ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 559 หลีกทางให้ข้าลองหน่อย!

บทที่ 559 หลีกทางให้ข้าลองหน่อย!

………………..

บทที่ 559 หลีกทางให้ข้าลองหน่อย!

“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยเลย ถึงกระดูกจะใช้ได้จริง แต่กระดูกจากโลกผู้บำเพ็ญไม่มีทางจัดการกับหมอกสีรุ้งได้หรอก”

ในตอนนั้นเสียงที่ฟังดูหมดหวังดังมาจากเผ่าปีศาจ คนที่พูดคือสนมปีศาจที่สิบสอง

แม้แต่สนมปีศาจที่สามลงมือเองยังจัดการหมอกสีรุ้งไม่ได้ อย่าเอากระดูกธรรมดา ๆ ออกมาให้อับอายขายหน้าเลย อีกอย่างพวกนี้ก็ไม่ดูบ้างว่าผู้บำเพ็ญที่กลายเป็นวิญญาณอาฆาตอยู่ข้างนอกนั้นมีวรยุทธ์สูงแค่ไหน สูงกว่าทุกคนในโลกผู้บำเพ็ญเสียอีก!

“ไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไร?” สิงโตเก้าหางแค่นเสียงเย็นชา มองสนมปีศาจที่สิบสองด้วยสายตาดุร้าย หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ นางคงฆ่าพวกปีศาจที่ทำลายล้างลูกหลานทั้งเผ่าของนางไปแล้ว!

“อย่ามองข้าเช่นนั้น การทำลายล้างตระกูลเจ้าเป็นฝีมือของมังกรปีศาจ ข้าไม่รู้เรื่อง!”

“เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร!?”

“พอเถอะ อย่าทะเลาะกันเลย” เจ้าวังปีศาจเหลือบมองหญิงสองคนที่พร้อมจะฆ่ากันตลอดเวลา “ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ ต้องคิดว่าจะผ่านวิกฤตนี้ไปได้อย่างไร”

“ใช่แล้ว…” สยงฉีเลวี่ยเงยหน้ามองต้นไม้สีเขียวครึ่งต้น พื้นที่สีเขียวที่เคยปกคลุมโลกผู้บำเพ็ญอย่างแน่นหนา บัดนี้เริ่มมีรอยแยกมากมาย กิ่งก้านและใบไม้ที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาพลันเหี่ยวเฉา นางกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว

หมอกสีรุ้งที่ลอยเข้ามาในโลกผู้บำเพ็ญมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนจะล่องลอยอย่างช้า ๆ และไม่เป็นอันตราย แต่ความจริงแล้วนั่นเป็นเพียงภาพลวงตา หมอกสีรุ้งได้เริ่มกัดกร่อนแผ่นดินแล้ว และโล่ป้องกันก็ถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้น

ระหว่างที่ปีศาจสิงโตเก้าหาง และสนมปีศาจที่สิบสองกำลังทะเลาะกันอยู่ แม้ว่าจะต่อเติมค่ายกลขึ้นมาใหม่ แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้เลย

“มาแล้ว มาแล้ว กระดูกมาแล้ว!”

เผ่าปลาหมัวอินขนกระดูกบรรพบุรุษมาทีละชิ้น พวกที่ออกไปหากระดูกที่ใช้งานได้ก็กลับมาแล้ว รวมถึงอวี้เจินและลู่เป่ยเหยียนด้วย

“นี่มันกระดูกสัตว์ระดับสูงที่ข้าสะสมมาหลายปีมิใช่หรือ?!” ปรมาจารย์ต้วนแทบจะลงมือกับศิษย์รักอย่างลู่เป่ยเหยียนเสียตรงนั้น คิดดูก็รู้ว่าของพวกนี้ไม่สามารถรับมือกับหมอกสีรุ้งได้ ทำไมต้องเอาออกมาให้เขาปวดหัวด้วย?

เขาคิดไว้แล้วว่า ถ้าหนีไม่พ้นก็จะเอากระดูกชุดนี้ไปเป็นของฝังร่วมไปด้วย… แน่นอน ว่า หากมีใครสามารถฝังศพเขาได้!

