ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 468 มีคนแบบนี้จริงหรือ?

บทที่ 468 มีคนแบบนี้จริงหรือ?

……….

บทที่ 468 มีคนแบบนี้จริงหรือ?

เทพปีศาจที่โกรธจัดฝืนทำลายม่านพลัง บันไดผุพังและแม่น้ำสีแดงเข้มแตกสลายในพริบตา พร้อมกับเส้นทางสู่แดนเทพที่สั่นสะเทือนด้วยพลังนี้

ร่างแยกทั้งห้าที่กำลังผ่านการทดสอบขั้นที่สองอย่างว่าง่ายได้รับการเรียกจากร่างหลัก จึงถอนตัวจากการทดสอบและแปรสภาพเป็นพลังห้าสายบินเข้าสู่ร่างหลักทันที

พลังของเทพปีศาจที่รวมร่างแยกกลับมาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เส้นทางสู่แดนเทพดูเหมือนจะทนรับพลังที่มาอย่างฉับพลันไม่ไหว จึงแตกสลายอีกครั้ง

ร่างแยกที่เจ็ดเฝ้าอยู่ที่ทางแยกระหว่างสองโลกมองไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงวังวนสีทองด้านหลังกำลังสั่นไหว จากนั้นก็แตกสลายต่อหน้าเขา!

พื้นดินทั้งหมดของโลกผู้บำเพ็ญเซียนกำลังสั่นสะเทือน รอยแยกเริ่มจากเส้นทางสู่เทพและแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

“!!!”

เผ่าปีศาจที่กำลังไล่ล่าผู้บำเพ็ญทั่วโลกวิญญาณมองดูพื้นดินที่แตกร้าวใต้เท้า ดวงตาแทบจะหลุดออกมา เกิดอะไรขึ้น?

ไม่นานภาพที่เห็นจากระยะไกลก็บอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เส้นทางสู่แดนเทพถูกทำลายแล้ว!

แสงสีดำที่ทรงพลังแทบไม่เคยปรากฏมาก่อนเกือบจะกลืนกินทั้งโลกผู้บำเพ็ญเซียน สิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้เส้นทางระหว่างสองภพมากที่สุดกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา

เหล่าปีศาจใช้พลังทั้งหมดหนีออกจากการกลืนกินของแสงสีดำอย่างบ้าคลั่ง ส่วนผู้บำเพ็ญที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินก็หนีออกมาในขณะที่พื้นดินสั่นสะเทือน

ในที่สุดทั้งสองฝ่ายก็ได้พบกัน!

แต่เดิมควรจะเป็นการเผชิญหน้าระหว่างศัตรู เป็นสถานการณ์ที่ต้องสู้กันถึงตาย แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตแล้ว!

รอให้แน่ใจว่าปลอดภัยค่อยสู้กันก็ไม่สาย

“เส้นทางแห่งเทพถูกทำลายแล้ว!”

บรรพจารย์เล่อเหอเหลียวมอง ต้องใช้พลังมหาศาลเพียงใดถึงจะสั่นคลอนหรือแม้แต่ทำลายเส้นทางแห่งเทพได้!

เทพปีศาจแข็งแกร่งและโหดร้ายยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้นัก!

เกรงว่าจะไม่มีแม้แต่โอกาสหนึ่งในพันล้านล้านเลยกระมัง?

เหล่าผู้บำเพ็ญที่หนีตายสีหน้าเหมือนเถ้าถ่าน เหตุใดการมีชีวิตอยู่จึงยากลำบากเช่นนี้!

นี่เป็นความคิดเดียวกันกับพวกปีศาจ เทพปีศาจของพวกเขาไม่แยกแยะว่าใครเป็นศัตรูหรือพวกเดียวกัน การมีชีวิตอยู่ช่างยากเย็นเหลือเกิน ทรมานจนอยากร้องไห้แล้ว…

แรงสั่นสะเทือนบนพื้นดินส่งผลกระทบถึงทะเลเถ้าวิญญาณ และยิ่งส่งผลต่อโม่จวินเจ๋อที่กำลังเดินอย่างช้า ๆ ทีละก้าว

น้ำในทะเลเถ้าวิญญาณที่เคยสงบนิ่งพลันปั่นป่วน

“แผ่นดินไหวหรือ?”

