ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 511 อร่อยหรือไม่?

บทที่ 511 อร่อยหรือไม่?

………………..

บทที่ 511 อร่อยหรือไม่?

“พลังแห่งความตายช่างรุนแรงนัก…”

ชุดคลุมดำหมายเลข 3 ยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกตนเอง

ผู่ตานและหลิงเยว่ต่างอึ้งกับการกระทำของอีกฝ่าย เพราะเขาไม่มีร่างกายแท้จริง การทำท่าทางเช่นนี้จึงชวนให้คนอื่นพูดอะไรไม่ถูก

“ดูเหมือนว่าโลกของพวกเจ้าถูกวิญญาณแห่งความตายยึดครองไปหมดแล้ว”

ชุดคลุมดำหมายเลข 2 มองออกไปไกล ๆ แล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ส่วนหมายเลข 1 ยื่นมือคว้าพลังแห่งความตายยัดเข้าไปใน ‘ปาก’ ของตน

นั่นคงเป็นปากกระมัง? หลิงเยว่และผู่ตานทั้งสองคนรู้สึกชาไปกับการกระทำของทั้งสาม

“อร่อยหรือไม่?” ผู่ตานถามด้วยความอยากรู้

หมายเลข 1 จ้องมองผู่ตานเงียบ ๆ

หมายเลข 2 และ 3 ได้ยินดังนั้นถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“พวกเจ้าไปทำอะไรให้เจ้าแห่งดินแดนมรณะโกรธเคืองหรือ?” ทั้งสามกล่าวพลางสูดลมหายใจอีกครั้ง

“คงไม่ใช่พวกเขาที่ทำให้โกรธหรอก แต่เป็นเจ้าแห่งดินแดนมรณะที่สนใจในพลังชีวิตของพวกเขามากกว่า” หนึ่งในชุดคลุมดำแก้ไขคำพูด

“ในดินแดนแห่งความว่างเปล่ามีเจ้าแห่งดินแดนทั้งหมดกี่ท่าน?”

หลิงเยว่พยายามระงับหัวใจที่เต้นรัว “แล้วท่านใดที่มีที่มาเดียวกับท่านเจ้าแห่งดินแดนวิญญาณบ้าง?”

“มีเพียงหกท่าน” ทั้งสามในชุดคลุมดำตอบเพียงคำถามแรก แล้วถามกลับ “ทำไม? เจ้าคิดจะแก้แค้นหรือ?”

“ไม่ได้หรือ?” ผู่ตานรีบตอบ

คำพูดของเขาทำให้วิญญาณทั้งสามหัวเราะเยาะอีกครั้ง

“ต่อให้เจ้ามีเวลาอีกหนึ่งแสนปี ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาด้วยซ้ำ อย่าฝันไปเลย…” ทั้งสามส่ายหน้า

“ใช่แล้ว สู้ไปหาดินแดนที่ไร้เจ้าของหรือซื้อที่ดินสักแปลงแล้วตั้งรกรากใหม่ดีกว่า”

มีเพียงคนในชุดคลุมดำหมายเลข 1 เท่านั้นที่ยังจำภารกิจที่มาที่นี่ได้

“แม้จะกลายเป็นวิญญาณร้ายก็ต้องช่วย”

หลิงเยว่ไม่อาจมั่นใจได้ว่าตอนนี้โม่จวินเจ๋อยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่หากเขากลายเป็นวิญญาณร้ายจริง นางจะทุ่มเทชีวิตทั้งหมดเพื่อทำภารกิจหลักที่ 26 ให้สำเร็จ เพื่อให้ได้มาซึ่งวิชาชุบชีวิต

สามวิญญาณได้แต่เงียบ

“ทำไม? พวกเจ้ากลัวแล้วหรือ?” แน่นอนว่าผู่ตานย่อมสนับสนุนหลิงเยว่ อีกทั้งเขายังมีความมั่นใจอย่างประหลาดในตัวศิษย์น้องร่วมสำนัก เขาเชื่อว่านางต้องมีวิธีเปลี่ยนวิญญาณร้ายให้กลับมาเป็นคนปกติได้แน่นอน!