“อย่างไรเสียก็ต้องตายอยู่แล้ว จะสนใจโครงกระดูกนี้ไปทำไม?” ลู่เป่ยเหยียนพูดต่อหน้าอาจารย์ของตนเอง ขณะแยกโครงกระดูกสัตว์ที่สมบูรณ์ออกมา แล้วแจกจ่ายให้กับเหล่าศิษย์ที่อยู่ด้านหลัง

“ข้าจะลองก่อน!” อวี้เจินอุ้มกระดูกหางขนาดมหึมาเอาไว้ แล้วฟาดใส่หมอกสีรุ้งอย่างแรง ทันใดนั้นกลุ่มหมอกสีรุ้งตรงหน้าก็แตกกระจาย!

ขณะที่นางกำลังจะฟาดเป็นครั้งที่สอง เล่อเหอผู้ก็รีบตีกระดูกหางในมือของอวี้เจินให้กระเด็นออกไปทันที

“บรรพจารย์ ท่านทำอะไร?” อวี้เจินมองดูมือที่ว่างเปล่าของตน ทั้งที่กลุ่มหมอกสีรุ้งกระจายตัวไปแล้ว ทำไมถึงต้องปัดกระดูกของนางด้วย

เพียงชั่วพริบตา กระดูกหางระดับสูงก็ถูกหมอกสีรุ้งกัดกร่อนจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เงา หากเล่อเหอช้าไปอีกเพียงก้าวเดียว อวี้เจินคงกลายเป็นวิญญาณร้ายดวงแรกของโลกผู้บำเพ็ญไปแล้ว

แต่ก็ไม่แน่เสมอไป นางยังต้องมีกระดูกที่แข็งแกร่งพอจะต้านทานหมอกสีรุ้งได้ด้วย เพียงระดับการบำเพ็ญขอบเขตทะยานเซียนของนาง คงไม่มีทางรอดแน่

“ขอบคุณท่านบรรพจารย์ที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

อวี้เจินกล่าวขอบคุณเล่อเหอด้วยความหวาดกลัว ดูเหมือนว่าการใช้กระดูกเป็นอาวุธคงใช้ไม่ได้ผล…

พื้นดินของโลกผู้บำเพ็ญปรากฏหลุมที่ถูกกัดกร่อนเป็นบริเวณกว้าง ต้นไม้ครึ่งสีเขียวเหี่ยวเฉาลงอย่างรุนแรง รากของนางถูกกัดกร่อนไปแล้ว!

“รีบคิดหาวิธีช่วยเหลือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เร็ว!”

“รากของนางอยู่ใต้ดิน ตอนนี้หมอกสีรุ้งได้ลงไปแล้ว…”

“พวกเรามาลองดูกัน!”

ผู้ฝึกวิถีพุทธจากพุทธวิหารออกมาพร้อมกัน รวมถึงดอกบัวเพลิงสีม่วง ด้วยพลังบุญกุศลมากมายนับไม่ถ้วนไหลทะลักเข้าสู่ลำต้น รากและกิ่งก้านของต้นไม้สีเขียว ทำให้ความเร็วในการเหี่ยวเฉาของนางช้าลงเพียงเล็กน้อย

“ได้ผล!”

“ดูเหมือนว่าการรับมือกับสิ่งไร้ชีวิตต้องอาศัยพลังบุญกุศลจริง ๆ”

“แต่เพียงพลังบุญกุศล…”

ทุกคนมองดูกระบวนการที่ใบสีเขียวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้วหายไปด้วยความเจ็บปวด หากต้นครึ่งหยกเขียวถูกกัดกร่อนจนหมด พวกเขาคงต้องสูญสลายไปพร้อมกันด้วยกระมัง…

“รอความตายเถอะ…”

สนมปีศาจที่สามที่ใช้พลังจนหมดสิ้นโยนพิณในมือทิ้งไป นางยืนนิ่งอยู่หน้าลำต้นของต้นไม้สีเขียวมรกต พร้อมเผชิญความตายอย่างสงบ

แม้แต่ผู้บำเพ็ญแห่งดินแดนว่างเปล่ายังไม่สามารถทำอะไรกับหมอกสีรุ้งได้ พวกเขาที่เป็นเพียงลูกสมุนเล็ก ๆ ย่อมไม่มีทางหนีรอดไปได้

“เจ้าหลิงเยว่น้อย” เล่อเหอเรียกหาหลิงเยว่หัวโล้นที่หลับใหลอยู่ในลำต้น “เจ้าพาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์หนีไปเถอะ…”

