เขากำลังจะสั่งให้ร่างแยกอ่อนแอคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกนำคนไปค้นหา แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถติดต่อกับร่างแยกทั้งหมดได้!

เป็นไปได้อย่างไร!?

เป็นเพราะบันไดผุพังนั่นเหรอ!

เทพปีศาจแน่ใจว่าการที่เขาไม่สามารถติดต่อกับร่างแยกได้ต้องเกี่ยวข้องกับการทดสอบของเส้นทางแห่งเทพอย่างแน่นอน

เพียงเดินไปได้หนึ่งในสิบส่วน เทพปีศาจก็หันกลับมามองด้วยสีหน้าบึ้งตึง บันไดที่พังทลายเบื้องหลังได้หายไปแล้ว แม้แต่ทิวทัศน์รอบ ๆ บันไดยังหายไปด้วย…

เมื่อเขาหันกลับมาอีกครั้ง เส้นทางเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป

บันไดที่มองไม่เห็นปลายทางกลายเป็นแม่น้ำสายยาว บนผืนน้ำมีเรือลำน้อยใหญ่ลอยอยู่อย่างหนาแน่น บนเรือไม่เพียงแต่มีผู้คนหลากหลายนั่งอยู่ ทั้งยังมีสัตว์อสูรด้วย

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเทพปีศาจดึงดูดความสนใจของสิ่งมีชีวิตบนเรือ พวกเขาหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย จ้องมองเขาด้วยสายตาอันน่าขนลุกและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

บางคนถึงกับมีน้ำตาสีเลือดไหลออกมาจากดวงตา แต่ยังพยายามจดจำใบหน้าของชายชุดขาวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

เผชิญหน้ากับสายตาแห่งความเกลียดชังที่อยากจะกินเนื้อดื่มเลือดของเขา เทพปีศาจกลับไม่รู้สึกอะไรเลย สำหรับเขาแล้วพวกนั้นเป็นเพียงแมลงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น

สองฝั่งแม่น้ำมีชายหญิงยืนอยู่คนละฝั่ง หญิงสาวสวมชุดยาวสีแดงเข้มราวกับเลือด ส่วนชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีขาว

เมื่อเทพปีศาจมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดเจน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย นี่คือเขา…?

เป็นไปได้อย่างไรที่จะเป็นเขา!

หญิงสาวชุดแดงที่ถูกเพิกเฉยอยู่นั้น ผ้าคลุมหน้าของนางถูกลมพัดออกด้วยความบังเอิญ เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนจิ้งจอก ใบหน้าจิ้งจอกตัวจริงนั้น ภายใต้สายตาของเทพปีศาจ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นใบหน้าของเทพปีศาจเอง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลของร่างก่อนหน้านี้ยังคงอยู่หรือไม่ เทพปีศาจพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวในชุดแดง บีบคอแล้วยกร่างนางขึ้น จนเสียงกระดูกแตกดังสนั่นทำให้ผู้คนบนเรือที่แล่นผ่านตกใจ

เทพปีศาจขีดข่วนใบหน้านาง แล้วโยนลงแม่น้ำราวกับทิ้งขยะ ศพกระเด็นขึ้นทำให้เกิดละอองน้ำขนาดใหญ่ กลืนกินเรือที่แล่นผ่านไปตลอดทาง

หญิงคนหนึ่งกล้าสวมหน้าของเขา ใครให้ความกล้าแก่นางกัน!

“เหตุใดเทพปีศาจจึงโมโหเช่นนี้?”

เทพปีศาจผู้โกรธแค้นไม่เลือกที่จะพูดจาไร้สาระกับชายที่สวมหน้าของเขา แต่กลับปฏิบัติต่อ ‘ตัวเอง’ เช่นเดียวกับที่ทำกับหญิงชุดแดง

แต่เมื่อเขาเพิ่งจะออกแรง กลับพบว่ามือของตนจับคอตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัว

เทพปีศาจรีบปล่อยมือ จ้องมองชายในชุดขาวอย่างเย็นชา

บันไดผุพังต้องการให้เขาฆ่าตัวตายหรือ?

