ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 528 ชีวิตหนึ่ง ความตายหนึ่ง

บทที่ 528 ชีวิตหนึ่ง ความตายหนึ่ง

………………..

บทที่ 528 ชีวิตหนึ่ง ความตายหนึ่ง

“เจ้าไม่ผ่านเกณฑ์”

กุ่ยอีไม่ได้บอกเงื่อนไขใด ๆ แต่ตัดสินหลิงเยว่ให้รับโทษประหารทันที

“เจ้ายังไม่ได้บอกเงื่อนไขเลย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ผ่านเกณฑ์?” หลิงเยว่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

กุ่ยเอ้อร์ไม่อยากสนใจหลิงเยว่ที่ไม่รู้จักประมาณตนเอง จึงแอบเข้าไปปะปนกับกลุ่มวิญญาณร้ายเพื่อทำการปล้น

เผ่าวิญญาณผีเกิดจากการบ่มเพาะของพลังหยินบริสุทธิ์จำนวนมหาศาล ต้องใช้เวลาหลายหมื่นปีถึงจะสร้างได้เพียงครึ่งหนึ่งหรือหนึ่งตน หลิงเยว่มีร่างกายที่กำหนดรูปร่างแล้ว จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นสมาชิกของเผ่าวิญญาณผี หลิงเยว่ที่ได้ฟังคำอธิบายแล้วห่อไหล่ รู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชนเผ่าปีศาจมีประชากรน้อยเช่นนี้

“กุ่ยซื่อ เจ้าอย่าได้ไร้ยางอายเช่นนี้!”

เจ้าแห่งความตายที่ถูกขโมยสมบัติไปครึ่งหนึ่งโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ บุคลิกที่สง่างามกลายเป็นคลุ้มคลั่งในพริบตา จับตัวกุ่ยซื่อแล้วโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

กุ่ยซื่อรู้สึกราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขบขันที่สุด เขาหัวเราะลั่นพลางหลบหลีกการโจมตีไปด้วย

พวกที่ไร้ยางอายที่สุดไม่ใช่เผ่าวิญญาณผีของพวกเขาตลอดมาหรอกหรือ?

ดูสองเงาดำที่กำลังปล้นสะดมกลุ่มวิญญาณผู้ตายสิ แม้แต่ทรัพย์สินของวิญญาณผู้ตายระดับต่ำก็ยังไม่ละเว้น ช่างไร้ยางอายเสียจริง…

หลิงเยว่อดไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามขึ้นว่า “พวกเจ้าต้องการทรัพย์สินมากมายเช่นนั้นไปทำไมกัน?”

“ก็แค่ต้องการ”

วิญญาณผีตอบอย่างกระชับ ไม่ใช่เพราะยากจน แต่เป็นเพราะเขาชื่นชอบความรู้สึกตื่นเต้นของการปล้นเท่านั้นเอง

หลิงเยว่ถึงกับเงียบไป

ทันใดนั้นกลิ่นอายที่คุ้นเคยก็ผ่านมาอย่างรวดเร็ว

“เร็วเข้า ไปปล้นใบไม้สีเทาเข้มนั่น!” หลิงเยว่เพิ่งพูดจบ กุ่ยอีก็คว้าใบไม้นั้นไว้แล้ว

“นั่นเป็นของข้า!”

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าสีเขียวซีดมีเส้นเลือดสีดำนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมา ดูน่ากลัวและน่าสยดสยองยิ่งนัก

แต่สิ่งนี้ไม่อาจทำให้กุ่ยอีตกใจได้ เขาถอยหลังอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เงาดำสายหนึ่งปรากฏขึ้น ณ จุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่และรับการโจมตีถึงตายของเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งเอาไว้ ซึ่งเงาดำนั้นย่อมเป็นกุ่ยซื่ออย่างแน่นอน

“ขอบคุณ”

กุ่ยอีหยิบใบไม้สีเทาเข้มใส่ในแขนเสื้อต่อหน้าเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง

เจ้าแห่งความตายที่เหลืออีกห้าคนต่างรู้สึกสงสารเจ้าแห่งความตายที่หนึ่งอย่างยิ่ง ทำไมเขาถึงไปยุ่งกับเจ้าพวกนั้นเล่า?

