ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 497 ตอนนี้จะทำอย่างไร?

บทที่ 497 ตอนนี้จะทำอย่างไร?

……….

บทที่ 497 ตอนนี้จะทำอย่างไร?

“ทำไมถึงไม่ยุติธรรมเล่า?”

แน่นอนว่าหลิงเยว่เข้าใจความหมายของต้นไม้ครึ่งปีศาจ นางแค่นเสียงเย็นชาแล้วพูดต่อว่า “หากเจ้าชำระล้างพลังแห่งความตายแล้วดูดซับมันตั้งแต่แรก ตอนนี้เจ้าคงจะดูดซับข้าได้อย่างง่ายดายเช่นกัน”

ไม่เข้าใจหลักการที่ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นและต่อต้านกันและกันหรือ?

พลังชีวิตเป็นหนึ่งในสิ่งที่ต่อต้านพลังแห่งความตายได้ดีที่สุด พลังบุญกุศลก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ต่อต้านมันเช่นกัน

ได้แต่บอกว่าต้นไม้ครึ่งปีศาจโชคร้ายที่ต้องเจอกับหลิงเยว่และเด็กหัวโล้น คนแรกมีพลังชีวิต อีกคนมีพลังบุญกุศล ทั้งสองเป็นศัตรูของนาง แล้วยังจะหวังชนะอีกหรือ?

เป็นไปไม่ได้หรอก!

ต้นไม้ครึ่งปีศาจเข้าใจหลักการนี้ดี แต่มันยังรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ทำไมหลิงเยว่ถึงได้รับความช่วยเหลือจากสวรรค์เสมอ แต่เมื่อนางถูกปีศาจจับกิน ทำไมสวรรค์ถึงไม่ออกมาช่วย!?

ทุกคนอยู่ข้างหลิงเยว่ก็แล้วไป แม้แต่ร่างกายและวิญญาณของหลิงเยว่กลับสมบูรณ์ครึ่งหนึ่ง ส่วนนางต้องดูดซับพลังแห่งความตายมากมายกว่าจะรวมวิญญาณได้ ส่วนร่างกายนั้น…

มันเป็นเพราะเหตุใดกันเล่า!?

ลมหายใจแห่งความตายพลันปะทุขึ้น ผลักไสเหล่าสัตว์เทพที่เข้าใกล้รากไม้บนท้องฟ้าให้ถอยออกไป

หลังจากเหล่านักบวชแห่งพุทธวิหารถอยกลับไปยังระยะปลอดภัยแล้ว พวกเขาก็นั่งขัดสมาธิอย่างพร้อมเพรียงกัน รัศมีทองส่องประกายจากร่างของพวกเขา พลังบุญกุศลรวมตัวกันบนท้องฟ้า แล้วหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของหลิงเยว่ เด็กหัวโล้นที่จมอยู่ในลมหายใจแห่งความตาย

พลังบุญกุศลก็ปะทุขึ้นห่อหุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นไว้ ชำระล้างลมหายใจแห่งความตายที่แผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง

น่าเสียดายที่พลังบุญกุศลเพียงเท่านี้ไม่สามารถชำระล้างได้ทั้งหมด แม้แต่หนึ่งในสามก็ยังไม่พอ

เมื่อพลังบุญกุศลไม่เพียงพอก็ยังมีลมหายใจแห่งชีวิตและแก่นปราณแสง รากสีเขียวมรกตแผ่ขยายอย่างรวดเร็วปกคลุมรากสีเทาเข้มที่ปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์ ในขณะเดียวกัน แสงอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากแก่นปราณแสงก็รวมตัวเป็นโล่ป้องกันที่สามารถปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดของโลกแห่งการบำเพ็ญ พวกมันขัดขวางลมหายใจแห่งความตาย ไม่ให้แผ่ขยายลงมาด้านล่างต่อไป

ลมหายใจแห่งความตายเป็นศัตรูตัวฉกาจของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง พลังทำลายล้างของมันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง หากสัตว์และพืชถูกมันแตะต้องเมื่อใด จะสูญสลายในพริบตา!

หากปล่อยให้มันแผ่ขยายลงสู่โลกเบื้องล่างสำเร็จ ไม่กี่ชั่วยามต่อจากนั้น โลกแห่งการบำเพ็ญก็จะกลายเป็นโลกแห่งความตายทันที!