“ข้าคือเจ้า เจ้าต้องการฆ่าข้าก็เท่ากับฆ่าตัวเอง”

ชายในชุดขาวยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนราวกับแสงอาทิตย์อบอุ่น แววตาเอ็นดูทำให้เทพปีศาจอยากลงมืออีกครั้ง แต่สุดท้ายก็อดทนไว้ได้ เพราะอยากดูว่า ‘พวกเขา’ ต้องการทำอะไรกันแน่

การฆ่าตัวตายนั้นเป็นไปไม่ได้ แม้สามภพจะถูกทำลายจนเหลือเพียงเขาคนเดียวในโลก เขาก็ไม่มีทางฆ่าตัวตายได้

“เจ้าจำพวกเขาไม่ได้หรือ?”

ชายชุดขาวชี้ไปที่เรือที่ลอยผ่านไปไม่หยุด ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดน้ำในแม่น้ำสีเหลืองอ่อนกลายเป็นสีแดงเข้ม ใบหน้าของเขาเองก็ถูกปกคลุมด้วยเส้นเลือดสีแดงนับไม่ถ้วน เส้นเลือดแน่นขนัดจนเกือบกลืนกินร่างของเขาทั้งหมด

ปีศาจไม่เคยเห็นผู้ใดที่ถูกสาปด้วยคำสาปเลือดทั่วร่าง แล้วยังมีชีวิตอยู่ได้

“เหตุใดข้าต้องจำพวกเขาด้วย?” ปีศาจแทบไม่สนใจมองศพบนเรือแม้แต่แวบเดียว แต่กลับจ้องมองชายที่กำลังจะถูกคำสาปเลือดกลืนกิน อีกฝ่ายไม่ได้มีรูปลักษณ์เหมือนเขาแล้วดูน่ามองขึ้นไม่น้อย

แม้ว่าชายตรงหน้าจะไม่สามารถรักษาสภาพความเป็นมนุษย์ไว้ได้แล้วก็ตาม

“ก็ถูก เจ้าจะจำพวกเขาได้อย่างไร พวกเขาเป็นเพียงแค่บันไดให้เจ้าก้าวขึ้นสู่การเป็นเทพเท่านั้น”

เทพปีศาจมองชายที่กำลังโกรธด้วยสายตาเย็นชา ในใจไม่รู้สึกอะไรเลย ชีวิตที่ตายในมือของเขา แม่น้ำสายนี้คงบรรจุไม่หมดด้วยซ้ำ บันไดผุพังนี่ต้องการอะไรกัน?

เพียงแค่อยากให้เขาเห็นบาปของตัวเอง แล้วสำนึกผิดหรือ?

เทพปีศาจขำกับความคิดของตัวเอง การสำนึกผิดนั้นเป็นไปไม่ได้ บางทีอาจโกรธจนฆ่าคนมากขึ้นเพื่อเติมแม่น้ำสายนี้ให้เต็ม แล้วขุดแม่น้ำสายใหม่อีกก็ได้

โอ้! ไม่สิ เกรงว่าสองเส้นคงไม่เพียงพอ

การทดสอบเส้นทางเทพแน่นอนว่ามิได้ต้องการให้เทพปีศาจสำนึกผิด เพียงแต่ไม่ต้องการให้เขาผ่านไปอย่างราบรื่นเท่านั้น เทพปีศาจที่ก่อกรรมทำเข็ญมากมายเช่นนี้ช่างไม่สมควรเสียเลย!

