ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 510 นี่คือท่าทีที่พูดกับนายจ้างหรือ?

บทที่ 510 นี่คือท่าทีที่พูดกับนายจ้างหรือ?

………………..

บทที่ 510 นี่คือท่าทีที่พูดกับนายจ้างหรือ?

“หากเราอ้อมไปต้องใช้เวลานานเท่าไรกว่าจะถึงดินแดนแห่งความตาย?”

“ราวหนึ่งเดือนครึ่งกระมัง?” คนในผ้าคลุมหมายเลข 3 ตอบอย่างไม่แน่ใจ แม้ใบหน้าจะถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมสีดำ แต่หลิงเยว่กลับรู้สึกได้ถึงความเสียดาย เสียดายที่นางขัดขวางผู่ตานอย่างนั้นหรือ?

แล้วคนในผ้าคลุมหมายเลข 3 ก็แผ่แขนเสื้อสีดำที่เพิ่งจับหินไหลออก ตอนนี้บนแขนเสื้อมีรูใหญ่ และรูนั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเห็นภาพนั้นผู่ตานรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย หากเมื่อครู่เขารับมันไว้ ร่างของเขาคงจะถูกกัดกร่อนในพริบตาหรือไม่?

พวกวิญญาณร้ายนี่ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย!

เฮอะ!

“เจ้าจะไม่จัดการมันหน่อยหรือ?”

ตอนนี้แขนเสื้อกว้างของคนในผ้าคลุมดำหมายเลข 3 ถูกกัดกร่อนไปเกือบครึ่ง หากไม่รีบจัดการ หลิงเยว่จินตนาการได้เลยว่าเขาจะต้องหายตัวไปต่อหน้าพวกเขาแน่นอน

“!!!”

พวกเขาทั้งสองแสดงสีหน้าเหมือนคนโง่อีกครั้ง

หากเป็นศัตรูกับเผ่าปีศาจ มันจะไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรอกหรือ?

ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้เลยหรือ!

“น่าจะได้นะ พลังชีวิตคือจุดอ่อนของพวกมันนี่” ผู่ตานขยิบตาเป็นสัญญาณให้หลิงเยว่

“โอ้ ท่านเก่งยิ่งนัก!” หลิงเยว่ไม่สนใจผู่ตาน แต่กลับยกย่องชมเชยคนชุดดำหมายเลข 3

คนชุดดำหมายเลข 3 พอใจกับปฏิกิริยาของหลิงเยว่มาก หากเขามีร่างกายจริงในตอนนี้คงจะสะบัดผมอย่างหยิ่งผยองแน่นอน

“พวกเจ้ากำลังจะเข้าสู่อาณาเขตของสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่า เจ้าจงปกป้องพวกเขาให้ดี ข้าและกุ่ยเอ๋อร์จะบุกไปเบิกทางให้”

ทันทีที่คนชุดดำหมายเลข 1 พูดจบ เสียงคำรามดังสนั่นมาแต่ไกล ทำให้นกเงาแห่งความว่างเปล่าถอยหลัง หากไม่ใช่เพราะคนชุดดำหมายเลข 3 ช่วยประคองร่างของมันไว้ หลิงเยว่และผู่ตานคงถูกเหวี่ยงเข้าไปในความว่างเปล่าแล้ว

คนชุดดำหมายเลข 1 และ 2 หายตัวไป ไม่นานก็มีเสียงต่อสู้ดังมาจากบนฟ้า

“นั่นคืออสูรหมอกแห่งความว่างเปล่า หากพวกเจ้าเผชิญหน้ากับมันในภายหลังจงรีบหนีให้เร็วที่สุด”

ชุดคลุมดำหมายเลข 3 ควบคุมนกเงาที่สั่นเทาบินเข้าสู่อาณาเขตของอสูรหมอกแห่งความว่างเปล่า

“โอ้! ไม่สิ ด้วยพลังของพวกเจ้าในตอนนี้ แค่เผชิญหน้ากับอสูรแห่งความว่างเปล่า พวกเจ้าคงเป็นอาหารของพวกมันเท่านั้น”

ผู่ตาน หลิงเยว่ “…”

นี่คือการพูดกับผู้ว่าจ้างหรือ?

