ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 498 นั่นคือศิษย์น้องของข้า!

บทที่ 498 นั่นคือศิษย์น้องของข้า!

……….

บทที่ 498 นั่นคือศิษย์น้องของข้า!

หลิงเยว่ไม่วางใจที่จะปล่อยให้โม่จวินเจ๋อไปถ่วงเวลาเพียงลำพัง ดังนั้นนางจึงปล่อยกลุ่มคนกระดาษ ผู้บำเพ็ญ รวมถึงเผ่าปีศาจออกมาทั้งหมด

แน่นอนว่านางไม่ลืมว่าต้นไม้ครึ่งปีศาจนั้นจัดการกับคนกระดาษได้ง่ายดายเพียงใด ดังนั้นนางจึงมอบใบไม้สีเขียวที่เปี่ยมด้วยลมหายใจแห่งชีวิตให้แก่ทุกคน

“ช่าง… หอม… จริง ๆ”

พี่ชายศพปากเย็บนำใบไม้สีเขียวแนบไว้ที่หัวใจอย่างทะนุถนอม ไม่นานใบไม้ก็หลอมรวมเข้าไป จากนั้นทั่วร่างของเขาก็แผ่รัศมีสีเขียวอ่อน ๆ รอยขาดที่ยังไม่ทันได้เย็บซ่อมถูกแสงสีเขียวเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ในขณะนี้เขารู้สึกสบายและเป็นอิสระอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

แม้จะไม่ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ แต่เขาต้องต่อสู้เพื่อชีวิตใหม่!

พี่สาวศพแบนที่ได้รับใบไม้สีเขียวแล้ว ร่างกายจึงไม่แบนอีกต่อไป ดวงตาทั้งสองดูมีชีวิตชีวามากขึ้น แม้แต่ร่างกายก็เต็มไปด้วยพลัง นางตบไหล่อดีตเจ้าอาวาสที่มองนางด้วยความตะลึงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ลาก่อน!”

พูดจบ นางก็จากไปอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

นี่เป็นการบอกลาเขาใช่หรือไม่?

อดีตเจ้าอาวาสจ้องมองเงาร่างของพี่สาวศพแบน แล้วกวาดตามองคนกระดาษที่กำลังต่อสู้กับต้นไม้ครึ่งปีศาจ ดวงตาฉายแววเศร้าสร้อย แม้พวกเขารู้ว่าการออกมาครั้งนี้จะไม่มีทางรอดชีวิตกลับไปได้ แต่ยังกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเช่นนี้…

คนพวกนั้นไม่จำเป็นต้องให้เขามาช่วยโปรดเลย

การออกโรงของผู้คนทั้งหลาย ส่งผลให้การรุกรานของรากไม้กึ่งปีศาจเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิงเยว่ไม่ได้เสียเวลาแม้แต่น้อย หลังจากปล่อยคนกระดาษและบรรพจารย์พร้อมคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว นางก็ทำตามที่โม่จวินเจ๋อบอกทันที

รากสีเขียวมรกตที่รัดแน่นเพื่อชำระล้างและดูดซับ ได้ปล่อยรากสีเทาเข้มที่กำลังพยายามบุกรุกและทำลายท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญออก ปล่อยให้พวกมันแผ่ขยายต่อไปยังท้องฟ้าที่ยังคงสมบูรณ์

“โอ้ รู้ตัวว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า เลยยอมแพ้แล้วหรือ?” ต้นไม้กึ่งปีศาจที่กำลังรับมือกับการโจมตีหมู่ ยังคงแบ่งความสนใจมาเยาะเย้ยหลิงเยว่

“อืม ข้ายอมแพ้แล้ว”

หลิงเยว่พูดว่ายอมแพ้ แต่ความจริงแล้วนางกำลังรวบรวมพลังเข้าสู่รากสีเขียวมรกต แล้วใช้กำลังทั้งหมดแผ่ขยายเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญ เพื่อทำให้แผนของต้นไม้กึ่งปีศาจสำเร็จ

รากสีเขียวมรกตมหึมาที่รวมตัวกันจากรากนับไม่ถ้วนทะลุท้องฟ้าของโลกแห่งการบำเพ็ญ และงอกลงมาอย่างรวดเร็ว…

ต้นไม้กึ่งปีศาจเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ย

หลิงเยว่ไม่ได้สนใจต้นไม้กึ่งปีศาจ แต่จ้องมองรากสีเขียวมรกตที่กำลังจะงอกถึงพื้นดินของโลกแห่งการบำเพ็ญอย่างแน่วแน่ ในใจภาวนาว่า เร็วขึ้นอีก! เร็วขึ้นอีก! เร็วขึ้นอีก!

