ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 504 นางก่อเรื่องแล้ว

บทที่ 504 นางก่อเรื่องแล้ว

………………..

บทที่ 504 นางก่อเรื่องแล้ว

ผู้คนทั้งหลายมองดูหญ้าแก่นปราณอสนีที่แผ่ขยายไปเกือบหนึ่งในสามของดินแดนผู้บำเพ็ญ

ส่วนพวกนักกลั่นโอสถที่คุ้นเคยกับสมุนไพรวิญญาณมากที่สุดก็หยิบตำราสมุนไพรวิญญาณและสมุนไพรปีศาจเล่มหนาออกมาอ่าน หวังจะค้นหาสมุนไพรที่เกี่ยวข้องกับหญ้าเหล่านี้

แต่น่าเสียดาย พลิกอ่านไปครู่ใหญ่จนตาลายก็ยังหาไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้อง รู้แต่เพียงว่าเป็นพืชแก่นปราณอสนีเท่านั้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย ‘เสาหยก’ ก็เคลื่อนไหว นางสร้างรากหยกถักทอเป็นตาข่ายอีกครั้ง

และครั้งนี้ สิ่งที่ตาข่ายหยกปกป้องกลับเป็นพืชแก่นปราณอสนีที่งอกขึ้นมาจากหลุมสายฟ้า แม้แต่ต้นที่ถูกหลิงเยว่หัวโล้นถอนไปก็ถูกรากสีหยกม้วนพาไปปลูกลงดินใหม่

ทุกที่ที่หญ้าอสนีงอก สิ่งมีชีวิตทั้งหมดรวมถึงคนจากมิติลับหลายสิบคนที่ติดอยู่ในพื้นที่นี้ หลิงเยว่หัวโล้นและเล่อเหอรวมถึงผู้คนอีกมากมายก็ถูกส่งออกไป

ตาข่ายหยกชั้นที่สองค่อย ๆ ลงมา จนกระทั่งครอบคลุมพื้นที่สายฟ้าทั้งหมด ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย

“พืชเหล่านี้ดูเหมือนจะสำคัญมากนะ…”

“ไม่ได้บอก”

สำหรับเรื่องนี้ แม้แต่หลิงเยว่หัวโล้นก็รู้สึกแปลกใจ ร่างแท้ถึงกับปิดบังนางด้วยหรือ?

แน่นอนว่าหลิงเยว่ไม่ได้ปิดบังหลิงเยว่หัวโล้น แต่นี่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างแท้ แม้แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าหญ้าสายฟ้าที่ถูกปกป้องโดยตาข่ายหยกชั้นที่สองคืออะไร

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะสืบค้น เพราะนางได้บรรลุเงื่อนไขในการเรียกหาวิถีสวรรค์แล้ว

รากสีเขียวมรกตที่แผ่กระจายไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนทั้งบนฟ้าและใต้ดินเริ่มขยับ รากทุกเส้นกำลังเรียกหาวิถีสวรรค์ด้วยน้ำเสียงของหลิงเยว่ เพื่อให้แน่ใจว่าวิถีสวรรค์จะได้ยิน

วิธีนี้จะได้ผลจริงหรือ?

โม่จวินเจ๋อคงไม่ได้กำลังหลอกนางกระมัง?

หลิงเยว่เริ่มไม่มั่นใจแล้ว

แต่โม่จวินเจ๋อก็ไม่มีเหตุผลที่จะหลอกนางนี่นา…

“เจ้าเป็น…”

หลิงเยว่เพิ่งจะเอ่ยออกมาไม่กี่คำ ต้นไม้ครึ่งปีศาจรีบตัดบททันที

หลิงเยว่ “…”

หากปล่อยให้เสียเวลาต่อไปเช่นนี้ โม่จวินเจ๋ออาจจะตายหรือไม่ก็อาจกลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว!

“ระบบ ระบบ เจ้าต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ๆ รีบออกมาเร็วเข้า!”

“ระบบ รีบออกมาเถิด หากไม่ออกมาตอนนี้ ทั้งสามภพจะถูกต้นไม้ครึ่งปีศาจทำลายหมดนะ!”