การไปยั่วโมโหผีสี่ตนที่ชอบจดจำความแค้นพวกนี้ ต่อไปคงจะน่าสงสารยิ่งกว่าเดิม นอกจากเจ้าแห่งความตายที่สามที่รู้สึกเห็นอกเห็นใจสหายรักของตนแล้ว อีกสี่คนที่เหลือไม่อาจซ่อนความสะใจในดวงตาของพวกเขาได้เลย

“ดูเหมือนว่าบนร่างของเขาจะไม่ได้ซ่อนคนรักของเจ้าไว้”

ตอนนี้หลิงเยว่ได้สร้างภูมิคุ้มกันต่อคำว่าคนรักแล้ว จิตใจของนางไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

“ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นก็กลับกันเถอะ?”

หลิงเยว่ร้อนใจอยากจะดูว่าในใบไม้ของต้นไม้กึ่งปีศาจนั้นมีข้อมูลอะไรทิ้งไว้หรือไม่

ในชั่วขณะที่กุ่ยอีเปล่งเสียง “อืม” กุ่ยซานและกุ่ยเอ้อร์ก็ออกจากกลุ่มซากศพเหล่านั้น แล้วมุ่งหน้าไปหากุ่ยซื่อที่กำลังคลุ้มคลั่งอีกครั้ง

ทั้งสองจับตัวกุ่ยซื่อไว้ แล้วหายตัวไปโดยมีกุ่ยอีตามไปติด ๆ

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!”

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งไล่ตามไปโดยไม่คิดอะไร แต่ไม่นานก็ถูกเจ้าแห่งความตายที่สองและสี่สกัดไว้ “ส่งมอบมนุษย์คนนั้นมา!”

เจ้าแห่งความตายที่สี่นึกถึงชายที่มีลักษณะคล้ายร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ความโกรธของนางค่อย ๆ พุ่งสูงขึ้น นางเป็นคนพามนุษย์คนนั้นกลับมา ดังนั้นมันควรเป็นของนาง!

ทำไมถึงได้พัฒนาไปถึงขั้นทำสงครามกับเจ้าแห่งความตายที่สอง และทำไมนางถึงได้คิดโง่ ๆ ส่งมอบชายจากโลกเบื้องล่างให้กับเจ้าแห่งความตายที่หนึ่ง แล้วเรื่องมนุษย์คนนั้นถูกเปิดเผยได้อย่างไร… นางนึกไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้น!

ทำไมนางถึงได้กลายเป็นคนโง่ขึ้นมาเล่า?

ราวกับว่าความทรงจำในสมองของนางถูกบางสิ่งบางอย่างบดบังไปเหมือนกัน!

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ซ่อน!”

ถูกต้อง ชายคนนั้นไม่ใช่ร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สมบูรณ์ แต่เป็นเพียงร่างกึ่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เพียงแค่เลี้ยงดูเขาให้ดีอีกหนึ่งหรือสองหมื่นปี ให้เขาวิวัฒนาการเป็นร่างที่สมบูรณ์ แล้วค่อยกินเขา…

ฮ่า ๆ ๆ เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าแห่งความตายทั้งห้าที่อยู่ตรงหน้ารวมถึงวิญญาณผีทั้งสี่จะต้องตายทั้งหมด!

ดินแดนเงาทมิฬและอีกห้าโลกจะเป็นของเขาทั้งหมด!

แผนการที่วางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่เขากลับปล่อยให้ส่วนสำคัญที่สุดหลุดรอดไป!

เจ้าแห่งความตายที่หนึ่งคลุ้มคลั่งทำให้มีพลังการต่อสู้พุ่งสูงขึ้น เจ้าแห่งความตายที่สองที่กดข่มเขาไว้ได้ จึงตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบในทันที

เจ้าแห่งความตายที่สี่หัวเราะเยาะ ในบรรดาเจ้าแห่งความตายทั้งหกโลก นางต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด เขาเพียงแค่มาแบกรับตำแหน่งที่หนึ่ง คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุดจริงหรือ?

เสียงคำรามที่ไม่ใช่ของมนุษย์ดังออกมาจากปากของเจ้าแห่งความตายที่สี่ และนางก็เปลี่ยนจากหญิงสาวที่มีรูปร่างอ้อนแอ้นเป็นสัตว์ประหลาดที่มีหัวเป็นมนุษย์และลำตัวเป็นมังกรสามตัว!

การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นในพริบตา!

