ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 503 นี่มันหิวแล้วหรือ?

บทที่ 503 นี่มันหิวแล้วหรือ?

………………..

บทที่ 503 นี่มันหิวแล้วหรือ?

“เจ้าทำได้หรือไม่ได้กันแน่?”

ต้นไม้ครึ่งปีศาจโกรธจัดที่ถูกหลิงเยว่เยาะเย้ยว่าทำไม่ได้ แต่ยังไม่ทันได้โต้ตอบ หลิงเยว่ก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“ยังไม่สามารถทะลุพื้นแดนเทพอีกหรือ เชื่องช้าเช่นนั้นเจ้ากินอะไรเข้าไปกันแน่?”

“หากทำไม่ได้ก็ยอมให้ข้ากลืนกินเสียเถอะ!”

ต้นไม้ครึ่งปีศาจได้ยินเสียงหัวใจเต้นเร็วขึ้น อยากจะดึงกิ่งไม้กลับมาฟาดหลิงเยว่ให้แหลกเสียจริง!

รู้จักแต่พูดจาไร้สาระ ไม่รู้หรือว่าการทะลุท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนนั้นยากกว่าโลกบำเพ็ญมากนัก?

อีกอย่างตอนนี้นางทะลุท้องฟ้าขึ้นมาถึงพื้นแดนเทพแล้ว ขอเวลาอีกนิดเดียว นางก็จะเข้าสู่แดนเทพได้แล้ว!

“หุบปาก!”

หลิงเยว่หุบปากจริง ๆ เพราะนางรู้ว่าหากพูดต่อไป ด้วยนิสัยรุนแรงของต้นไม้ครึ่งปีศาจ อาจจะดึงกิ่งไม้กลับมาสู้กับนางถึงตายเป็นแน่

ต้นไม้ครึ่งปีศาจที่ทำให้หลิงเยว่หุบปากสำเร็จนั้นทนความเงียบไม่ไหว นางรู้ตัวว่าถูกใช้ประโยชน์ แต่นางก็อยากเข้าสู่แดนเทพเช่นกัน จึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับอีกครึ่งหนึ่งแล้ว

“เทพปีศาจอยู่ข้างบนนั่น” หลิงเยว่พูดออกมาทันที

ต้นไม้ครึ่งปีศาจได้ยินคำว่า ‘เทพปีศาจ’ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะปีศาจเจ้าเล่ห์นั่นเป็นศัตรูของนางเช่นกัน!

กิ่งไม้สีเทาเข้มที่ติดอยู่ใต้พื้นแดนเทพค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป ใบสีเทากลายเป็นอาวุธที่ปักลึกลงไปในพื้นดิน ส่วนกิ่งไม้ที่แข็งแกร่งกว่าก็พยายามแทงขึ้นไปข้างบน

ต้นไม้ครึ่งปีศาจไม่เหมือนหลิงเยว่ที่มุ่งเป้าไปที่จุดเดียวแล้วพุ่งขึ้นไป แต่นางกลับโลภ นางต้องการยึดครองแดนเทพทั้งหมด เมื่อถึงเวลานางจะทำลายพื้นผิวทั้งหมดในคราวเดียว แล้วจะกินพวกเขาทั้งหมด!

ซู้ด…

หลิงเยว่เหมือนได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังมาจากต้นไม้ครึ่งปีศาจ

นาง “…”

อีกฝ่ายคิดถึงอะไรอยู่หรือ?

ฮึ ๆ… คิดว่าเหล่าเทพเจ้าเป็นตุ๊กตากระดาษหรืออย่างไร?

“เข้าไปแล้ว เข้าไปแล้ว!”

หลังจากความพยายามอย่างไม่ลดละของต้นไม้ครึ่งปีศาจ กิ่งก้านที่นางแผ่ขยายออกไปส่วนหนึ่งก็แทรกเข้าไปในพื้นดินของแดนเทพได้สำเร็จ และนางยังพบว่าเพียงแค่สามารถเข้าไปในพื้นดินได้ ความเร็วในการเติบโตของกิ่งก้านที่งอกขึ้นไปด้านบนก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!

