ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 469 ถูกหรือผิด

บทที่ 469 ถูกหรือผิด

……….

บทที่ 469 ถูกหรือผิด

โม่จวินเจ๋อสังเกตศพที่ลอยน้ำอย่างรวดเร็ว แต่หลักฐานที่เขาต้องการกลับไม่พบ สัตว์อสูรที่ถูกฆ่าแต่ละตัวมีบาดแผลแตกต่างกัน ราวกับว่าไม่ได้ลงมือโดยคนเดียว

“ตรงนั้น… เป็นคนใช่ไหม?”

ท่ามกลางร่างมหึมามากมาย จู่ ๆ ก็ปรากฏศพลอยน้ำขนาดเล็กคล้ายรูปร่างมนุษย์ ทำให้หลิงเยว่ตกตะลึง

โม่จวินเจ๋อพุ่งไปที่ศพนั้นทันที พบว่าเป็นมนุษย์จริง ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกใจ บริเวณอกมีรูใหญ่ เลือดกระเซ็นเป็นภาพที่ยังคงอยู่อย่างชัดเจน ในมือกำกระบี่ยาวแปลกตา ลักษณะโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวมีขนาดยาวและบางมาก

“คนจากสำนักหม่านเยว่!”

ดวงตาของมนุษย์เงือกเต็มไปด้วยความตกใจ สำนักหม่านเยว่เป็นหนึ่งในสามสำนักใหญ่ของโลกผู้บำเพ็ญเซียน ดูจากการแต่งกายของคนผู้นี้คงเป็นระดับผู้อาวุโส

เหล่าผู้อาวุโสล้วนมีระดับการบำเพ็ญถึงขอบเขตเซียนสวรรค์

ระดับขั้นในโลกผู้บำเพ็ญเซียนแบ่งเป็น มนุษย์เซียน เซียนแท้ เซียนปฐพี เซียนสวรรค์ จินเซียนและเซียนลึกล้ำ แต่ละขั้นยังแบ่งย่อยเป็นขั้นต้น กลางและปลาย

ลองคิดดูว่าระดับผู้อาวุโสที่ถูกสังหารในคราวเดียว คู่ต่อสู้ต้องเหนือกว่าขอบเขตจินเซียนแน่นอน!

เงือกหนุ่มอธิบายพลางสังเกตร่างของหลิงเยว่อย่างละเอียด ร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย เหมือนกำลังห้ามไม่ให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในสุสานใต้น้ำลึก

ในเมื่อมาถึงที่นี่ได้ยากเย็นแสนเข็ญ โม่จวินเจ๋อไม่มีทางจะถอยกลางคัน

“เจ้ากลัวหรือไม่ว่ายิ่งล่วงลึกเข้าไป จะพบเห็นภาพที่ไม่อยากยอมรับ เช่น เหล่าพี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ของเจ้าที่หายสาบสูญไป…”

ที่หลิงเยว่กล่าวเช่นนี้ เพราะหลังจากศพลอยน้ำของผู้อาวุโสสำนักหม่านเยว่ปรากฏขึ้น ศพลอยน้ำศพที่สองก็ปรากฏตามมาอย่างรวดเร็ว และวิธีการตายก็เหมือนกับศพแรกทุกประการ ก่อนตายพวกเขาเห็นอะไรกันแน่?

เมื่อพวกเขาถูกตรึงไว้ในช่วงเวลาก่อนความตาย ม่านตาของพวกเขาควรจะเก็บภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนตายไว้ แต่โม่จวินเจ๋อกลับไม่เห็นอะไรจากดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกใจของพวกเขา

ผู้ลงมือระมัดระวังมาก นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขากำลังพยายามซ่อนตัวเองไว้อย่างดีที่สุด!

เงือกหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของหลิงเยว่ แต่เขา… กลัวที่จะเห็นภาพนั้นจริง ๆ

“นี่เป็นสำนักหมัวซือ!”

