ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 501 ทำไมพอออกมาก็ด่าคนเลย?

บทที่ 501 ทำไมพอออกมาก็ด่าคนเลย?

………………..

บทที่ 501 ทำไมพอออกมาก็ด่าคนเลย?

แต่เดิมแผ่นดินเต็มไปด้วยแสงสว่าง แดนเทพที่เคยเต็มไปด้วยเสียงนกร้องและดอกไม้บานถูกปกคลุมด้วยเงามืด สิ่งมีชีวิตที่เคยเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับทัศนียภาพอันงดงาม รวมถึงเหล่าเทพ… ล้วนหายไปหมดสิ้น

แดนเทพกลายเป็นโลกแห่งความตายอย่างแท้จริง

โม่จวินเจ๋อชะงักงัน ไม่รู้ว่าควรไปที่ใด

บางทีร่างที่หลับใหลของเขาคงกลายเป็นโครงกระดูกแห้งไปแล้วกระมัง?

“ไปเถิด รีบไปเสีย…”

เสียงเร่งเร้ายังดังก้องอยู่ข้างหูของโม่จวินเจ๋อ

“ทำไมไม่ไป ถ้าไม่ไปตอนนี้จะไม่มีโอกาสไปแล้ว…”

“ไปที่ไหน?” โม่จวินเจ๋อพยายามสนทนากับเจ้าของเสียง

น่าเสียดายที่คำตอบที่ได้รับมีเพียงประโยคเดิม ๆ ที่ดังซ้ำไปซ้ำมาเท่านั้น

ไปข้างล่างไม่ได้ จึงต้องไปข้างบน ทะลุท้องฟ้าแห่งแดนเทพ ออกจากสามภพโดยสิ้นเชิง

โม่จวินเจ๋อปฏิเสธความคิดนี้ในทันที เขาไม่อาจทิ้งหลิงเยว่ไปตามลำพังได้ อีกทั้งตอนนี้เขาก็ไม่มีพลังที่จะฉีกมิติออกไปได้เช่นกัน

แน่นอนว่าถึงทำได้ เขาก็จะไม่ทิ้งหลิงเยว่เด็ดขาด

เมื่อเข้ามาในแดนเทพแล้ว ก็ควรไปดูสถานที่หลับใหลของตัวเขาเอง หรือบางทีอาจเรียกว่าสุสานจะเหมาะสมกว่า

โม่จวินเจ๋อมาหน้าตำหนักเหมันต์อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย วางมือลงบนประตูผลึกน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยฝุ่น

“อย่าเปิด! ถ้าเปิดแล้วเจ้าจะต้องเสียใจ!”

“ต้องเสียใจแน่นอน!”

เสียงที่เร่งเร้าอยู่ตลอดเวลาพลันเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่ง น้ำเสียงยิ่งแหบแห้งราวกับว่าการเปิดตำหนักเหมันต์จะทำให้เกิดเรื่องน่ากลัวบางอย่าง…

โม่จวินเจ๋อรู้สึกปวดหัวทันที เขารู้ว่าคนพูดไม่มีเจตนาร้าย แต่เพราะไม่มีเจตนาร้ายนั่นแหละ จึงส่งผลต่อการตัดสินใจของเขาอย่างมาก จะเปิดหรือไม่เปิด ถ้าเปิดแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?

สิ่งที่โม่จวินเจ๋อไม่รู้คือ ชั่วขณะที่ตำหนักเหมันต์ถูกเปิดออก วิญญาณที่หลับใหลทั้งหมดพลันลืมตาขึ้น

เสียงที่คอยเรียกให้เขาจากไปก็หายวับไปพร้อมกัน

แดนเทพดูเงียบเหงาและสงบยิ่งขึ้น

ตำหนักเหมันต์และหิมะสูญเสียความเปล่งประกายและชีวิตชีวาที่เคยมี กลายเป็นสีเทาหม่นไปทั่ว

