ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 558 กระดูกของพวกเรามีมากมายนัก!

บทที่ 558 กระดูกของพวกเรามีมากมายนัก!

………………..

บทที่ 558 กระดูกของพวกเรามีมากมายนัก!

หลิงเยว่หัวโล้นวัยสามขวบกลายเป็นทารกน้อย นางขดตัวอยู่กลางต้นไม้ ดวงตาทั้งสองปิดสนิท

กิ่งก้านที่แห้งเหี่ยวได้รับการเยียวยาด้วยแสงสีทอง กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พวกมันแนบชิดกับโลกผู้บำเพ็ญเซียนโดยไม่รู้ตัว เพื่อป้องกันไม่ให้หมอกสีรุ้งรุกล้ำเข้ามา

น่าเสียดายที่แสงทองแห่งบุญบารมีในร่างของหลิงเยว่หัวโล้นยังมีน้อยเกินไป ไม่สามารถทำให้กิ่งก้านที่แห้งเหี่ยวทั้งหมดฟื้นคืนชีวิตได้

ทำให้หมอกสีรุ้งลอยเข้ามาทางช่องว่างระหว่างกิ่งก้านที่แห้งเหี่ยว…

“ทุกคนถอยหลังเร็วเข้า!”

เล่อเหอยืนขวางอยู่เบื้องหน้าผู้คนทั้งหลาย ก่อนหน้านี้หลิงเยว่หัวโล้นได้บรรยายถึงความร้ายกาจของหมอกสีรุ้งไว้แล้ว เมื่อรวมกับเสียงกรีดร้องจากภายนอกก็พอจะคาดเดาได้ว่ามันร้ายกาจเพียงใด…

“ร่างแท้ของอาจารย์กำลังเหี่ยวเฉาแล้วใช่หรือไม่?”

“หลิงเยว่น้อยเล่า หลิงเยว่น้อยไปที่ใดแล้ว!”

ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่ขยายไปในใจของทุกคน

ทั้งที่ดูสวยงามเช่นนี้ แต่กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้…

“ใช้การว่างค่ายกลได้หรือไม่? จงสกัดกั้นพวกมันไว้!” เล่อเหอยังไม่ทันพูดจบ ผู้อาวุโสมู่ก็โยนแผ่นค่ายกลไปทางหมอกสีรุ้งแล้ว นี่เป็นแผ่นค่ายกลที่มีระดับสูงที่สุดและมีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในมือของเขา

แผ่นค่ายกลหมุนอยู่กลางอากาศ แสงสีขาวแทบจะปกคลุมทั่วทั้งโลกผู้บำเพ็ญ

ทุกคนในที่นั้นไม่กล้าหายใจแรง สายตาจับจ้องไปที่หมอกสีรุ้งที่ล่องลอยช้า ๆ ราวกับขนนกสีสันสดใส

หมอกสีรุ้งเข้าใกล้โล่ป้องกันแล้ว！

มันแนบติดกับโล่ป้องกันแต่ไม่ได้แทรกซึมเข้ามาทันที หมอกสีรุ้งที่เข้ามาทั้งหมดติดอยู่บนค่ายกล ราวกับเครื่องประดับที่เพิ่มสีสันให้กับโล่ป้องกัน

“พวกมันเข้ามาไม่ได้!” ดวงตาของอวี้เจินเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“ช่างดีเหลือเกิน!” ลู่เป่ยเหยียนรู้สึกโล่งอกลงเล็กน้อย

“จะบอกพวกภูตด้านนอกดีหรือไม่ว่าแผ่นค่ายกลสามารถหยุดหมอกสีรุ้งได้?”

“แต่ว่าคนเดียวที่พอจะพึ่งพาได้คือหลิงเยว่น้อย แต่ไม่รู้ว่านางเป็นอะไรไป เรียกตั้งครึ่งวันก็ไม่ตอบ พวกเราจะแจ้งอย่างไรได้?”

