ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 502 การเป็นคนโง่ก็ดีเหมือนกัน

บทที่ 502 การเป็นคนโง่ก็ดีเหมือนกัน

………………..

บทที่ 502 การเป็นคนโง่ก็ดีเหมือนกัน

“เจ้าส่งเขาขึ้นไปยังแดนเทพ เท่ากับส่งเขาไปตาย”

ระบบไม่ได้พูดคลุมเครืออีกต่อไป ได้แต่ถอนหายใจอย่างเสียดาย

“ตอนนี้เขาคงตายไปแล้ว”

“เจ้ากำลังล้อเล่นอะไรกัน!” ชัดเจนว่าหลิงเยว่ไม่เชื่อ โม่จวินเจ๋อเป็นเทพที่กลับชาติมาเกิด จะตายในดินแดนของตัวเองได้อย่างไร?

ระบบทิ้งเสียงถอนหายใจครั้งสุดท้ายไว้ แล้วแกล้งตายอีกครั้ง ไม่ได้ทิ้งข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใด ๆ ไว้ให้หลิงเยว่เลย

ก็ได้! ยังมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อยู่หนึ่งอย่าง การตัดสินใจส่งโม่จวินเจ๋อเข้าสู่แดนเทพนั้นผิดพลาดอย่างมหันต์!

“ไอ้ระบบบ้า! ในเมื่อเจ้ารู้สถานการณ์ในแดนเทพ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าเล่า!”

ไม่มีการตอบสนองอย่างที่คาดไว้

หลิงเยว่รู้สึกโกรธ ความภาคภูมิใจเมื่อครู่กลายเป็นความรู้สึกผิด หากโม่จวินเจ๋อต้องเป็นอะไรไปเพราะนาง…

หลิงเยว่ไม่ได้แค่สวดมนต์ในใจเท่านั้น แต่ยังพยายามเติบโตขึ้นไปอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่มันช้ามาก ไม่เหมือนต้นไม้ครึ่งปีศาจที่ถูกรุมทำร้ายแต่ยังแบ่งสมาธิไปทำลายล้างโลกเบื้องล่างได้

“เจ้าช่างไร้ประโยชน์ นานขนาดนี้แล้วยังขึ้นไปแดนเทพไม่ได้อีก”

คำพูดที่แสบหูและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยดังขึ้นข้างหูต้นไม้ครึ่งปีศาจ ร่างของนางก็ระเบิดตามไปด้วย พอถูกพวกคนแคระที่สูงไม่ถึงสองในสามของนางเยาะเย้ย นางทนไม่ได้อยู่แล้ว!

“รอดูเถอะ เปิดตาให้กว้างแล้วดูว่าข้าจะทะลวงแดนเทพได้อย่างไร!”

การยั่วยุใช้ได้ผลกับต้นไม้ปีศาจ นางหยุดโจมตีคนหนังกระดาษแล้วหยุดแผ่ขยายรากในโลกผู้บำเพ็ญทันที

ร่างอันใหญ่โตพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กิ่งสีเทาเข้มแตะถึงท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียน เพียงแค่ทะลุผ่านท้องฟ้านี้ ก็จะสามารถแทงทะลุพื้นแดนเทพและเข้าสู่แดนเทพได้สำเร็จ!

หลิงเยว่ฉวยโอกาสนี้ม้วนคนหนังกระดาษ เล่อเหอและผู่ตานกลับมา

“ไม่หยุดนางแล้วหรือ?”

“หากทำเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนจะถล่มลงมา แม้แต่พวกเราก็จะตายด้วย…”

ผู่ตาน เล่อเหอ และผู้คนเหล่านี้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้สีเขียวมรกต โดยมิได้เอ่ยปากใด ๆ ความเงียบของพวกเขาคือการสนับสนุนการกระทำของหลิงเยว่ การกระทำเช่นนี้นางคงมีแผนอะไรแน่!