เชื่อหรือไม่ว่าพวกข้าจะยกเลิกการซื้อขายทันที?!

ตอนนี้ทั้งสองคนไม่มีทางเลือก ได้แต่พยักหน้าอย่างว่าง่าย

“เมื่อมีพวกข้าคอยคุ้มครองอย่างใกล้ชิด ไม่ต้องพูดถึงการเดินข้ามโลกแห่งความว่างเปล่าเลย แค่เดินปกติก็ยังทำได้”

“…”

หลิงเยว่และผู่ตานได้แต่ยิ้มเจื่อน

เพียงแค่ชุดคลุมสองชุด กลับเรียกชุดคลุมดำออกมาได้เกือบหนึ่งกองทัพ กองทัพชุดคลุมล้อมรอบฝูงสัตว์อสูรในหมอกแห่งความว่างเปล่าไว้ ชุดคลุมแต่ละชุดมีวิธีการต่อสู้ที่แตกต่างกัน ทว่าล้วนดุร้ายและทรงพลัง

กลิ่นอายแห่งความมืดที่โถมเข้าใส่ทำให้หลิงเยว่และผู่ตานสั่นสะท้านพร้อมกัน แม้แก่นปราณแสงในร่างของผู่ตานจะพยายามเพิ่มอุณหภูมิร่างกายอย่างต่อเนื่อง แต่ไร้ประโยชน์

“ขอข้าสิ ข้าอาจจะ…”

“ข้าขอร้องละพี่ใหญ่”

ชุดคลุมดำหมายเลข 3 “…”

ไอ้หนูนี่ รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนดีนัก!

แม้หลิงเยว่จะไม่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เพื่อไม่ให้ความผิดปกติของตนเองถูกเปิดเผย จึงต้องหยุดการขับไล่กลิ่นอายแห่งความมืดด้วยพลังชีวิตภายในร่างกาย

เมื่อพวกเขาผ่านดินแดนของสัตว์อสูรในหมอกแห่งความว่างเปล่าได้สำเร็จ เวลาก็ผ่านไปสามวันแล้ว

สามวันเชียวนะ!

ชุดคลุมดำหมายเลข 1 และ 2 กลับมาอย่างปลอดภัย โดยที่หมายเลข 1 กำลังจับกลุ่มหมอกดำไว้ในมือ หมอกดำดิ้นรน ส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าดิ้นรนไม่เป็นผล สัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าหันไปมองหลิงเยว่ ดวงตาคู่ใหญ่ที่ครอบครองร่างทรงกลมเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารและขมขื่น

เมื่อเห็นหลิงเยว่และผู่ตานไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจหรือมีแรงกระตุ้นที่จะช่วยเหลือ ลูกกลมสีดำก็ร้องไห้ออกมา…

“มนุษย์ ช่วยข้าด้วย”

“สามตนนี้เป็นวิญญาณร้ายที่มีชื่อเสียงในดินแดนแห่งความว่างเปล่า หากพวกเจ้าช่วยข้า ข้าสามารถพาพวกเจ้าหนีไปได้!”

ผู้ฝึกวิญญาณทั้งสาม “…”

พวกเขาไม่ได้หูหนวกนะ!

หลิงเยว่มองดูผู้สวมเสื้อคลุมสีดำหมายเลข 1 แล้วหันไปมองลูกกลมสีดำน่าสงสาร ลูกกลมเล็ก ๆ น่ารักที่ร้องไห้ได้และมีเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลตรงหน้าช่างแตกต่างจากร่างสัตว์อสูรขนาดมหึมาเมื่อครู่ยิ่งนัก!

“เจ้าชอบมันหรือ?”

ผู้สวมเสื้อคลุมสีดำหมายเลข 1 ยื่นลูกกลมสีดำน่าสงสารให้หลิงเยว่

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้ายังรักชีวิตตัวเองอยู่นะ!”