ไม่ว่าหลิงเยว่จะร้องเรียกอย่างไร ระบบก็ไม่ปรากฏตัว

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลิงเยว่รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก นึกถึงสิ่งที่ต้นไม้ครึ่งปีศาจพูดว่า ใต้พื้นแดนเทพเต็มไปด้วยพลังแห่งความตาย และยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไหร่ยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น…

พลังแห่งความตาย พลังแห่งความตาย!

หรือว่าแดนเทพจะเป็นที่แรกที่ถูกลงมือ!?

ต้นไม้สีเขียวมรกตชะงักงัน นั่นคือแดนเทพนะ เป็นไปได้อย่างไรที่จะพ่ายแพ้ยับเยิน?

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่หลิงเยว่ยังตกใจจนสติแตก

“อย่า… ให้ต้นไม้ปีศาจเข้าแดนเทพ…”

เสียงที่ไร้อารมณ์และอ่อนแรงจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงชายหรือหญิงดังเข้าหูของหลิงเยว่ พร้อมกับรากที่กำลังเรียกหาเทพสวรรค์อย่างไม่หยุดก็เงียบเสียงลง

เทพสวรรค์ตอบกลับมาแล้ว!

หมายความว่าอย่าให้ต้นไม้ปีศาจเข้าแดนเทพใช่ไหม?

“ฮ่า ๆ ๆ ข้าทะลวงแดนเทพได้แล้ว เจ้ารีบมากราบข้าเสียสิ!”

เสียงคำพูดอันโอหังและเย่อหยิ่งของต้นไม้ครึ่งปีศาจดังก้องไปทั่วโลกผู้บำเพ็ญเซียน

ท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนพลันแตกร้าว จนหลิงเยว่ตามไปซ่อมแซมไม่ทัน

กลิ่นอายแห่งความตายไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนับไม่ถ้วน ต่างจากพลังแห่งความตายสีเทา เพราะคราวนี้พลังแห่งความตายเป็นสีดำราวกับหมึก

ความแค้นที่แฝงอยู่ในนั้นเกือบจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของหลิงเยว่แล้ว

“ฮ่า ๆ ๆ ทั้งหมดเป็นของข้า พวกเจ้าทั้งหมดเป็นของข้า!” ต้นไม้ครึ่งปีศาจบ้าคลั่งไปแล้ว สติสุดท้ายที่เหลืออยู่ดูเหมือนจะหายไปเพราะการดูดซับพลังแห่งความตายจากแดนเทพ

“จบแล้ว คราวนี้ทั้งสามภพคงจบจริง ๆ!” ศพพี่ชายปากเย็บมองดูพลังแห่งความตายสีดำที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ไม่นึกเลยว่าแดนเทพ…” ศพพี่ชายร่างไม้ไผ่ชะงักงัน พวกเขาคิดว่าเป็นที่นี่ควรเป็นที่หลบภัย แต่กลับกลายเป็นที่แรกที่กลายเป็นโลกแห่งความตาย

ไม่ใช่! ไม่ใช่โลกแห่งความตาย แต่เป็นโลกวิญญาณแห่งความตาย!

โลกแห่งความตาย เป็นโลกที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกทำลาย รวมถึงพืชพรรณทุกชนิด ไม่มีผู้ใดสามารถอาศัยอยู่ได้อีก

ส่วนโลกวิญญาณแห่งความตาย หลังจากสิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกทำลาย พวกมันจะถูก ‘ชุบชีวิต’ ขึ้นมาใหม่พร้อมกัน สิ่งมีชีวิตที่ถูกชุบชีวิตเรียกว่า ‘วิญญาณแห่งความตาย’ พวกมันไม่มีความคิด แต่จะกระหายเลือด มีพลังมหาศาล และบุกรุกโลกที่มีสิ่งมีชีวิตทั้งหมดโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เพื่อให้โลกเหล่านั้นกลายเป็นโลกวิญญาณแห่งความตายเช่นกัน

“ดินแดนวิญญาณ…” พี่ชายศพทรงกลมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเศร้าสลด