เมื่อได้ยินคำพูดของเล่อเหอ หัวใจของทุกคนก็บีบรัดอย่างรุนแรง บางคนอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นึกขึ้นได้ว่าหลิงเยว่ได้ทำเพื่อโลกผู้บำเพ็ญมามากเกินไปแล้ว ตอนนี้ร่างแท้ของนางยังเลือกที่จะให้หมอกสีรุ้งกัดกร่อน เพื่อให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสักพัก

“ถึงอย่างไรก็ต้องตาย เจ้าพาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์หนีไปอาจยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง”

“พวกข้าไม่เห็นด้วย หากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เพิ่งจากไป แล้วกองทัพช่วยเหลือจากดินแดนว่างเปล่าเพิ่งมาถึงล่ะ?!”

“ใช่แล้ว ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นของทุกคน ไม่ใช่ของเจ้าคนเดียว การปกป้องสิ่งมีชีวิตทั้งโลกเป็นหน้าที่ของนาง หากนางหนีไป ยังสมควรเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อีกหรือ?!”

“ทำไมจะไม่สมควรล่ะ? หากไม่ใช่เพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ พวกเจ้าคงกลายเป็นวิญญาณไร้ชีวิตไปแล้ว!” อวี้เจินจ้องไปยังเผ่าปีศาจที่กำลังพูดอยู่

“หากไม่ใช่เพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์พาพวกข้ามายังดินแดนว่างเปล่า บางทีตอนนี้พวกข้าอาจยังมีชีวิตที่ดีอยู่ก็ได้ ส่วนเรื่องวิญญาณร้ายที่เจ้าพูดถึงนั้น ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!”

“ใช่แล้ว สรุปคือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ห้ามจากไป!”

“หากนางต้องการไปจริง ๆ พวกเจ้าจะขัดขวางได้หรือ?”

กลุ่มคนทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดงราวกับว่าพวกเขาสามารถตัดสินการอยู่หรือจากไปของต้นไม้ครึ่งสีเขียวได้จริง ๆ

เล่อเหอไม่สนใจเสียงโวยวายของพวกเขา พยายามเรียกหาหลิงเยว่ตังน้อยอย่างไม่หยุดหย่อน แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ แม้แต่ต้นไม้สีเขียวที่ปกติมีความรู้สึกไวมาก ก็ดูเหมือนจะสูญเสียการรับรู้ไปอย่างสิ้นเชิง

สูญเสียการรับรู้?!

เล่อเหอรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที นึกอยากจะแหวกกิ่งไม้ออกดูว่าหลิงเยว่ตัวน้อยเป็นอย่างไรบ้าง?

สัตว์เทพโบราณหลายตัวก็กังวลใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ช่องว่างของต้นไม้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หมอกสีรุ้งได้ครอบครองหนึ่งในสามของโลกผู้บำเพ็ญไปแล้ว มันแทรกซึมเข้าไปทุกซอกทุกมุม เหล่าผู้ฝึกวิถีพุทธใช้พลังบุญกุศลทั้งหมดเพื่อขับไล่การกัดกร่อนของหมอกสีรุ้งออกจากต้นไม้ครึ่งสีเขียว แต่มันได้ผลน้อยมาก

ดูเหมือนว่าคงต้องรอความตายเพียงเท่านั้น…

เจ้าอาวาสคนก่อนและเจ้าอาวาสคนปัจจุบันของพุทธวิหารสบตากันอย่างจนปัญญา คราวนี้คงหนีไม่พ้นแล้ว

ช่างเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา!

เสียงร่ำไห้อย่างสิ้นหวังดังมาจากฝูงชนที่วุ่นวาย “ฮือ! ข้ายังหนุ่มยังแน่น ยังไม่อยากตายเลย…”

“ข้าก็เช่นกัน ข้ายังไม่เคยออกจากทะเลสีม่วง ยังไม่ทันได้เห็นว่าดินแดนแห่งความว่างเปล่าเลย”

…

เหล่าศิษย์น้อยวัยเยาว์ต่างโอบกอดกันร่ำไห้ พร้อมเสียงทะเลาะเบาะแว้งที่ค่อย ๆ เบาลง

แน่นอนว่ามันไม่ได้เบาลงเพราะเสียงร้องไห้ แต่เป็นเพราะ… วิญญาณร้ายตนหนึ่งได้เล็ดลอดผ่านช่องว่างเข้ามาในโลกผู้บำเพ็ญแล้ว!

………………..