แต่โชคดีที่ลมหายใจแห่งความตายก็มีศัตรูตัวฉกาจเช่นกัน…

โม่จวินเจ๋อนั่งขัดสมาธิอยู่บนกิ่งไม้ ร่างแท้ของหลิงเยว่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงอบอุ่น แท่นพลังแก่นปราณแสงขนาดใหญ่ที่ต้านทานลมหายใจแห่งความตายนั้นมาจากเขานั่นเอง

“ดีนัก! พวกเจ้ากำลังต่อต้านข้าใช่หรือไม่!” ต้นไม้กึ่งปีศาจคลุ้มคลั่ง พลังแห่งความตายในโลกผู้บำเพ็ญเซียนกำลังไหลบ่าเข้าสู่ร่างของมันอย่างรวดเร็ว

“เจ้าจงสงบสติอารมณ์ลงเถิด”

หลิงเยว่เหงื่อตก แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้นางเป็นต้นไม้ หรือจะพูดให้ถูกคือ เป็นต้นไม้ครึ่งต้น เหงื่อไม่สามารถไหลออกมาได้ ยิ่งไม่สามารถทำเหมือนต้นไม้กึ่งปีศาจที่ดูดซับพลังด้านลบและวิญญาณอาฆาตมากมายโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา นางจำเป็นต้องชำระล้างก่อนจึงจะดูดซับได้ ทำให้การเติบโตของนางช้ากว่าต้นไม้กึ่งปีศาจมาก

หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากโม่จวินเจ๋อและวิถีสวรรค์แห่งโลกผู้บำเพ็ญเซียน นางคงไม่สามารถออกมาเผชิญหน้ากับต้นไม้กึ่งปีศาจได้จริง ๆ

แน่นอนว่าต้นไม้กึ่งปีศาจไม่มีทางสงบลงได้ ความเร็วในการชำระล้างของหลิงเยว่ไม่ทันการดูดซับพลังแห่งความตายของมัน ดังนั้นพลังที่ถูกชำระล้างจึงไม่มีความหมายอะไรเลย!

ต้นไม้สีเทาเข้มเติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ ทั้งต้นสูงใหญ่และแผ่กิ่งก้านสาขามากขึ้น รากแผ่ขยายครอบคลุมเกือบสองในสามของโลกผู้บำเพ็ญ

เดิมที่ต้นไม้ทั้งสองครอบครองครึ่งหนึ่งของโลกผู้บำเพ็ญเซียน แต่ตอนนี้ต้นไม้สีเขียวของหลิงเยว่ถูกบีบให้อยู่ในมุม ดูน่าสงสารเหลือเกิน…

“ถึงแม้จะมีเจตจำนงจากวิถีสวรรค์ช่วยเหลือแล้วอย่างไร? เจ้าก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี?” เสียงหัวเราะอันโอหังและเย่อหยิ่งของต้นไม้กึ่งปีศาจดังก้อง หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อรู้สึกรำคาญยิ่งนัก

“สามภพจะกลายเป็นอาหารของข้าผู้เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงเจ้าด้วย!”

เสียง ‘เพล้ง’ ดังขึ้นราวกับเสียงแก้วแตกดังก้องในหูของหลิงเยว่ จากนั้นท้องฟ้าที่แตกร้าวก็เปิดเป็นช่องเล็ก ๆ

ช่องเล็ก ๆ นั้นมืดสนิท หลิงเยว่ไม่ทันคิดอะไร นางรีบแยกรากส่วนหนึ่งไปอุดช่องนั้น แล้วใช้วิชาฟื้นฟู เพื่อไม่ให้ช่องเล็กขยายเป็นบริเวณกว้าง

แต่พอด้านนี้เพิ่งอุดไว้ อีกด้านก็แตกเช่นกัน หลิงเยว่จำต้องดึงรากบางส่วนไปอุดอีกครั้ง

เดิมทีรากที่นางใช้ยับยั้งต้นไม้ครึ่งปีศาจก็มีน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องดึงออกไปอีกหนึ่งในสี่เพื่อปะรอยแตกบนท้องฟ้า พลังถูกลดทอนไปมาก ยิ่งไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของต้นไม้ครึ่งปีศาจได้

“วิถีสวรรค์ของโลกบำเพ็ญเซียนอยู่ไหน!”

“วิถีสวรรค์ วิถีสวรรค์!”