หลิงเยว่สังเกตเห็นน้ำในทะเลเถ้าวิญญาณที่ไม่สงบ

“คงเป็นเพราะเทพปีศาจกำลังคลุ้มคลั่ง”

โม่จวินเจ๋อเร่งฝีเท้า ตอนนี้พวกเขาเหลือระยะทางเพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่จะถึงดินแดนของเผ่ามนุษย์เงือก พวกเขาต้องเข้าไปในสุสานใต้น้ำก่อนที่เทพปีศาจจะพบที่นี่

ที่นี่อยู่ห่างไกลจากเส้นทางแห่งเทพมากมายนัก

หลิงเยว่กลืนน้ำลายเงียบ ๆ ขณะที่เงือกหนุ่มหดคอด้วยความหวาดกลัว แล้วเบียดตัวเข้าไปในกองวิญญาณที่เหลือ

ใครจะคิดว่าวิญญาณที่เหลือจะเลือกจมลงสู่การหลับใหล เพราะการที่พวกเขายังมีสติจะสิ้นเปลืองพลังของหลิงเยว่มากขึ้น พลังที่สูญเสียไปนั้นมีค่ามากกว่าถ้าใช้เพื่อเร่งความเร็วให้โม่จวินเจ๋อ

หลิงเยว่ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของวิญญาณที่เหลือ เธอพยายามอย่างเต็มที่ในการปกป้องร่างกายและวิญญาณของโม่จวินเจ๋อไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ ในขณะเดียวกันก็ส่งพลังที่เหลือเข้าสู่ขาทั้งสองข้างของเขาอย่างต่อเนื่อง

ความเร็วของโม่จวินเจ๋อเพิ่มขึ้น เขาใช้เวลาเพียงสามวันเพื่อเดินทางในระยะทางที่ปกติต้องใช้เวลาถึงสามเดือน

“เจ้ายังดีอยู่หรือไม่?”

“ไม่ค่อยดีนัก ข้าอาจต้องนอนสักพัก…”

เสียงของหลิงเยว่ฟังดูอ่อนแรง แม้ว่านางจะกินของบำรุงจากพลังคำสาปมามากมาย แต่พลังเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะพาโม่จวินเจ๋อมาถึงที่นี่เท่านั้น

น้ำเถ้าวิญญาณช่างร้ายกาจเหลือเกิน…

แม้จะหมดสติไปแล้ว หลิงเยว่ยังคงปกป้องร่างกายและวิญญาณของโม่จวินเจ๋อโดยสัญชาตญาณ

การเข้าสู่ดินแดนของเผ่าปลาคนเป็นเพียงด่านที่สองเท่านั้น

“ที่นี่ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้… ไปแล้ว?”

เงือกหนุ่มไม่อาจยอมรับความจริงที่บ้านเกิดของตนถูกทำลาย

โม่จวินเจ๋อยืนอยู่เบื้องหน้าซากปรักหักพัง สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน เพราะสภาพการณ์ที่นี่อยู่ในการคาดการณ์ของเขา

ราวกับรับรู้ถึงกลิ่นอายของเงือกหนุ่ม เกล็ดปลาสีฟ้าที่แตกหักซ่อนอยู่ในส่วนลึกลอยออกมาจากซากปรักหักพังเข้าสู่มือของโม่จวินเจ๋อ

“นี่คือเกล็ดหางของผู้นำเผ่า!”

เงือกหนุ่มกำลังคิดจะวิ่งออกมาจากร่างของหลิงเยว่

“เจ้าไม่อยากช่วยพวกพ้องของเจ้าแล้วหรือ?”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เงือกหนุ่มสงบลง

“เจ้าคิดว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

เงือกหนุ่มอยากร้องไห้ แต่เขาที่สูญเสียร่างกายไปแล้วไม่อาจหลั่งน้ำตาออกมาได้

“รีบออกไปจากที่นี่ อย่าหันกลับมามอง อย่าสืบหาความจริง จงมีชีวิตอยู่ให้ดี และสืบทอดสายเลือดของเผ่ามนุษย์เงือกต่อไป!”

เกล็ดสีฟ้าเปล่งเสียงของชายคนหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นผงละเอียดและหายไปในฝ่ามือของโม่จวินเจ๋อ

คำพูดของชายผู้นั้นได้ดับความหวังสุดท้ายของเงือกหนุ่มทันที

เผ่ามนุษย์เงือก… คงจะถูกทำลายล้างไปแล้วกระมัง?