เมื่อโม่จวินเจ๋อก้าวเข้าสู่ด้านใน ประตูใหญ่ของวิหารทั่วทั้งโลกที่ปิดสนิทถูกเปิดออกพร้อมกัน มี ‘ผู้คน’ เดินออกมา

พืชพรรณ ดอกไม้ และนกที่ ‘หายไป’ กลับมามี ‘ชีวิตชีวา’ อีกครั้ง

เพียงแต่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นล้วนมีสีดำและเทา

โม่จวินเจ๋อที่เพิ่งก้าวผ่านประตูใหญ่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว แต่เขาไม่ได้เลือกที่จะออกไป กลับเดินตรงไปยังสวนที่แกะสลักจากผลึกน้ำแข็ง

ตำหนักเหมันต์มีสวนผลึกน้ำแข็งหกแห่ง พืชพรรณและสัตว์ทั้งหลายล้วนเป็นรูปแกะสลักน้ำแข็ง ดูสมจริงราวกับมีชีวิต

ทุกครั้งที่โม่จวินเจ๋อหรือลูกแก้ววิญญาณมาเยือน รูปแกะสลักน้ำแข็งเหล่านี้จะ ‘มีชีวิต’ ขึ้นมา แต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ พวกมันไม่ขยับเขยื้อน…

“เมื่อแดนเทพกลายเป็นดินแดนแห่งความตาย พวกมันจะหนีพ้นไปได้อย่างไร?” สถานการณ์นี้อยู่ในการคาดการณ์ของโม่จวินเจ๋อ

“ก็จริง” ลูกแก้ววิญญาณกล่าวด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

โม่จวินเจ๋อกระโดดขึ้นไปบนตำหนัก จารึกที่อาศัยอยู่มานานนับหมื่นปีลงในความทรงจำ จากนั้นสีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป มือทั้งสองประสานกันอย่างรวดเร็ว

เมื่อการเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้น สวนน้ำแข็งแกะสลักทั้งหกแห่งที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาทึมพลันเปล่งแสงสีขาวจ้า จนร่างของโม่จวินเจ๋อถูกกลืนหายไป

ในดินแดนแห่งความตาย ท่ามกลางความมืดมิดสีเทาดำ จู่ ๆ ก็มีลำแสงสีขาวหกสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดความสนใจของ ‘วิญญาณ’

พวกมันมุ่งหน้าไปยังตำหนักเหมันต์ทันที

ลำแสงสีขาวทั้งหกรวมตัวกันบนท้องฟ้า ตรงกลางมีลูกกลมเล็ก ๆ เจ็ดสีปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนราง

กุญแจยังคงอยู่…

โม่จวินเจ๋อเร่งความเร็วขึ้น ในขณะเดียวกันร่างของเขาก็วาบออกมาจากแสงสีขาว พุ่งไปยังจุดศูนย์กลางอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อเขาเหลือบมองไปนอกตำหนัก ร่างกายทั้งหมดของเขาพลันแข็งค้าง

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาถูกล้อมรอบไปด้วย ‘กลุ่มคนตาย’ ที่ไร้อารมณ์ พวกมันจ้องมองเขา ในดวงตาสีเทาดำดูเหมือนกำลังก่อตัวเป็นพายุบ้าคลั่ง

โม่จวินเจ๋อยังเห็นสหายเก่า สัตว์เทพที่มักมาเยี่ยมเยียนตำหนักเหมันต์บ่อย ๆ รวมถึงใบหน้าคุ้นตาที่เคยพบกันหนึ่งหรือสองครั้ง

พวกเขาล้วนตกเป็นเหยื่อของผู้ร้ายทั้งสิ้น!