ศพที่สองเป็นหญิงสาวที่แต่งตัวยั่วยวน มือกำกระดิ่งที่แตกหักไว้ โดยทั่วไปผู้ที่มาจากสำนักหมัวซือจะพกเครื่องดนตรีติดตัว เพื่อใช้เรียกวิญญาณที่ทรงพลัง ยิ่งเครื่องดนตรีที่ใช้เล็กและประณีตเท่าไหร่แสดงว่านางมีตำแหน่งสูงในสำนักมากเท่านั้น

“เช่นนั้นที่นี่จะเป็นฝีมือของสำนักหมัวซือหรือไม่? เหมือนกับภูเขาของพวกสำนักกระบี่ เมื่อบรรลุถึงระดับหนึ่งก็สามารถมาที่นี่เพื่อพาวิญญาณพี่น้องที่ทรงพลังกลับไปได้?”

หลิงเยว่กล่าวถึงการคาดเดาของตน ไม่คิดว่าสำนักหมัวซือจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ แม้แต่ศพของพวกพ้องก็ไม่ละเว้น

“หาใช่เช่นนั้นไม่ สำนักหมัวซือยังไม่ปรากฏตัว สุสานใต้น้ำก็มีอยู่แล้ว!”

แม้ว่าเงือกผู้นี้เคยมาที่สุสานใต้น้ำ แต่ด้วยพลังของเขาในตอนนั้น ไม่สามารถเข้าใกล้ได้มากนัก เพราะแม้ศพลอยน้ำจะตายไปแล้ว แต่พลังอันแกร่งกล้ายังคงอยู่ อาจทำร้ายร่างกายอันบอบบางของเขาได้

“ไม่ใช่จริง ๆ”

โม่จวินเจ๋อหยุดฝีเท้า ดวงตาสะท้อนภาพศพลอยน้ำนับไม่ถ้วน ศพด้านนอกยังสดใหม่ ส่วนศพลอยน้ำด้านในดูเก่าแก่ เขายังพบคนที่คุ้นตาอยู่ในนั้นไม่น้อย

เหตุใดศพของฝ่ายเดียวกันที่เสียชีวิตในสงครามมนุษย์กับปีศาจคราวก่อนจึงปรากฏที่นี่ และถูกสังหารในคราวเดียว หัวใจถูกกระชากจนแหลกเหลวเช่นกัน!

สีหน้าที่หยุดนิ่ง หรือว่าผู้ที่ลอบโจมตีทุกคนคือ ‘เขา’ หรือ?

โม่จวินเจ๋อพยายามนึกถึงภาพที่เห็นในสงครามเทพกับปีศาจครั้งนั้น แต่ความทรงจำส่วนใหญ่ในสมองเป็นเรื่องของเขากับเทพปีศาจ รายละเอียดอื่น ๆ กลับนึกไม่ออกเสียแล้ว

การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขาชะงักงัน

ในเมื่อสามารถจำการต่อสู้กับเทพปีศาจได้ เหตุใดจึงนึกถึงรายละเอียดอื่น ๆ ไม่ออกเล่า?

เป็นเพราะความทรงจำช่วงนี้ถูกผนึกไว้ในร่างเดิมหรือไม่?

สัญชาตญาณบอกโม่จวินเจ๋อว่าไม่ใช่ เขาอาจถูกจัดการบางอย่างด้วย

ความเป็นไปได้นี้ทำให้รู้สึกขนลุกโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าของโม่จวินเจ๋อเปลี่ยนเป็นจริงจัง ร่างที่หลับใหลของเขา… ยังปลอดภัยดีหรือไม่?

จะถูกค้นพบและทำลายหรือไม่?

หากเป็นเช่นนั้นการเข้าสู่แดนเทพยังจำเป็นอยู่หรือ?

“ท่านกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อลอยเช่นนี้ ข้าเรียกหลายครั้งแล้วท่านก็ไม่ตอบ?”

เพียงแต่… การตัดสินใจพาหลิงเยว่ไปด้วยกัน เป็นการตัดสินใจที่ถูกหรือผิดกันแน่?

โม่จวินเจ๋อกลัวว่าผู้ที่ซ่อนตัวอยู่กำลังหมายปองเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ รอช่วงเวลาที่เขาและเทพปีศาจนำเมล็ดพันธุ์เข้าสู่แดนเทพอยู่

เขาเคยคิดว่าเพียงแค่กำจัดเทพปีศาจได้ ทุกอย่างจะราบรื่น แต่ตอนนี้เขายังคงเดาไม่ออกว่าคนอีกคนหนึ่งคือใคร

ดูเหมือน… แต่ก็ไม่เหมือน ตายไปแล้ว แต่ก็ดูเหมือนยังไม่ตาย

โม่จวินเจ๋อที่เหม่อลอยอีกครั้งทำให้ หลิงเยว่ยิ่งกังวล เมื่อไหร่กันที่เขาเหม่อลอยง่ายดายเช่นนี้ เขาต้องเห็นบางสิ่งแน่นอน

“ท่านคิดอะไรอยู่?”

