ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 516 เจ้าต้องการวางยาพิษใครหรือ?

บทที่ 516 เจ้าต้องการวางยาพิษใครหรือ?

………………..

บทที่ 516 เจ้าต้องการวางยาพิษใครหรือ?

ที่แท้ก็ไม่ได้มาเอาเรื่องกับนาง…

หลิงเยว่รู้สึกโล่งใจ แต่ชั่วขณะต่อมาร่างกายก็เกร็งอีกครั้ง

“อันนี้ใช่หรือไม่?”

ผู่ตานยังคงถือไอศกรีมอสูรหมอกว่างเปล่ารสหวานที่ยังไม่ทันได้ลิ้มลอง

“สีสวยจริง ๆ กลิ่นหอมเหมือนดอกม่วงว่างเปล่าเลยนะ!”

หลิงเยว่ควบคุมมุมปากตัวเองไม่ได้ ส่วนประกอบหลักคือดอกม่วงว่างเปล่า จะไม่เหมือนได้อย่างไร?

“ข้าจะลองชิมดูว่ามันแย่แค่ไหน!”

ไอศกรีมในมือของผู่ตานเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว ภูตผมสั้นถือไอศกรีมที่สูงกว่าตัวเองด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นงุนงงสุดขีด “ขนมที่พวกเจ้าทำดูสวยงามจริง ๆ แต่ทำไมถึงกลืนลงคอยากนัก?”

“เจ้ายังไม่ได้กินเลย แล้วรู้ได้อย่างไรว่าครั้งนี้ก็กลืนลงคอยากเช่นกัน?” ผู่ตานอยากจะแย่งคืนมา แต่นึกถึงว่าภูตผมสั้นช่วยเหลือพวกเขามามากจึงต้องกดความรู้สึกนั้นไว้

“ข้าจะนำกลับไปชื่นชมสักสองสามวัน”

ภูตผมสั้นพูดพลางจะเดินจากไป แต่หลิงเยว่จะปล่อยให้เขาไปได้อย่างไร? ผลงานใหม่ของนางต้องการคนท้องถิ่นจากความว่างเปล่าที่ปกติมาลิ้มลองและวิจารณ์สักหน่อย

ลูกกลมสีดำไม่นับ เพราะสภาพจิตใจของมันตอนนี้ไม่ค่อยดี อาจกล่าวได้ว่าแย่มาก คงถูกผีสามตนทำร้ายมาหนักแน่ ๆ!

“เจ้าลองกินซะ ข้าจะให้อันนี้เจ้านำกลับไปชื่นชมแทน”

หลิงเยว่หยิบไอศกรีมที่ประณีตกว่าออกมาจากแหวนมิติ มันถูกทำเป็นรูปดอกม่วงแห่งความว่างเปล่า

“เอ๊ะ?!”

ภูตผมสั้นมองของในมือตัวเองสลับกับที่หลิงเยว่ถือไว้ “เจ้าใช้ดอกม่วงแห่งความว่างเปล่ามาทำหรือ?”

“เจ้าจะวางยาพิษใครกัน?!”

“ข้าได้กำจัดพิษออกหมดแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้! พิษของดอกม่วงแห่งความว่างเปล่ามีเพียงพวกข้าเผ่าภูตม่วงเท่านั้นที่แก้ได้ เจ้าโกหก!”

ในดินแดนว่างเปล่า นอกจากภูตน้อยและลูกกลมดำเล็ก นางก็รู้จักแต่ผีสามตนนั้น

ผู่ตานทนมองไม่ไหวแล้ว จึงแย่งไอศกรีมมาแล้วยัดเข้าปากเล็ก ๆ ของภูตผมสั้นที่กำลังอ้าปากโวยวายด้วยความตกใจ

การกระทำนั้นเรียกได้ว่าทำอย่างรวดเร็วฉับไว ราบรื่นดั่งสายน้ำ!

ภูตน้อยที่ถูกยัดไอศกรีมเข้าปากดูเหมือนหัวจะโตขึ้น แก้มป่องจนแทบระเบิด

“นี่! เจ้า…”

“โอ๊ะ! อร่อย… อร่อยจริง ๆ!”