“ข้าจะพยายามปกป้องที่นี่ให้ถึงที่สุด” หลิงเยว่มิได้อธิบายมากไปกว่านั้น แต่ทุ่มสุดกำลังในการชำระล้างและดูดซับพลังแห่งความตาย รากที่หยั่งลึกลงในโลกเบื้องล่างกำลังแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มันได้แผ่กระจายไปทั่วสองในสามของทั้งโลกแล้ว เพียงแค่แผ่ขยายจนครบถ้วนก็จะสามารถเรียกหาเทพแห่งโลกผู้บำเพ็ญได้

ส่วนเทพแห่งโลกผู้บำเพ็ญเซียน…

กิ่งก้านของต้นไม้สีเขียวมรกตครึ่งต้นยืดยาวออกไปและงอกขึ้นไปไม่หยุด กิ่งก้านอันยาวเหยียดพันเกี่ยวกันไปมา และเกาะเกี่ยวกับกิ่งไม้สีเทาเข้ม พยายามอาศัยพลังของพวกมัน เพื่อก่อร่างเป็นร่มยักษ์ที่ปกคลุมโลกผู้บำเพ็ญเซียนเอาไว้!

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนจะถล่มลงมา นางและต้นไม้ปีศาจครึ่งต้นก็จะเป็นเกราะกำบังลมและฝนให้แก่ทั้งสองโลก

“เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

ต้นไม้ปีศาจครึ่งต้นสะบัดกิ่งก้านสีเขียวมรกตที่พันรัดอย่างบ้าคลั่ง แต่น่าเสียดายที่พวก ‘สมุนอกตัญญู’ เหล่านั้นออกมาก่อกวนอีกครั้ง ทำให้นางไม่อาจสลัดหลุดได้ ซ้ำร้ายยังถูกพันรัดเข้าไปเองโดยสมัครใจ

ช่างน่าโมโหจริง ๆ!

ต้นไม้กึ่งปีศาจอยากจะกำจัดเจ้าพวกนั้นให้หมด แต่การเข้าสู่แดนเทพยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากพวกมัน ดี! รอให้นางทำลายฟ้าของแดนเทพก่อนเถอะ นางจะกำจัดพวกมันให้หมด!

ดังนั้นต้นไม้กึ่งปีศาจที่ดิ้นรนไม่สำเร็จจึงยอมแพ้ชั่วคราว มุ่งมั่นที่จะเข้าสู่แดนเทพเพื่อแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ของตนต่ออีกครึ่งที่ดูถูกนาง!

บางทีเมื่ออีกครึ่งเห็นแล้ว อาจจะตกเป็นปีศาจตามนางก็ได้

ถึงตอนนั้น…

ฮึ ๆ!

ต้นไม้กึ่งปีศาจที่จินตนาการถึงอนาคตอันสดใสรวบรวมพลังทั้งหมด พยายามเติบโตขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว

เสียงหนึ่งดังกังวานในหูของหลิงเยว่ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ในใจของนาง โม่จวินเจ๋อต้องอดทนไว้นะ ต้นไม้กึ่งปีศาจกำลังจะไปช่วยเจ้าแล้ว!

หากต้นไม้กึ่งปีศาจได้ยินเสียงในใจของหลิงเยว่ คงจะหยุดการเติบโตขึ้นไปทันที ช่างกล้าใช้นางเป็นเครื่องมือ ไม่อาจให้อภัยได้!

แต่น่าเสียดายที่นางไม่รู้ ยังคงพยายามให้กิ่งก้านมุดขึ้นไปตามรอยแยก แดนเทพมีอาหารที่อร่อยกว่ารอนางอยู่!

เมื่อเทียบกับสมุนเล็ก ๆ น้อย ๆ และสมุนไพรวิญญาณในโลกล่าง รสชาติของเทพต้องวิเศษยิ่งกว่า และยังช่วยให้นางเติบโตได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย!

หากต้นไม้กึ่งปีศาจมีร่างมนุษย์ ตอนนี้น้ำลายนางคงไหลยืดผ่านรอยแยกของฟ้าลงมาแล้ว

โลกผู้บำเพ็ญเซียนผ่านการชำระล้างของวิหารทำลายเทพหรือวิหารเชิญเซียน วิหารเชิญเทพหรือวิหารเชิญปีศาจกลายเป็นโลกกึ่งตายไปแล้ว แต่เดิมขอบเขตที่นางต้องปกป้องไม่ได้ใหญ่โตนัก เพียงแต่โลกเบื้องบนเชื่อมต่อกับโลกเบื้องล่าง เลยต้องค้ำจุนทั้งหมดเอาไว้