โม่จวินเจ๋อยื่นมือเข้าไปในแสงสีขาว ในขณะที่เขากำลังจะแตะต้องกุญแจ วิญญาณร้ายที่อยู่ข้างนอกจ้องมองเขาด้วยสายตาอันน่าขนลุกก็ยกมุมปากขึ้นพร้อมกัน ราวกับหวังเป็นอย่างยิ่งว่ากุญแจดอกนั้นจะตกอยู่ในมือของเขาโดยเร็ว

ภาพนี้ทำให้โม่จวินเจ๋ออยากชักมือกลับ แต่น่าเสียดายที่สายเกินไป เขาได้แตะต้องกุญแจเข้าแล้ว

ทันทีที่กุญแจสัมผัสกับนิ้วมือของโม่จวินเจ๋อ มันก็เกาะติด เขารู้สึกได้ถึงความยินดีและความปรารถนาของมัน รวมถึง… ความกระหาย

พลังภายในร่างกายกำลังถูกดูดซับ ดวงตาสีเทาดำของวิญญาณร้ายที่ไร้อารมณ์นอกตำหนักเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในชั่วขณะนี้ มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้นแยกยิ้มไปถึงท้ายทอย เผยให้เห็นฟันสีเทาเข้ม ใบหน้าที่ไร้อารมณ์เปลี่ยนเป็นความโลภ ลิ้นสีแดงเลือดเลียขึ้นมาบนใบหน้า…

ราวกับว่ากุญแจได้กระตุ้นความชั่วร้ายในใจของวิญญาณเหล่านั้นขึ้นมา

ประตูน้ำแข็งที่ปิดสนิทถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย วิญญาณร้ายหลั่งไหลเข้ามา

โม่จวินเจ๋อตัดสินใจตัดการเชื่อมต่อกับกุญแจ แล้วหันหลังหนีทันที

และเขาก็ยังคงเข้าไปในกับดักที่คนเบื้องหลังวางไว้

วิญญาณร้ายล้อมรอบโม่จวินเจ๋อ เห็นความโลภและกระหายเลือดในดวงตาของพวกมันอย่างชัดเจน ลูกแก้ววิญญาณแปลงร่างเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ หากต้องการออกไปจำเป็นต้องฆ่าฟันเพื่อเปิดทาง

วิญญาณร้ายไม่ให้เวลาโม่จวินเจ๋อเสียใจ พวกมันพุ่งเข้ามาพร้อมกันทันที

ตอนมีชีวิตล้วนเป็นเทพ แม้จะกลายเป็นวิญญาณร้าย แต่พวกมันยังคงแข็งแกร่ง

ตำหนักเหมันต์พังทลายลงเพราะการโจมตีของพวกมัน พร้อมวิญญาณร้ายจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

อีกด้านหนึ่ง หลิงเยว่ที่ประสบความสำเร็จในการนำคนเข้าสู่แดนเทพ ยังคงรู้สึกภาคภูมิใจในความฉลาดของตัวเอง นางช่างเป็นอัจฉริยะ ถึงกับคิดได้ว่าจะใช้พลังจากโลกล่างเพื่อเปิดเส้นทางแห่งเทพให้โม่จวินเจ๋อ แม้ว่าเส้นทางนั้นจะคงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ แต่ก็เพียงพอแล้ว

ราคาที่ต้องจ่ายก็แค่ติดหนี้เพิ่มอีกนิดเท่านั้น ในเมื่อติดหนี้มามากขนาดนี้แล้ว จะกลัวอะไรอีกเล่า?

“โง่!”

ระบบที่เงียบไปนานดันเอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้หลิงเยว่รู้สึกหงุดหงิดนัก

“เหตุใดเจ้าถึงออกมาด่าข้าเช่นนี้?”

“โง่จริง ๆ!” ระบบกล่าวต่อ

หลิงเยว่ “…”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“น่าสงสารโม่จวินเจ๋อเหลือเกิน”

“???”

“เจ้าพูดดี ๆ หน่อยได้ไหม?”

เมื่อเกี่ยวข้องกับโม่จวินเจ๋อ หลิงเยว่รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที

………………..