โม่จวินเจ๋อมองดูฝ่ามือของตนแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันที่ว่างพอมาทำลายล้างเผ่ามนุษย์เงือกในทะเลลึกเช่นนี้?

จุดประสงค์ของเขาคืออะไร?

โม่จวินเจ๋อรู้สึกถึงบางอย่าง ราวกับว่าจะมีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น

พวกเขาไม่ได้หยุดอยู่ในซากปรักหักพังนานนัก โม่จวินเจ๋อเดินไปทางซ้ายตามเส้นทางที่เงือกหนุ่มบอกไว้ เพียงเดินไปไม่นานก็มีเจียวหลงตัวหนึ่งลอยผ่านมาตรงหน้า

เจียวหลงดูมีชีวิตชีวา ร่างกายยังคงสภาพสมบูรณ์ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งบนร่างในวินาทีที่มันตาย

โม่จวินเจ๋อเดินอ้อมซากมังกรตัวนั้น แล้วเดินต่อไปข้างใน

ร่างไร้วิญญาณที่สองปรากฏต่อสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว มันคือ… สัตว์อสูรตาเดียว ร่างกายใหญ่โตราวกับภูเขาลูกหนึ่ง ดวงตาเพียงข้างเดียวที่ครอบครองครึ่งหนึ่งของร่างกายกำลังจ้องมองโม่จวินเจ๋ออย่างน่าขนลุก

หากไม่ใช่เพราะศีรษะและร่างกายของมันถูกตัดขาดจนเหลือเพียงผิวหนังบาง ๆ เชื่อมต่อกันอยู่ โม่จวินเจ๋อคงคิดว่ามันยังมีชีวิตอยู่เสียอีก

“ให้ตายเถอะ นี่คือสุสานใต้น้ำหรือ?”

หลิงเยว่เห็นสภาพของซากสัตว์อสูรและสัตว์วิเศษที่ดูเหมือนมีชีวิตตรงหน้าทำให้นางตกตะลึง นางคิดว่าสุสานใต้น้ำควรจะเป็นโลงศพมากมายลอยอยู่ แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะเป็นภาพที่น่าตกใจและไม่อาจจินตนาการได้เช่นนี้

ใครกันที่สังหารพวกมัน?

แล้วทำไมถึงปล่อยให้พวกมันหยุดนิ่งอยู่ในช่วงเวลาแห่งความตาย? มีความหมายอะไรหรือ?

สิ่งแรกที่หลิงเยว่นึกถึงคือเทพปีศาจ แต่นางก็ปฏิเสธความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว

หากเป็นฝีมือของเทพปีศาจจริง แล้วเหตุใดเขาจึงไม่รู้ว่าที่นี่มีเส้นทางที่สองไปสู่แดนเทพ?

บางทีพวกเขาอาจมีศัตรูอีกคนนอกเหนือจากเทพปีศาจ

และศัตรูคนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด คอยดูพวกเขาสังหารกันเอง เพื่อจะได้รับผลประโยชน์โดยไม่ต้องลงมือ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง… ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของหลิงเยว่ โม่จวินเจ๋อพลันครุ่นคิด จู่ ๆ เขาก็นึกถึงบุคคลหนึ่งขึ้นมา

“มีคนเช่นนั้นจริงหรือ?!” หลิงเยว่ตื่นตระหนกจนเริ่มมองซ้ายมองขวา กลัวว่าสัตว์ร้ายมหึมาเหล่านี้จะฟื้นคืนชีพพร้อมกัน แล้วกระโจนเข้าใส่โม่จวินเจ๋อ

“อืม มีคนเช่นนั้นจริง ๆ เพียงแต่เขาตายไปแล้ว”

หลิงเยว่ “?”

ตายแล้ว?!

“หรืออาจจะแกล้งตาย?”

หลิงเยว่ “…”

โม่จวินเจ๋อหรี่ตาลง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของเขาว่าจะเป็นฝีมือของผู้นั้นหรือไม่ จำเป็นต้องพิจารณาอีกสักหน่อย

และสิ่งที่เขาสังเกตหลัก ๆ คือบาดแผลบนซากศพลอยน้ำ การสังหารสัตว์เทพและสัตว์อสูรมากมายเช่นนี้ ย่อมต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้างอย่างแน่นอน

……….