บุรุษชุดขาวที่กลายเป็นคำสาปเลือดก้อนใหญ่พุ่งเข้าสู่ร่างของเทพปีศาจ

น้ำในแม่น้ำสีแดงเข้มที่เงียบสงบพลันก่อตัวเป็นคลื่นยักษ์ บนยอดคลื่นยืนหญิงชุดแดงที่ถูกบีบคอจนแหลกก่อนโยนลงน้ำ นางก้าวเดินบนคลื่นทีละก้าว ไม่นานก็ถูกส่งมาอยู่เบื้องหน้าเทพปีศาจ

อาภรณ์ของหญิงชุดแดงแปรเปลี่ยนเป็นวิญญาณร้ายนับไม่ถ้วน แย่งกันเข้าสู่ร่างของเทพปีศาจ

เทพปีศาจที่ถูกคำสาปเลือดมากมายและสูญเสียพลังได้แต่มองดูวิญญาณที่เหลือเศษเข้าสู่ร่างของเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะถูก… แสงปกป้องของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์กลืนกิน

เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ช่างเป็นสิ่งวิเศษ ใจของเทพปีศาจที่ต้องการหนีไปพร้อมกับเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์เสียเดี๋ยวนี้ หากเป็นเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สมบูรณ์ ใครเล่าจะทำอะไรเขาได้?

สรรพชีวิตบนเรือก็เคลื่อนไหวเช่นกัน แม้พวกเขารู้ว่าการเข้าสู่ร่างเทพปีศาจมีแต่ความตายรออยู่ แต่พวกเขาตายไปแล้ว จะกลัวความตายอีกได้อย่างไร?

เมื่อกลืนกินวิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วน แสงรอบเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ครึ่งหนึ่งที่ขัดขวางคำสาปเลือดก็เริ่มหม่นลง ก่อนหน้านี้ได้ใช้พลังไปไม่น้อยเพื่อปกป้องหัวใจเทพปีศาจ และตอนนี้ยัง…

บันไดผุพังมิได้ต้องการให้เขาฆ่าตัวตายหรือสำนึกผิด แต่กำลังบั่นทอนพลังของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์!

นี่เป็นสิ่งที่ปีศาจไม่คาดคิด ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ!

ในบันไดผุพังที่ถูกผนึกพลัง ปีศาจได้แต่มองดูวิญญาณอาฆาตเข้าสู่ร่างกาย แล้วถูกเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์กลืนกิน โดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย

บัดซบ เป็นเพราะเขาประมาทเอง!

ทั้งที่รู้ว่าเทพแห่งสามภพต่างต้องการลอบสังหารเขา แต่เขากลับเดินหน้าอย่างไม่ระวังตัวบนเส้นทางเทพเพื่อรับการทดสอบ!

การที่เขาทำลายบันไดทดสอบแรกตามปกติ เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดการณ์ของเทพแห่งโลกผู้บำเพ็ญเซียนหรือไม่?

เทพสวรรค์กำลังวางกับดักเขา!

ฮึ ช่างโชคดีเหลือเกิน!

แสงรอบเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งหม่นลง แต่ถึงจะกลืนกินวิญญาณอาฆาตทั้งสายน้ำและคลายคำสาปเลือดก็ไม่ทำให้นางดับสูญ

แต่จุดประสงค์ของเทพสวรรค์ก็บรรลุแล้ว

เทพไม่สามารถสังหารปีศาจอย่างโจ่งแจ้ง เพราะจะดูไม่ยุติธรรม แต่สามารถวางกับดักอย่างเงียบ ๆ ได้ เพราะที่นี่ไม่มีใครอื่น จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้แน่นอน!

เทพปีศาจสามารถรู้สึกถึงความอ่อนแอของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับที่ตัวเขาเองก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

ความเหนื่อยล้าหรือ?

นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้สัมผัสอีกเลยหลังจากที่ได้บำเพ็ญเพียร

ความเหนื่อยล้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว เทพปีศาจฟื้นคืนจากสภาวะประหลาดนี้อย่างรวดเร็ว เพียงแต่แสงของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์นั้นดูหม่นลงกว่าเดิม

วิถีสวรรค์!

……….