“น่าขัน ไปสืบดูสิว่าพวกข้าเผ่าวิญญาณเคยกลัวใครบ้าง?”

คนในชุดคลุมดำหมายเลข 3 หัวเราะเยาะ แล้วชี้นิ้วไปที่ลูกกลมสีดำในอ้อมอกของผู่ตาน “หรือจะถามมันดูก็ได้”

สัตว์อสูรหมอกที่ถูกชี้สะดุ้ง รีบซุกตัวเข้าหาอกของผู่ตานทันที “พวกเขาคือสิ่งชั่วร้าย พานางออกไปจากที่นี่เร็วเถอะนกน้อย”

นกน้อยผู่ตาน “?”

เขาผู้เป็นดั่งหงส์ทองคำงามสง่าและทรงพลัง กลับถูกเรียกว่านกน้อยหรือ?

ผู่ตานโกรธจนอยากจะโยนลูกกลมสีดำในอ้อมแขนทิ้งไป แต่เมื่อคิดดูแล้ว เมื่อเทียบกับสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าที่เห็นก่อนหน้านี้ ถือว่า… เขาเป็นเพียงนกน้อยจริง ๆ

ช่างเถอะ เขาจะอดทน!

เก็บลูกกลมสีดำนี้ไว้ยังมีประโยชน์

หลิงเยว่ได้ยินแล้วตาเป็นประกาย “ถ้าเช่นนั้นการจ้างทั้งตระกูลของพวกเจ้า ต้องจ่ายเท่าไหร่หรือ?”

“ศิษย์น้อง ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้ช่วยโม่จวินเจ๋อเลย ถามเรื่องนี้เร็วเกินไปหรือไม่?” ผู่ตานยังไม่ค่อยเชื่อใจวิญญาณทั้งสาม เพราะรู้สึกว่าผีหมายเลข 3 คุยโวมากเกินไป

“ตระกูลอะไรกัน ทั้งตระกูลของพวกเขาก็มีแค่สามตนนี่แหละ”

ในที่สุดลูกกลมสีดำก็มีประโยชน์บ้าง รอยยิ้มของหลิงเยว่แข็งค้างทันที

วิญญาณหมายเลข 3 ข่มความรู้สึกอยากบีบสัตว์ประหลาดแห่งความว่างเปล่าให้แหลกเอาไว้

“สามตนแล้วเป็นไร? สาม…”

“หนึ่งคนต่อสู้กับโลกวิญญาณได้!”

เป็นได้ไหมว่าพวกเขาฝึกฝนเคล็ดวิชาเหมือนกับเทพปีศาจหรือไม่ ทั้งหมดล้วนฝึกร่างแยกใช่หรือไม่?

แต่หลิงเยว่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง วิญญาณหนึ่งตนสามารถฝึกฝนคนออกมาได้ครึ่งกองทัพ จิตวิญญาณคงถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว

จู่ ๆ นกเงากลับหยุดกระพือปีก

วิญญาณทั้งสามกระโดดลงมาพร้อมกัน

“มาถึงแล้ว”

หลิงเยว่และผู่ตานไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้คือโลกผู้บำเพ็ญเซียนในอดีต โลกที่ถูกพลังแห่งความตายครอบครองจนกลายเป็นสีดำสนิทไปทั้งหมด สิ่งที่เห็นตรงหน้าล้วนเป็น ‘คน’

ไม่สิ ทั้งหมดล้วนเป็น ‘วิญญาณ’

ดูคึกคักอย่างยิ่ง!

ต้นไม้ครึ่งปีศาจที่หยั่งรากลงบนพื้นดินของโลกผู้บำเพ็ญเซียนได้หายไปไร้ร่องรอย

ช่างแปลกนัก หลิงเยว่รู้สึกถึงนางได้อย่างชัดเจน แต่เหตุใดเมื่อเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญเซียนแล้วกลับไม่พบนางเล่า?