เมื่อหลิงเยว่กำลังให้ความสนใจกับรากของตนเอง ต้นไม้ครึ่งปีศาจที่ถูกละเลยก็ออกมาก่อกวน

รากสีเทาเข้มหันมารบกวนรากสีเขียวมรกตแทน ขัดขวางความพยายามของนางที่จะหยั่งรากลงในดินแดนแห่งการบำเพ็ญ

“ข้าเล็งโลกนี้ไว้แล้ว ข้าต้องได้ดูดซับพลังก่อน!”

คราวนี้หลิงเยว่ไม่ได้ตามใจต้นไม้ครึ่งปีศาจ แต่กลับสลัดรากสีเทาเข้มที่พันเกี่ยวออกอย่างสุดกำลัง

รากสีเทาเข้มที่ถูกสลัดกลายเป็นพลังความตายในชั่วพริบตา จากนั้นก็ถูกชำระล้างด้วยพลังชีวิต แล้วส่งตัวเองไปหารากสีเขียวมรกตโดยสมัครใจ

ภาพนี้ทำให้ต้นไม้ครึ่งปีศาจโกรธจนแทบระเบิด!

ไม่เคยเห็นอะไรน่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อน แม้ถูกทำให้กลายเป็นพลังความตายแล้ว ยังจะเข้าไปขอการชำระล้าง แถมหลังจากถูกชำระแล้วยังสมัครใจกลายเป็นพลังของต้นไม้ครึ่งสีเขียวอีก!

หลิงเยว่ตกตะลึงกับภาพนี้เช่นกัน หากก่อนหน้านี้พวกมันรู้จักหน้าที่ ความสูงของร่างแท้นางคงไม่ต่างจากต้นไม้ครึ่งปีศาจถึงสองในสาม

แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป

หลังจากได้ลิ้มรสความหอมหวาน หลิงเยว่ก็ยกรากขึ้นอีกครั้งเพื่อโจมตีรากสีเทาเข้มที่ขวางทางนาง ด้วยเหตุนี้นางจึงได้รับพลังแห่งความตายที่ถูกชำระล้างแล้ว ทำให้รากของนางเติบโตลงสู่เบื้องล่างได้เร็วยิ่งขึ้น

ในขณะที่นางกำลังสนุกสนานกับการโจมตี ต้นไม้ครึ่งปีศาจก็ทนไม่ไหวและดึง ‘เหล่าสมุนอกตัญญู’ ของตนกลับไป

นางไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง!

ทำไมถึงกลายเป็นเช่นนี้เล่า!?

แน่นอนว่าเป็นเพราะสิ่งที่หลิงเยว่ได้สัญญาไว้ก่อนหน้านี้ นางได้พบโอกาสที่จะ ‘เสียสละ’ แล้ว จะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร!?

ด้วยความช่วยเหลือจาก ‘อกตัญญู’ กลุ่มนี้ หลิงเยว่จึงหยั่งรากลงสู่พื้นดินของโลกผู้บำเพ็ญได้สำเร็จ

รากอันแข็งแกร่งที่เปล่งประกายสีเขียวมรกตหยั่งลงจากฟากฟ้าสู่พื้นดินเบื้องล่าง ก่อเกิดเป็นเสาหยกต้นหนึ่ง

‘เสาหยก’ ยังคงเติบโตเรื่อย ๆ นางเร่งให้รากมากมายงอกออกมาเพื่อเติมเต็มหลุมใหญ่ที่ถูกเจาะทะลุ และแผ่ขยายอย่างรวดเร็วไปยังบริเวณที่แตกร้าว

ผู้คนในโลกผู้บำเพ็ญต่างยืนดู ‘เสาหยก’ ตรงหน้าอย่างงงงวย ในหัวไม่มีความคิดใด ๆ ในสายตามีเพียงท้องฟ้าที่พยายามซ่อมแซมรอยแยกอย่างต่อเนื่องและ ‘เสาหยก’ เท่านั้น

“พวกเราทำอะไรเพื่อนางได้บ้าง?” อิงหลงรู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์ยิ่งนัก