ขณะที่จอมวิญญาณร้ายกำลังใช้วิชาหมอกมรณะ เผ่าภูตม่วงที่เป็นผู้พิทักษ์โลกผู้บำเพ็ญก็ได้ถอนตัวทั้งหมด แต่ก่อนจะถอนตัว พวกเขายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง โดยผลักโลกผู้บำเพ็ญไปยังขอบด้านในสุด นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พวกเขาสามารถทำเพื่อโลกผู้บำเพ็ญได้…

ผู้อาวุโสมู่และผู้ยิ่งใหญ่อีกหลายสิบคนไม่ได้รู้สึกยินดีเหมือนคนอื่น ความกังวลในดวงตาของพวกเขาไม่ได้ลดลง แต่กลับเพิ่มมากขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้อาวุโสมู่ เขารู้สึกได้ว่าหมอกสีรุ้งกำลังกัดกร่อนค่ายกล เกรงว่าคงทนอยู่ได้ไม่นานนัก

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา หมอกสีรุ้งเส้นแรกก็หลอมรวมเข้าไปในโล่ป้องกันต่อหน้าต่อตา แสงโปร่งใสของโล่ป้องกันเกิดรูเล็ก ๆ ขึ้น

รูที่แตกนั้นเปื้อนหมอกสีรุ้ง หมอกยังคงกัดกร่อนออกไปด้านนอกด้วย เพียงพริบตารูเล็ก ๆ ก็ขยายใหญ่ขึ้นแล้ว! รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้เจินและคนอื่น ๆ แข็งค้างทันที หัวใจของพวกเขาจมดิ่งลงสู่ก้นเหวอีกครั้ง

จบแล้ว…

จบสิ้นทุกอย่าง

พวกเขาทั้งหมดจะกลายเป็นวิญญาณร้ายหรือ?

“ข้าไม่เชื่อว่าไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งพวกมันได้!” เล่อเหอตะโกนพลางชูกระบี่เซียนในมือที่มีสีใกล้เคียงกับหมอกสีรุ้งพุ่งเข้าไปทันที ในวินาทีที่ดาบเซียนฟันหมอกสีรุ้ง ใบมีดกลับหักงออย่างน่าตกใจ

“เจ้าจะทำให้ข้าซึ่งเป็นกระบี่เซียนต้องตายหรือ?!” น้ำเสียงของกระบี่เซียนแฝงไปด้วยความหวาดกลัว แต่เดิมเขาเห็นด้วยกับการที่เล่อเหอจะฟันหมอกสีรุ้ง แต่เพียงแค่เข้าใกล้หมอกสีรุ้ง ตัวเขาก็มีแนวโน้มที่จะถูกกัดกร่อน ดังนั้นเขาจึงต้องเปลี่ยนทิศทางกลางคันด้วยตัวเอง

หมอกสีรุ้งที่แม้แต่ดาบเซียนยังสามารถกัดกร่อนได้ ยิ่งเพิ่มความสิ้นหวังให้กับทุกคน และสิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังยิ่งกว่านั้นคือ แม้แต่ต้นไม้ศักดิ์สิทธ์ที่ห่อหุ้มโลกผู้บำเพ็ญเซียนอย่างแน่นหนาก็ยังไม่สามารถต้านทานได้เช่นกัน!

“ฮึ! แค่หมอกสีรุ้ง ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์จริง ๆ!”

จู่ ๆ สนมปีศาจที่สามก็เดินออกมาจากกลุ่มสนมปีศาจ พวกนางไม่ได้ตาย แต่ถูกขังอยู่ในกรงทองแห่งบุญกุศลที่หลิงเยว่หัวโล้นวางไว้ตั้งแต่แรก

เพียงแต่เมื่อครู่นางต้องการช่วยเหลือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ จึงดึงเอาพลังบุญกุศลจากที่นั่นมาด้วย

ด้วยเหตุนี้สุนัขรับใช้ของเทพปีศาจจึงได้รับอิสรภาพ

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้โจมตีศัตรูที่กักขังพวกเขาในทันที แต่กลับมองไปที่หมอกสีรุ้ง

โลกผู้บำเพ็ญไม่ใช่เพียงโลกวิญญาณเท่านั้น แต่ยังเป็นโลกของพวกเขาชาวปีศาจด้วย ตอนนี้ต้องจัดการกับหมอกสีรุ้งก่อน แล้วค่อยมาชำระบัญชีกับพวกมัน!