“เอ๊ะ! ข้าจำได้ว่าเบื้องบนของ โลกผู้บำเพ็ญเซียนคือแดนเทพไม่ใช่หรือ?”

“ใช่ เป็นแดนเทพไม่ผิดแน่ เจ้าพบอะไรหรือ?” หลิงเยว่ถามอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ แต่น้ำเสียงที่แฝงความกระวนกระวายของนางยังคงเผยให้เห็นถึงจิตใจที่ไม่สงบนัก

“ในเมื่อเป็นแดนเทพ เหตุใดใต้พื้นดินจึงเต็มไปด้วยพลังแห่งความตายเล่า?”

ต้นไม้ครึ่งปีศาจไม่ได้ยินน้ำเสียงกระวนกระวายของหลิงเยว่ เป็นเพราะตอนนี้จิตใจของนางอยู่ที่พลังแห่งความตายที่แผ่ซ่านไปทั่ว

ทำไมจึงเป็นพลังแห่งความตายไม่ใช่พลังของเทพเล่า?!

เมื่อเทียบกับพลังแห่งความตาย นางอยากดูดซับพลังเทพมากกว่า!

“เป็นไปไม่ได้!”

นางเลยคิดว่า อาจเป็นเพราะเพิ่งสัมผัสกับพลังเทพ ร่างแท้ยังไม่คุ้นชิน จึงรู้สึกแปลกไป!

แต่เมื่อได้ยินต้นไม้ปีศาจครึ่งตนพูดเช่นนี้ หลิงเยว่เริ่มไม่แน่ใจแล้ว

สิ่งที่สัมผัสในตอนนั้นเป็นพลังเทพหรือพลังแห่งความตายกันแน่?

ต้นไม้ปีศาจแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ดูเหมือนเจ้าก็ไม่รู้ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเทพปีศาจอยู่ข้างบน? คงไม่ใช่ว่าเจ้าโกหกข้าหรอกนะ?”

“ข้าได้ทิ้งร่องรอยไว้ในวิญญาณของเขา มันเพียงพอที่จะติดตามเขาได้แล้ว!” หลิงเยว่พูดราวกับว่าเป็นเรื่องจริง และต้นไม้ปีศาจครึ่งตนก็เชื่อเสียด้วย

“ช่างเถอะ พลังแห่งความตายก็พลังแห่งความตายสิ ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย” ต้นไม้ปีศาจครึ่งตนพูดอย่างรังเกียจพลางดูดซับพลังและยืดตัวสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ

หลิงเยว่รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก ช้าจนรากของนางแผ่ขยายครอบคลุมทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน ทั้งบนฟ้าและใต้ดิน รอยแยกที่เกิดจากต้นไม้กึ่งปีศาจกำลังได้รับการซ่อมแซม สายฟ้าแห่งความพินาศที่โปรยปรายทั่วฟ้าค่อย ๆ หยุดลง

ในสายตาของทุกคน โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนในขณะนี้ดูแปลกตาอย่างยิ่ง

ท้องฟ้ากลายเป็นสีเขียวมรกต ตรงกลางก็เป็นสีเขียวมรกต แกนที่เชื่อมต่อระหว่างฟ้าและดินซึ่งพันด้วยรากสีเขียวมรกตนับไม่ถ้วน…

แต่มันต่างจากพืชทั่วไป พวกมันมีสีสันหลากหลาย ทั้งม่วงเข้ม ดำสนิท แดงเข้ม… และอื่น ๆ แต่ละต้นมีสายฟ้าพันเกี่ยว ดูเหมือนเป็นของหายาก!

“ดูคล้ายหญ้าวิญญาณสายฟ้าเลย” ร่างแยกของผู่ตานย่อตัวลงหน้าหลุม เฝ้ามองพืชที่กำลังแผ่ขยายและเติบโตตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ นอกจากความสวยงามแล้ว พวกมันยังให้ความรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับว่าไม่ใช่พืชวิเศษชนิดใดเลย

ยอดเขาโอสถหยิบหญ้าวิญญาณสายฟ้าออกมาเปรียบเทียบ ผลคือหญ้าวิญญาณสายฟ้ายังไม่ทันเข้าใกล้หญ้าในหลุมเหล่านั้นก็เหี่ยวเฉาทันที

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างสงสัย

ทั้งที่เป็นแก่นปราณอสนีเหมือนกัน ทำไมหญ้าวิญญาณสายฟ้าถึงด้อยกว่าหญ้าพวกนี้เล่า?