ผู้ที่มีความคิดเช่นเดียวกับนางนั้นคือทุกคนที่หลิงเยว่รู้จักและเกี่ยวข้องด้วย

“เพียงแค่หลบให้ห่างก็พอแล้ว”

เด็กหัวโล้นรีบดึงอวี้เจินออกมา เพราะบริเวณที่อวี้เจินยืนอยู่เมื่อครู่ มี ‘ก้อนหิน’ ที่ประกอบด้วยสายฟ้าตกลงมาพอดี

พื้นดินปรากฏเป็นหลุมใหญ่ สายฟ้าแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว… และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

หินที่มีแก่นปราณอสนีหลากสีสันพร้อมพลังทำลายล้างสูง ตกลงมาเหมือน ‘ลูกเห็บ’ ขนาดมหึมานับไม่ถ้วน

หลุมบนพื้นดินเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ดูคล้ายกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับฝ่าทัณฑ์สวรรค์ของเผ่ากระทิงอย่างยิ่ง

โชคดีที่มีเด็กหัวโล้นเตือนก่อน ทุกคนจึงตอบสนองได้ทันท่วงที แล้วพากันหนีออกจากบริเวณนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญก็ได้รับการปกป้องอย่างดีจากเหล่าสัตว์เทพ

มีเพียงพวกปีศาจจากฝ่ายเทพปีศาจที่ถูกจำกัดอิสรภาพด้วยแสงทองแห่งบุญกุศลเท่านั้นที่ไม่สามารถออกไปได้

“ไม่ถึงตายหรอก อย่างมากก็แค่พิการ”

เจ้าอาวาสคนใหม่พูดจบก็รีบตามหลังเจ้าตัวน้อยศีรษะโล้นไป

“เจ้ารู้จักรากไม้นั่นหรือ?”

“รู้จักสิ”

“นาง…”

ก่อนที่เจ้าอาวาสคนใหม่จะถามต่อ ร่างแยกของผู่ตานก็พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “นั่นคือศิษย์น้องของข้าเอง!”

“ศิษย์น้องของ… เจ้า?” เจ้าอาวาสคนใหม่จำได้ว่ายอดเขาโอสถของ สำนักหลานเทียน นอกจากผู่ตาน ทุกคนล้วนไปสู่ภพภูมิใหม่แล้ว?

อ๋อ! ไม่ใช่สิ ยังมีคนหนึ่งที่หายสาบสูญไป นั่นคือ หลิงเยว่!

“นาง นาง นาง…” เจ้าอาวาสคนใหม่ชี้ไปยังเสาหยกที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดินอย่างชัดเจน แต่คำพูดที่เหลือกลับพูดไม่ออกเพราะเขาตกใจเกินไป

ทุกคนต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“หลิงเยว่ไม่ใช่คน แต่เป็นต้นไม้หรือ?”

อาจารย์ใหญ่สำนักกลั่นโอสถตาเหลือกจวนจะหลุดออกมา พวกเขาอยู่ด้วยกันมาหลายปี แต่กลับไม่รู้เลยว่าหลิงเยว่ไม่ใช่มนุษย์!

“ข้า… ก็ไม่เคยสังเกตเห็น”

อดีตอาจารย์ใหญ่สีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับปั่นป่วน ไม่อาจสงบได้

“ท่านบอกว่านั่นคืออาจารย์หรือ?!”

เซี่ยซิ่นรุ่ยมองไปที่ร่างแยกของผู่ตานอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นผู่ตานไม่ตอบ จึงหันไปถามฮวนฮวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งมีรูปร่างงดงามอ่อนช้อย “ฮวนฮวน เจ้า…”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!”

สามีภรรยาตระกูลเซี่ยสบตากัน น่าแปลกใจ… ตอนแรกที่หลิงเยว่บอกว่าสามารถช่วยฮวนฮวนได้ ที่แท้นางก็เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นี่เอง!

มิเช่นนั้นต้นไม้ธรรมดาที่แปลงร่างได้ จะหลอกทุกคนได้อย่างไร?

สิ่งที่สามารถหลอกทุกคนได้ มีเพียงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

ไม่สิ สิ่งที่สามารถใช้พลังของตนเองค้ำจุนทั้งฟ้าและดินได้ ต้องแข็งแกร่งกว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แน่นอน!

ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงสุดหรือ!?

ดวงตาของสามีภรรยาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ตามมาด้วยความปีติยินดีและความหวังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลบ่าเข้าสู่หัวใจของพวกเขา

……….