โม่จวินเจ๋อส่ายหัว กลัวหลิงเยว่จะคิดมาก อีกอย่าง ทุกสิ่งเป็นเพียงการคาดเดา บางทีเขาอาจคิดมากเกินไปก็ได้

หลิงเยว่ไม่ได้ถามต่อ แม้ตั้งใจจะถาม แต่นางกลับตกตะลึงกับภาพตรงหน้า เช่นเดียวกับเงือกหนุ่ม

“พวกเขาเป็นญาติของท่านใช่หรือไม่?”

ต่อจากซากศพของสัตว์อสูรและศพลอยน้ำของมนุษย์ ในชั้นที่ลึกลงไปเต็มไปด้วยหางปลาขนาดใหญ่หลากสีสัน แต่ละหางงดงามตระการตาอย่างยิ่ง

แม้แต่รูปลักษณ์ของพวกเขาก็ถึงขั้นทำให้คนน้ำลายไหล ค่าความงามของเผ่ามนุษย์เงือกนั้นช่างสูงส่งเหลือเกิน!

สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ จากร่างของเหล่ามนุษย์เงือกเหล่านี้ หลิงเยว่ ไม่เห็นบาดแผลร้ายแรงของพวกเขา ดวงตาสวยงามหลากสีที่เบิกกว้างก็ไม่มีแววตกใจกลัวใด ๆ มีแต่ความอ่อนโยนผสมกับความยินดี

“ไม่ใช่ พวกเขาคือเผ่ามนุษย์เงือกในทะเลลึก ไม่ใช่เผ่ามนุษย์เงือกทะเลเถ้าวิญญาณ”

โม่จวินเจ๋อตอบคำถามของหลิงเยว่แทนเงือกหนุ่ม พร้อมกับขมวดคิ้วแน่น มนุษย์เงือกทะเลลึกจำนวนมากเช่นนี้ น่ากลัวว่าคงถูกล้างเผ่าพันธุ์ไปแล้ว…

“คงไม่ใช่กระมัง ที่นี่มีแต่มนุษย์เงือกโตเต็มวัย ไม่เห็นลูกอ่อนเลย”

เผ่าพันธุ์ที่งดงามน่าชื่นชมเช่นนี้ หลิงเยว่ไม่อยากยอมรับความจริงเลยว่าพวกเขาถูกล้างเผ่าพันธุ์

“บางทีลูกอ่อนอาจไม่มีสิทธิ์เข้าสุสานใต้น้ำ”

แต่เมื่อคำนึงถึงความโหดร้ายของผู้ลงมือ น่ากลัวว่าลูกอ่อนคงกลายเป็นอาหารปลาในทะเลไปแล้ว

ถ้าจะถอนหญ้าต้องถอนให้ถึงราก

“ถ้าเข้าไปอีก จะเป็นเผ่ามนุษย์เงือกทะเลเถ้าวิญญาณหรือไม่…”

น้ำเสียงของนางเงือกสาธารณะสั่นเครือเล็กน้อย เผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่อย่างนางเงือกทะเลลึกยังถูกทำลายได้ เผ่าพันธุ์เล็กๆ อย่างพวกข้าคงจะ…

โม่จวินเจ๋อไม่ได้สืบค้นลึกลงไปอีก เพราะเขายังไม่พบบาดแผลร้ายแรงบนร่างของเผ่ามนุษย์เงือกทะเลลึก และไม่มีร่องรอยของการถูกวางยาพิษปรากฏให้เห็น

ช่างประหลาดเหลือเกิน…

โม่จวินเจ๋อรู้สึกแปลกใจเพียงชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจวิธีการของผู้ลงมือทันที

ผู้ลงมือใช้ค่ายกลดูดวิญญาณ ในวินาทีที่ถูกเปิดใช้งาน วิญญาณทั้งหมดของมนุษย์เงือกทะเลลึกก็ถูกดูดออกไป!

ทำให้พวกเขาตายโดยไม่รู้ตัว…

……….