น่าเสียดายที่สี่วิญญาณผีและหลิงเยว่ไม่ได้เห็นการต่อสู้ครั้งใหญ่นี้ เพราะพวกเขากำลังจะกลับไปยังดินแดนเงาทมิฬแล้ว

หลิงเยว่รู้สึกกลัวเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นพวกเราหนีกันเถอะ”

“ข้าผู้เป็นเจ้าเมืองจะไม่หนี ข้าสาบานว่าจะปกป้องเมืองของข้าจนถึงที่สุด!” กุ่ยซื่อตะโกนลั่น

หลิงเยว่เห็นดังนั้นจึงรีบยัดน่องไก่ต้มเข้าไปในปากของเขาทันที ไอ้หนูคนนี้บ้าไปแล้ว ถ้าปล่อยให้มันบ้าต่อไปแบบนี้ แล้วผลของอาหารที่กินไปก่อนหน้านี้หายไปเพราะความบ้าคลั่งจะทำอย่างไร?

“นี่มัน… อะไรกัน!”

กุ่ยซื่อกำลังจะคายออกมา แต่ในช่วงเวลานี้ร่างกายของเขาได้ชื่นชอบอาหารไปแล้ว ปากของเขาจึงไม่ฟังคำสั่งและเริ่มแทะกินมันอย่างไม่รู้ตัว

อืม ช่างอร่อยจริง ๆ! เหตุใดเขาถึงไม่เคยได้ลิ้มรสความอร่อยเช่นนี้มาก่อน

เมื่อพวกเขากลับมาเมืองผี พวกเขาพบว่าแม้หลิงเยว่จะไม่อยู่ แต่พืชพรรณหลากสีสันในเมืองหลวงกลับไม่เหี่ยวเฉา ตรงกันข้ามดูเหมือนจะเติบโตขึ้นไม่น้อย

ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ

“เร็วเข้า ส่งใบไม้นั่นมาให้ข้าดูหน่อย” เมื่อเพิ่งก้าวเข้าสู่เมืองผี หลิงเยว่ก็รีบยื่นมือไปหากุ่ยอีทันที

ใบไม้สีเขียวมรกตปรากฏขึ้นในมือของกุ่ยซาน นอกจากสีและกลิ่นที่แผ่ออกมาจะแตกต่างกันแล้ว ใบไม้สีเทาเข้มและใบสีเขียวมรกตมีลักษณะคล้ายคลึงกันมาก

ทั้งขนาดและลวดลายก็ใกล้เคียงกัน “เป็นต้นไม้แห่งชีวิตและความตายหรือ?”

ด้านหนึ่งแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งชีวิตอย่างเข้มข้น อีกด้านหนึ่งกลับเป็นกลิ่นอายแห่งความตายหนาแน่น นี่มิใช่ลักษณะเฉพาะของต้นไม้แห่งชีวิตและความตายหรอกหรือ?

หนึ่งตาย หนึ่งเป็น

“ช่วงนี้สมบัติล้ำค่าปรากฏในดินแดนว่างเปล่าไม่หยุดหย่อนเลยนะ ไม่เพียงแต่ปรากฏร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ต้นไม้แห่งชีวิตและความตายก็ยังปรากฏขึ้นด้วย”

“พี่ใหญ่ พวกเราออกไปสักหน่อยเถิด!” กุ่ยซานรู้สึกคันยุบยิบอย่างอดกลั้นไม่ไหวแล้ว

“ดีเลย!” กุ่ยอีและกุ้ยเอ้อร์พยักหน้าพร้อมกัน

“พวกเจ้าวางใจปล่อยให้ข้าอยู่คนเดียวในเมืองผีหรือ?”

“ก็ยังมีน้องสี่อยู่ไม่ใช่หรือ? น้องสี่จะปกป้องเจ้าเอง”

“พวกเจ้าไม่กลัวหรือว่าเขาจะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วฆ่าข้าหรือ?” หลิงเยว่มองดูร่างตุ๊กตาไม้เล็ก ๆ ของที่ปีนป่ายขึ้นไปบนขาของนกและกำลังฉีกกระชากเนื้อมันออกมาอย่างบ้าคลั่ง อดรู้สึกไม่ได้ว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนอาจเป็นอันตรายได้ทุกเมื่อ

แต่พอนึกถึงว่าผีทั้งสามกำลังไปตามหาต้นไม้แห่งความตายฝาแฝดหลิงเยว่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย หวังว่าพวกมันจะสามารถตามกลิ่นของใบไม้ครึ่งปีศาจไปพบโม่จวินเจ๋อได้อย่างราบรื่น

“หากพวกเจ้าพบต้นไม้แห่งความตายแล้ว จะนำมาให้ข้าดูได้หรือไม่?”

“ได้!”

กุ่ยซานโบกมือ เป็นคนแรกที่ออกจากเมืองแห่งความมืด ตามมาด้วยเงาร่างอีกสองร่าง

………………..