“เป็นไปไม่ได้ จะเป็นดินแดนวิญญาณได้อย่างไร? อย่างมากก็แค่… ดินแดนแห่งความตาย” สี่มนุษย์หนังกระดาษของเผ่าปีศาจพึมพำเบา ๆ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่พลังแห่งความตายเหนือศีรษะ

“หมายความว่าอย่างไร?” หลิงเยว่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่นางรับรู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์จากท่าทางและน้ำเสียงของคนเหล่านั้น

“เมื่อถูกชุบชีวิตเป็นวิญญาณแล้ว จะไม่มีโอกาสเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป” พี่ชายศพปากเย็บถอนหายใจยาว ความหวังเดียวของพวกเขาสลายไปแล้ว

“ข้าก็… ช่วยไม่ได้หรือ?”

น้ำเสียงของหลิงเยว่เปลี่ยนเป็นขมขื่น

“ไม่ได้หรอก…” พี่ชายศพร่างไม้ไผ่ฝืนยิ้ม

แม้แต่ต้นไม้แห่งชีวิตก็ไม่สามารถทำให้วิญญาณเวียนว่ายตายเกิดได้…

“ข้าจะปกป้องพวกเจ้าให้ดี” หลิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบไม้สีเขียวพันรอบผู่ตาน เล่อเหอและผู้บำเพ็ญคนอื่น ๆ รวมถึงคนหนังกระดาษที่อยู่ใต้ต้นไม้อีกครั้ง

“ไร้ประโยชน์ พวกมันจะลงมาในไม่ช้า” พี่ชายศพทรงกลมที่ถูกพันอยู่ถึงกับอยากระเบิดตัวเองทันที การกลับคืนสู่ผืนดินยังดีกว่าการเป็นวิญญาณเสียอีก!

“พวกมัน? หมายถึงวิญญาณร้ายหรือ?” หลิงเยว่พูด หากบอกว่าไม่ตื่นกลัวคงเป็นเรื่องโกหก แม้แต่เทพในอดีตยังเกรงกลัววิญญาณร้าย แล้วนางซึ่งเป็นเพียงต้นไม้เล็ก ๆ ที่ยังโตไม่เต็มที่จะสู้กับพวกมันได้อย่างไร?

อีกทั้งโม่จวินเจ๋อที่นางส่งไปยังหน้าวิญญาณร้ายด้วยตัวเอง คงไม่ได้ตายจริง ๆ อย่างที่ระบบบอกหรอกนะ… หรือเขาจะกลายเป็นวิญญาณร้ายไปแล้ว?

“ระบบ ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วจะทำอย่างไรดี? เจ้ารีบออกมาให้คำแนะนำข้าหน่อยสิ!” หลิงเยว่สะอื้น อยากจะจบชีวิตเพื่อเป็นการไถ่โทษเสียตรงนี้

[ไม่เกี่ยวกับเจ้า นี่เป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้]

ระบบพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“จะไม่เกี่ยวกับข้าได้อย่างไร ข้าเป็นคนให้ต้นไม้ปีศาจ…”

[ถ้าการแบกรับทุกอย่างไว้ทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้น ถือว่าเกี่ยวกับเจ้าก็ได้]

แม้ว่าตอนนี้ไม่ควรจะพูดจาไร้สาระ แต่หลิงเยว่ก็ถูกคำพูดของระบบทำให้พูดไม่ออก

[ขอยืมร่างหลักหน่อย]

ยังไม่ทันที่หลิงเยว่จะตอบ นางก็รู้สึกว่าร่างกายไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเองแล้ว

ดังนั้นหลิงเยว่จึงได้แต่มองดูด้วยความอ่อนแรง เมื่อกิ่งไม้และรากที่พยายามปิดกั้นช่องว่างบนท้องฟ้าถูกดึงกลับไปทั้งหมด

ท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนพังทลาย พร้อมสายฟ้านับไม่ถ้วนที่กระหน่ำลงมา ไอแห่งความตายราวกับพบจุดระบาย แผ่ขยายลงมาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

เพียงชั่วพริบตาทั้งโลกก็มืดมิดไปทั้งหมด!

………………..

เ