“เป็นเพราะระดับต่ำเกินไปหรือไม่?” อดีตอาจารย์ใหญ่สำนักกลั่นโอสถเหอตงกล่าว พลางหยิบกล่องหยกออกมา บนกล่องหยกมีสายฟ้าสีชมพูพันเกี่ยว ดูออกว่าเป็นหญ้าวิญญาณสายฟ้าชั้นยอด

เมื่อเปิดกล่องออก หญ้าสายฟ้าที่ใสกระจ่างและเต็มไปด้วยสายฟ้าสีชมพูอ่อนปรากฏขึ้น

ก่อนที่อดีตอาจารย์ใหญ่จะได้หยิบออกมา พืชวิเศษชั้นยอดที่เขาเก็บสะสมมาหลายปีก็เหี่ยวเฉาไปต่อหน้าต่อตา

นี่คือความรู้สึกที่นักปรุงยาทั้งหมดมีในตอนนี้

หลิงเยว่หัวโล้นเห็นอดีตอาจารย์ใหญ่ตาแดงก่ำ จึงถอนพืชสีชมพูเข้มขึ้นมาแล้วส่งให้อีกฝ่าย “อย่าร้องไห้เลยนะ!”

อดีตอาจารย์ใหญ่รีบปาดน้ำตา “ร้องไห้อะไร ใครร้องไห้กัน? แค่หญ้าสายฟ้าชั้นยอดต้นเดียวเท่านั้นเอง!”

เขาพูดพลางรับพืชที่คล้ายหญ้าวิญญาณสายฟ้าจากมือของหลิงเยว่หัวโล้น ทันทีที่สัมผัสดวงตาของเขาเหลือกลาน ผมที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วพองฟูขึ้นทันที ทั่วร่างมีประกายสายฟ้าแตกฉ่าไปทั่ว

หลิงเยว่หัวโล้นเห็นดังนั้นจึงรีบเก็บหญ้าคืนมา แต่สายไปเสียแล้ว อดีตอาจารย์ใหญ่ถูกหญ้าต้นเล็ก ๆ ฟาดจนสลบไปเรียบร้อย

ทุกคน “…?”

หญ้าต้นเล็ก ๆ แค่นี้กลับฟาดผู้แข็งแกร่งขอบเขตพ้นโลกีย์ขั้นกลางจนสลบได้ คงไม่ใช่หญ้าเซียนหรือหญ้าเทพหรอกนะ?

ภาพนี้ทำให้ผู้ที่คิดจะสัมผัสล้มเลิกความคิดนั้นไปอย่างสิ้นเชิง

“นี่มันอะไรกันแน่?”

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่หลิงเยว่น้อยหัวล้าน

“ข้าไม่รู้!” หลิงเยว่น้อยหัวโล้นกล่าวด้วยดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา

“ในเมื่อเจ้าไม่รู้ แล้วทำไมถึงให้นักกลั่นโอสถอาวุโสล่ะ?” อาจารย์ใหญ่ยกมือขึ้นลูบหน้าผาก

“พวกมันไม่ทำร้ายข้า ข้าเลยคิดว่าพวกมันคงไม่ทำร้ายพวกท่านเช่นกัน”

หลิงเยว่น้อยหัวโล้นย่อตัวลง มือป้อม ๆ แตะร่างของอดีตอาจารย์ใหญ่ที่มีสายฟ้าพุ่งออกมาทั่วร่าง สายฟ้าเหล่านั้นก็กลับคืนสู่มือของนางแล้วถูกดูดซับโดยหญ้าสีชมพูอ่อนต้นนั้นอีกครั้ง

ดังนั้น หญ้าที่มีแก่นปราณอสนีในหลุมลึกเหล่านี้ คงมีเพียงหลิงเยว่และหลิงเยว่น้อยหัวโล้นเท่านั้นที่สามารถสัมผัสได้?

………………..

เ