ไอศกรีมค่อย ๆ ละลายในปากของภูตน้อย เขาตกตะลึงกับรสหวานเย็นฉ่ำในปาก รวมถึงกลิ่นหอมสองอย่างที่บอกไม่ถูก บวกกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของดอกสีม่วง

เสียงโคนไอศกรีมที่ถูกกัดดังขึ้น

ภูตน้อยที่คลั่งไคล้ถูกไอศกรีมปลอบประโลมจนสงบลง หลังจากกินโคนหมดแล้ว เขาก็เลียนิ้วมือเล็ก ๆ ของตัวเอง

เลียไปเลียมา เขาก็หยุดชะงัก

ร่างกายราวกับเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ไม่ใช่พิษ แต่เป็น… เขาไม่อาจอธิบายได้ เพียงแต่รู้สึกว่าตอนนี้สมองแจ่มใสเป็นพิเศษ ร่างกายก็เบาสบายกว่าปกติ พลังชีวิตที่ดูดซับมาก่อนหน้านี้กลับบริสุทธิ์ขึ้น คอขวดที่ติดขัดมาเป็นพันปีกำลังคลายตัว!

กำลังคลายตัวจริง ๆ!

ภูตผมสั้นตอนนี้แยกไม่ออกว่าเป็นผลจากพลังชีวิตสองก้อนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองที่กลืนลงไปก่อนหน้านี้ หรือเป็นผลจากอาหารที่เพิ่งกินไป

หรือว่าเป็นผลจากการรวมกันของทั้งสามอย่างจึงเกิดผลเช่นนี้?

ภูตผมสั้นเดินมาหน้าหลิงเยว่ จับมือนางขึ้นมาแล้วจูบหลังมืออย่างเคารพ “ข้าจะตอบแทนเจ้าเอง!”

ไอศกรีมที่หลิงเยว่ถืออยู่ในมือก็หายไปพร้อมกับการจากไปของเจ้าภูตผมสั้น

“โจรชั่ว!” ผู่ตานถ่มน้ำลายไปทางที่เจ้าภูตน้อยจากไป

ไม่เพียงแต่ขโมยไอศกรีมไปสองอัน แต่ยังฉวยโอกาสกับศิษย์น้องอีก!

คิดได้ดังนั้น ผู่ตานก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมายัดใส่มือหลิงเยว่ “รีบเช็ดเร็วเข้า สกปรก!”

หลิงเยว่ “…”

เมื่อทั้งลูกกลมดำและภูตน้อยไม่อาจพึ่งพาได้ หลิงเยว่จึงตัดสินใจไปหาชายร่างวิญญาณสามตน แน่นอนว่าการให้พวกเขาชิมไม่ใช่จุดประสงค์หลัก หลิงเยว่ยังคงไม่อยากละทิ้งความคิดที่จะให้พวกเขาช่วยโม่จวินเจ๋อไปด้วย

แม้จะไม่สำเร็จ แต่นางยังสามารถใช้ลมหายใจแห่งชีวิตเล็กน้อยซื้อข่าวของโม่จวินเจ๋อได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

สามวิญญาณที่กำลังปรึกษากันว่าจะเข้าสู่โลกวิญญาณที่สี่อย่างปลอดภัยได้อย่างไร ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย หรือว่าภูตน้อยจะมาแนะนำงานให้พวกเขาอีก?

“ตอนนี้ยังไม่รับงาน”

“ข้าเอง”

สามวิญญาณจำเสียงของหลิงเยว่ได้ เลยยอมเปิดประตู

“เจ้าหาค่าจ้างได้เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” เสียงของผู้สวมเสื้อคลุมสีดำหมายเลขสามแฝงแววเยาะหยัน

“มิใช่เช่นนั้น ข้าเพียงแต่อยากมาขอให้พวกเจ้าช่วยลองชิมผลงานของข้าเท่านั้น”

หลิงเยว่หยิบไอศกรีมหกอันออกมาจากแหวนมิติ

“เพียงเพราะข้าไม่รับงานของเจ้า เจ้าจึงคิดจะวางยาพิษพวกข้าอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้หรือ?”