หลิงเยว่ส่ายหน้า สีหน้าปฏิเสธอย่างรุนแรง หากรับมาจริง ๆ ไม่รู้ว่านางจะตายเมื่อไหร่

ผู้ฝึกวิญญาณทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน

“วางใจเถิด มันถูกทำร้ายจนพิการแล้ว ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก”

แม้จะเป็นเช่นนั้น หลิงเยว่ก็ไม่อยากรับมันอยู่ดี ถึงแม้ว่าสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าที่กลายเป็นลูกกลมสีดำจะดูน่ารัก จนอยากจับมาบีบแรง ๆ สักที แต่หลิงเยว่ยังอดกลั้นความอยากนั้นเอาไว้

เพราะนางยังคงรักชีวิตของตนเอง!

“นางไม่ต้องการ งั้นให้ข้าเถอะ…” ผู่ตานไม่มีความกังวลเช่นเดียวกับหลิงเยว่ และไม่อาจต้านทานความต้องการที่จะบีบลูกกลมสีดำเล็ก ๆ นั้น

ชุดคลุมดำหมายเลข 1 ไม่ปฏิเสธ แล้วโยนลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ให้ผู่ตาน

ลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ที่รอดพ้นชั่วคราวกอดนิ้วของผู่ตานพลางร้องไห้โฮ ปากยังคงกล่าวโทษการกระทำชั่วร้ายของวิญญาณสามตนไม่หยุด

ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือไม่!?

ไม่มีความยุติธรรมเลย!

หลิงเยว่ไม่อาจกลั้นหัวเราะไว้ได้

มันแค่นอนอยู่ในบ้านตัวเองแท้ ๆ ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

นกเงาที่ออกมาจากดินแดนสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าเร่งความเร็วขึ้น แม้จะเป็นเช่นนั้น เวลาที่หลิงเยว่และพวกเขาออกจากทะเลสีม่วงก็ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

โม่จวินเจ๋อ ท่านต้องอดทนไว้นะ!

“บริเวณนั้นใช่หรือไม่?”

จู่ ๆ คนในชุดคลุมดำหมายเลข 1 ก็ชี้ไปยังพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยไอสังหาร

หลิงเยว่และผู่ตานลุกขึ้นพร้อมกันแล้วพยักหน้ารับ

ถูกต้อง! ไอสังหารนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน อีกทั้งหลิงเยว่ก็รับรู้ถึงพลังของต้นไม้ครึ่งปีศาจได้

แม้จะอยู่ห่างไกลเพียงนี้ยังรับรู้ได้ ยากจะจินตนาการว่าตอนนี้มันจะเติบโตขนาดไหนแล้ว

เช่นนี้… ดูท่าภารกิจหลักที่ 24 คงยากทีเดียว

แต่ยังมีเวลาอีกหนึ่งหมื่นปี เรื่องสำคัญคือต้องช่วยโม่จวินเจ๋อออกมาให้ได้ก่อน

ยิ่งเข้าใกล้โลกผู้บำเพ็ญเซียน ไอสังหารยิ่งเข้มข้นขึ้น สีหน้าของผู่ตานซีดเผือดลงเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

“ศิษย์พี่สี่ ท่านเป็นอะไรไป?”

หลิงเยว่พยุงผู่ตานไว้ กระแสพลังชีวิตสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ใบหน้าซีดขาวกลับมามีสีเลือดฝาดบ้าง

“ช่างน่าสงสารจริง”

คนชุดดำหมายเลข 3 ส่งยาเม็ดสีดำให้ทั้งสอง “รีบกินเถิด”

หลิงเยว่ยิ้มขอบคุณคนชุดดำหมายเลข 3 แล้วรับยามา ป้อนผู่ตานและตนเองคนละเม็ด เพื่อไม่ให้สามตนสังเกตเห็นว่าพลังแห่งความตายส่งผลกระทบต่อนางไม่มากนัก หลิงเยว่พยายามแกล้งทำหน้าซีดขาว แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในที่สุดก็ไม่ต้องแสร้งอีกต่อไป