พิณปีศาจปรากฏขึ้นในมือของนาง ตัวนางลอยขึ้นไปในอากาศและนั่งขัดสมาธิ นิ้วเรียวยาวของนางดีดสายพิณ น้ำเสียงของนางไพเราะยิ่งนัก สายลมรวมตัวกัน พยายามจะส่งกลุ่มหมอกสีรุ้งออกไปจากโลกผู้บำเพ็ญ

ในตอนแรกหมอกสีรุ้งถูกลมพัดพาไปจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่ความงดงามนั้นไม่ยืนยาว พายุขนาดใหญ่ที่สามารถพัดคนให้ลอยและแหลกเป็นชิ้น ๆ กลับถูกหมอกสีรุ้งกัดกร่อนไปด้วย!

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน…

ไม่แปลกเลยที่เสียงร้องโหยหวนจากภายนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะพวกเขาไม่มีวิธีรับมือกับหมอกสีรุ้งนี้เลย!

“สรรพสิ่งล้วนเกิดและดับ ต้องมีสิ่งที่สามารถต้านทานหมอกสีรุ้งนี้ได้แน่!”

“หากมันมีอยู่จริง เหล่าภูตและผู้บำเพ็ญภายนอกจะไม่รู้หรือ?”

“ใช่แล้ว…”

“บางทีพวกเขาอาจรู้ แต่เป็นเพราะสิ่งนั้นล้ำค่าเกินไป จึงไม่สามารถนำออกมาได้?”

กลุ่มคนเริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด ในขณะที่เสียงพิณของสนมปีศาจที่สามกลับเร่งเร้าขึ้นเรื่อย ๆ หลายครั้งที่นางพยายามระดมสายลมเพื่อกวาดม่านหมอกสีรุ้ง แต่ก็ถูกม่านหมอกเล็ก ๆ นั่นกัดกร่อนหลายครั้ง

โล่ป้องกันกำลังจะแตก…

ผู้อาวุโสมู่หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง โลกภายนอกนั้นอันตรายเกินไปจริง ๆ

ช่างเถอะ ถึงตอนนั้นจะอยู่ในสามภพก็เป็นทางตันเช่นกัน แม้ตอนนี้จะเป็นทางตันเหมือนกัน แต่อย่างน้อยยังทำให้เขารู้ว่า นอกจากโลกผู้บำเพ็ญ โลกผู้บำเพ็ญเซียนและแดนเทพแล้ว ยังมีดินแดนว่างเปล่าและโลกอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน เท่านี้ก็นับว่าตายอย่างไม่เสียดายแล้ว

โลกผู้บำเพ็ญถูกเงาแห่งความตายปกคลุมอีกครั้ง ในทะเลสีม่วงเริ่มมีวิญญาณปรากฏขึ้น ทั้งหมดเป็นผู้เช่าที่นี่ ยังไม่เคยพบเผ่าวิญญาณสีม่วงที่กลายเป็นวิญญาณมาก่อน

ร่างแท้จริงของเผ่าภูตสีม่วงคือดอกไม้สีม่วงที่พบได้ทั่วไปในทะเลม่วง พวกมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากระดูกมนุษย์ เมื่อถูกหมอกสีกัดกร่อนจะกลายเป็นน้ำแล้วซึมลงพื้น

ผ่านช่องว่างของต้นไม้เขียวที่เหี่ยวแห้ง ผู้คนในโลกผู้บำเพ็ญมองเห็นวิญญาณที่เหมือนดวงวิญญาณล่องลอยอยู่ภายนอก

“ศัตรูของหมอกสีรุ้งคือกระดูกใช่หรือไม่?”

มหาปุโรหิตของเผ่าปลาหมัวอินดวงตาเปล่งประกาย เผ่าของพวกเขามีกระดูกปลาของบรรพบุรุษมากมาย เพียงพอสำหรับคนจำนวนหนึ่งที่จะนำมาใช้เป็นอาวุธได้

ผู้นำเผ่าปลาหมัวอินเข้าใจทันที จึงส่งคนไปนำกระดูกบรรพบุรุษมา

“อาจจะใช่? เจ้าดูพวกผู้บำเพ็ญที่ถูกกัดกร่อนสิ พวกเขาเหลือแค่กระดูกแล้ว!”

ทุกคนจุดประกายความหวังขึ้นอีกครั้ง เริ่มมองหากระดูกชิ้นที่ถนัดมือ เตรียมพร้อมจะลองใช้มันขับไล่หรือทำลายหมอกสีรุ้ง

………………..