“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าพวกข้าชาววิญญาณมีประสาทรับรสชาติด้วยเล่า?”

ใช่แล้ว ชาววิญญาณไม่มีแม้แต่ร่างกาย พวกเขาจะลองชิมได้อย่างไร?

หลิงเยว่รู้สึกอับจนหนทาง นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ได้แต่บอกว่านางนึกอยากให้สามวิญญาณนำข่าวของโม่จวินเจ๋อกลับมาจากโลกวิญญาณที่สี่มากเกินไป จึงลืมไปว่าพวกเขาอาจเป็นเพียง ‘สิ่ง’ ที่ไร้รูปร่างเหมือนลูกกลมสีดำนั่น

ผู้สวมเสื้อคลุมสีดำหมายเลขหนึ่งหยิบไอศกรีมรสหวานที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดขึ้นมาอย่างใจเย็น แล้วยัดเข้าไปใน ‘ปาก’ ของตน

เขามีปากด้วยหรือ?

หลิงเยว่สีหน้าตอนนี้บรรยายได้ยากเหลือเกิน

“หัวหน้ากินจริง ๆ หรือ?”

“แม้ว่าพิษเล็กน้อยของดอกม่วงจะไม่มีผลกับพวกเรา แต่ว่า…”

“ไม่มีพิษ”

“งั้น… อร่อยไหม?” หลิงเยว่รีบถาม

“อืม… ไม่เลวทีเดียว เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเอาอสูรหมอกแห่งความว่างเปล่ามาทำเป็นอาหาร”

“รู้ได้ยังไง!” หลิงเยว่ตกตะลึง หมายเลข 1 เคยกินอสูรหมอกแห่งความว่างเปล่ามาก่อนหรือ?

ไม่สิ เนื้อหมอกที่ผ่านการปรุงของนางนั้น เป็นเพียงก้อนพลังงานเท่านั้น ไม่มีรสชาติของเนื้อเลยสักนิด

“ข้าเดารสชาติไม่ได้ แต่ข้ามองออก”

เสื้อคลุมดำหมายเลข 1 หยิบรสเค็มเผ็ดที่อยู่ตรงข้ามหมายเลข 2 ขึ้นมา แล้วยัดเข้าไปในปากที่ไม่มีอยู่จริง

“หัวหน้า มีควันออกมาแล้ว!”

หมายเลข 2 และ 3 ร้องตะโกนขึ้นพร้อมกัน คนหลังไปหยิบถังน้ำสีขาวบริสุทธิ์มาจากที่ไหนไม่รู้แล้วสาดใส่หมายเลข 1

หลิงเยว่เห็นสถานการณ์เช่นนั้น นางค่อย ๆ ถอยหลัง พอถึงประตูก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที

นางลืมไปว่าพลังชีวิตเป็นสิ่งที่ขัดขวางพลังหยิน

หลิงเยว่ในฐานะต้นไม้แห่งชีวิต อาหารที่ผ่านการปรุงจากมือของนางย่อมมีพลังชีวิตติดอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เพียงแต่ดูจากควันที่ออกมาจากตัวหมายเลข 1 ก็ไม่น่าจะมีผลแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“จะไปไหน?”

หมายเลข 2 โผล่ ‘หัว’ มาขวางทางหลิงเยว่เอาไว้

“ข้า…”

หลิงเยว่เพิ่งเอ่ยคำเดียว สายตาพลันมืดมิดแล้วเป็นลมล้มพับไป

ชายชุดคลุมดำหมายเลขสองแบกร่างของหลิงเยว่ แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ดูทิศทางแล้วไม่ใช่กลับไปยังบ้านหลังเล็กของพวกเขา แต่เป็นการพานางออกไปจากทะเลสีม่วง!

จะทำลายศพ… ทำลายหลักฐานหรือ?

………………..