“พวกข้าต้องการกลิ่นอายของเขา”

หลิงเยว่ชะงัก ดูเหมือนนางจะไม่มีสิ่งใดที่โม่จวินเจ๋อทิ้งไว้ให้เลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าจะช่วยให้พบเขาได้

ในขณะที่ลังเล หลิงเยว่ก็เรียกลูกแก้วใสเล็ก ๆ ที่มีรูปร่างเหมือนหยดน้ำตาออกมา

ทันทีที่ลูกแก้วเล็ก ๆ ปรากฏตัว มันก็ดึงดูดความสนใจของวิญญาณที่เดินไร้จุดหมายในทันที

ในช่วงเวลาที่พวกมันกรูกันเข้ามา ชายเสื้อคลุมดำหมายเลขสามก็โบกแขนเสื้อ ทำให้พื้นผิวของลูกแก้ววิญญาณเล็ก ๆ ถูกปกคลุมด้วยชั้นของพลังแห่งความตาย

หลิงเยว่และผู่ตานถูกหมายเลข 1 คว้าตัวและหายไปยังอีกที่ในชั่วพริบตา

ก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งสติ พวกเขาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายทันที พวกเขา… กลายเป็นร่างโปร่งใสไปแล้ว!

ไม่ใช่แสงสีขาวแบบโปร่งใส แต่เป็นสีดำโปร่งใส

“กุ่ยซาน พาพวกเขาไปหาคน”

คนดำโปร่งใสสองคนถูกโยนมาตรงหน้าเสื้อคลุมดำหมายเลขสาม

“พวกเขาไปกำจัดอุปสรรค ที่นี่มีข้าคนเดียวก็พอแล้ว”

โกหกชัด ๆ!

หลิงเยว่และอีกคนไม่เชื่อคำพูดของเสื้อคลุมดำหมายเลข 3 เลย พวกเขาต้องไปหาของดีอะไรสักอย่างแน่ ๆ อย่างเช่น ลมหายใจแห่งชีวิต

“ศิษย์น้อง พวกเขาจะไม่…”

ดวงตาของผู่ตานฉายแววกังวล เขากลัวว่าหมายเลข 1 และ 2 จะพบหลิงเยว่เข้า

อย่างไรเสีย ในมือของพวกเขาก็มีลมหายใจแห่งชีวิตอยู่

หลิงเยว่คิดจะบีบมือของผู่ตานเพื่อปลอบประโลม แต่มือของนางกลับทะลุผ่านแขนของเขาไป

นางลืมไปว่าตนเองได้กลายเป็นร่างโปร่งใสสีดำไปแล้ว

หลังจากตัวเล็กลงยังกลายเป็นร่างโปร่งใสสีดำอีก ช่างเป็นประสบการณ์แปลกใหม่จริง ๆ

“ไม่เป็นไรหรอก วางใจเถิด”

ฮึ! จะระวังไปทำไมกัน!?

สิ่งใดที่พวกเขาเผ่าปีศาจหมายปอง ไม่มีอะไรที่พวกข้าไม่สามารถเอามาครอบครองได้!

แม้ว่าต้นกำเนิดลมหายใจแห่งชีวิตจะถูกเจ้าแห่งดินแดนวิญญาณที่สี่เอาไปจริง พวกเขาก็จะหาโอกาสแย่งชิงมันมา!

หมายเลข 3 หัวเราะอย่างเย็นชา

ลูกแก้ววิญญาณน้อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่มีชีวิตชีวาอย่างยิ่งในทันทีที่ก้าวเข้าสู่แดนเทพ มันพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว หากไม่ใช่เพราะหมายเลข 3 ดึงพวกเขาไว้ หลิงเยว่และผู่ตานคงไล่ตามไม่ทันแล้ว

หลิงเยว่ได้กลิ่นของใบไม้สีเขียวมรกตราง ๆ

โม่จวินเจ๋อน่าจะอยู่ที่นั่น!

จู่ ๆ เสื้อคลุมหมายเลข 3 อุทานแล้วยื่นมือคว้าไปอย่างไม่ตั้งใจ ใบไม้สีเขียวมรกตที่ใหญ่กว่าแขนเสื้อของเขาปรากฏขึ้น

“ต้นกำเนิดของพลังชีวิตกลับเป็น…”

………………..