ผู้คนในโลกเบื้องล่างหลบอยู่ใต้ตาข่ายสีเขียวมรกตที่หลิงเยว่ถักทอ บริเวณที่รากสีเทาเข้มแผ่ขยายไปถูกแทนที่ด้วยรากสีเขียวมรกตแล้ว

ที่จริงไม่ใช่การแทนที่ แต่เป็นเพราะต้นไม้กึ่งปีศาจต้องการเข้าสู่แดนเทพ จึงดึงรากที่รุกล้ำโลกเบื้องล่างกลับไป การใช้รากทำลายท้องฟ้าของโลกเบื้องล่างต้องใช้พลังด้วย ตอนนี้พลังที่จะเข้าสู่แดนเทพไม่เพียงพอ จึงต้องดึงพลังขึ้นมา

เมื่อรากสีเทาเข้มถอนตัวไป ท้องฟ้าที่แตกร้าวก็ไม่มีอะไรอุดไว้ ในไม่ช้าก็จะแตกสลายทั้งหมด ดังนั้นหลิงเยว่จึงต้องแบ่งรากส่วนหนึ่งมาอุดรอยแยก

ใกล้แล้ว อีกไม่นานรากก็จะแผ่ขยายไปทั่วใต้พื้นพิภพ!

ขณะนี้ท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียนถูกรากสีเขียวมรกตยึดครอง ตาข่ายสีเขียวมรกตชั้นที่สองทำให้ผู้คนในโลกเบื้องล่างรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น ฝนฟ้าผ่าอันน่าสะพรึงกลัวทั้งหมดถูกสกัดกั้นไว้ หลุมที่เกิดจากฟ้าผ่าก็ไม่เพิ่มขึ้นอีก

“รากสีเทาเข้มพวกนั้นถูกศิษย์น้องหลิงขับไล่ไปแล้วหรือ?”

ลู่เป่ยเหยียนมองดูสีเขียวมรกตเหนือศีรษะ ดวงตาฉายแววชื่นชม

“แน่นอน!” อวี้เจินสนับสนุนอย่างเต็มที่ ดวงตาสะท้อนประกายสีเขียวเจิดจ้า

หลิงเยว่เข้าใจความคิดของเขา หลิงเยว่หัวโล้นที่รู้เรื่องราวทั้งหมดรู้สึกว่าทั้งสองคนดูเหมือนคนโง่ แต่มุมปากของพวกเขากลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

ที่จริงแล้วการเป็นคนโง่ก็ไม่เลวร้าย…

“สมแล้วที่เป็นศิษย์น้องหลิง!”

“แน่นอน ดูสิว่านางเป็นศิษย์น้องของใคร!”

ฉีซิวซีและสือเชี่ยนต่างสนับสนุนอย่างเต็มที่เช่นกัน

“นางคือศิษย์น้องของข้า!”

ผู่ตานกลอกตามองทั้งสี่คน

เอาเถอะ จากคนโง่สองคนกลายเป็นห้าคนแล้ว

“นั่นคืออาจารย์หลิงของฮวนฮวน!”

เจ้าโง่คนที่หกขอเข้าร่วมสนามรบ ตอนนี้มีหกคนแล้ว อีกไม่นานคงจะมีเจ็ดคนเป็นแน่!

มีเจ้าโง่เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ เมื่อกล่าวถึงชื่อของหลิงเยว่ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ภาพนี้ทำให้ร่างแยกของเล่อเหอต้องทึ่งในความสามารถทางสังคมของหลิงเยว่ ไม่เพียงแต่ในโลกวิญญาณเท่านั้น แม้แต่ในโลกปีศาจ ปีศาจส่วนใหญ่ก็มีความเกี่ยวข้องกับนาง

ทำให้เขาผู้มีชีวิตอยู่มาพันปีต้องยอมรับว่าไม่สามารถเทียบได้…

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขามีศิษย์เพียงคนเดียว แต่จำนวนศิษย์ของหลิงเยว่เกือบจะเท่าสำนักหลานเทียนแล้ว

สมแล้วที่เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!

หากหลิงเยว่รู้ถึงความคิดในใจของเล่อเหอ นางคงอดไม่ได้ที่จะถามว่า เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับการที่ข้าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กันเล่า?

………………..

เ