ไม่มีทางเลือก หลิงเยว่ได้แต่พยายามหาความช่วยเหลือจากภายนอก แต่นางร้องเรียกวิถีสวรรค์ตั้งนานก็ไม่มีแม้แต่สายฟ้าหรือเสียงฟ้าร้องสักนิด

ไม่สิ สายฟ้าที่ยับยั้งรากของต้นไม้ครึ่งปีศาจเมื่อครู่หายไปไหน?

จนกระทั่งตอนนี้ หลิงเยว่ถึงพบว่าสายฟ้าที่ปกคลุมรอยแยกหายไปแล้ว!

เขาเคยไปยังดินแดนไร้ขอบเขตนอกสามภพ ที่นั่นเป็นโลกไร้เทพ ทั้งดินแดนวุ่นวายไปหมด

ตอนนี้ดินแดนที่อีกฝ่ายปกครองก็ถูกรุกราน ท้องฟ้าแตกร้าว แต่เทพบนสวรรค์กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย?

ช่างผิดปกติเหลือเกิน…

“เขาเป็นอะไรไป?”

หลิงเยว่สะดุ้งตาม คงไม่ใช่ว่าถูกอะไรสักอย่างทำลายไปโดยไม่รู้ตัวกระมัง?

แม้ความจริงจะไม่ใช่เช่นนั้น แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว

“อาจถูกบังคับให้จมสู่ห้วงนิทราแล้ว” โม่จวินเจ๋อนึกถึงวิหารต้อนรับเทพและปีศาจที่หนีไปเป็นอันดับแรก

ก็ไม่ถูกอีก หากเทพปีศาจมีพลังถึงเพียงนี้จริง เหตุใดเขาจึงต้องหนีด้วยเล่า?

เป็นไปได้มากกว่าว่าเป็นฝีมือของผู้อยู่เบื้องหลัง ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด

ท้ายที่สุดแล้วเขาต้องการให้สามภพกลายเป็นดินแดนไร้พรมแดน หรือดินแดนแห่งความตายกันแน่?

“ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ!?”

แม้แต่เทพสวรรค์ก็ถูกบังคับให้หลับใหล แล้วพวกเขายังมีโอกาสชนะหรือ?

หลิงเยว่รู้สึกกังวลยิ่งนัก เดิมทีนางคิดว่าเพียงจัดการกับเทพปีศาจ สามภพก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ดูเหมือนความคิดของนางคงไร้เดียงสาเกินไป

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อไป?” หลิงเยว่ถามอย่างร้อนใจ

“ปลุกจิตวิญญาณของเทพสวรรค์”

“เจ้าไปปลุกสิ”

เมื่อโม่จวินเจ๋อเอ่ยเช่นนี้ หลิงเยว่ก็มีสีหน้างุนงง แต่ประโยคที่สองของเขายิ่งทำให้นางรู้สึกสับสนมากขึ้น

“ข้าเพิ่งเรียกไปเมื่อครู่… แต่เขาไม่ตอบสนองเลยนี่”

หลิงเยว่ตอบพลางส่งรากไม้อีกกลุ่มไปอุดรูรั่วที่สาม หากท้องฟ้ายังคงแตกต่อไปเช่นนี้ รากของนางคงไม่เพียงพอแล้ว!

“ไม่ใช่การเรียกแบบนั้น”

โม่จวินเจ๋ออธิบายให้หลิงเยว่ฟังถึงวิธีที่ควรใช้ในการปลุกเทพสวรรค์ และวิธีปกป้องโลกผู้การบำเพ็ญที่พวกเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก

หากสรุปให้กระชับก็คือ การใช้ร่างกายค้ำจุนผืนฟ้าและแผ่นดิน!

“ข้าจะช่วยถ่วงเวลาให้เจ้า”

โม่จวินเจ๋อเอ่ยจบก็ออกจากกิ่งไม้ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ทันที แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังร่างแท้ของต้นไม้กึ่งปีศาจ

“พวกข้าจะช่วยเจ้าด้วย!”

ใบไม้ของต้นไม้กึ่งมรกตที่หดตัวบางส่วนพลันคลี่ออก เผยให้เห็นคนกระดาษรูปร่างประหลาดปรากฏตัวขึ้นทีละคน หงส์สีทองตัวหนึ่งที่มีเปลวไฟสีแดงทองลุกโชนไปทั่วร่างบินผ่านท้องฟ้า โจมตีต้นไม้กึ่งปีศาจที่กำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มที่ยืนบนกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ และในมือยังถือกระบี่เซียนเจ็ดสีก็ไล่ตามไปด้วยความเร็ว

……….