ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 564 ไม่มีทางผิดพลาด!

บทที่ 564 ไม่มีทางผิดพลาด!

………………..

บทที่ 564 ไม่มีทางผิดพลาด!

“ไม่สู้พวกเราไปสามภพดีกว่า?”

หลิงเยว่ในร่างต้นไม้มรกตแนะนำให้ไปยังสถานที่กำเนิดของตน ซึ่งเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้

“ไปโลกแห่งความตาย ไปโลกแห่งความตาย!” หลิงเยว่ในร่างต้นไม้ปีศาจค่อย ๆ ถูกความบ้าคลั่งครอบงำ นางต้องการทำลายทุกสิ่งตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง แต่สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่กำลังบอกนางว่าไม่ควรทำเช่นนั้น

มีเพียงการไปยังโลกแห่งความตายเท่านั้นที่นางจะสังหารได้ไม่ยั้ง และในตอนนี้ดินแดนว่างเปล่าก็ต้องการความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ?

โม่จวินเจ๋อปฏิเสธข้อเสนอทั้งสองของหลิงเยว่อย่างเด็ดขาด

“แน่นอนว่าเทพปีศาจต้องเห็นพวกเจ้าปรากฏตัวในทะเลม่วงแล้ว เขาคงได้เดาว่าพวกเจ้าต้องไปหลอมรวมยังสถานที่ที่คุ้นเคยและปลอดภัยที่สุด ดังนั้นพวกเราจะไปแดนเทพไม่ได้เด็ดขาด!”

ถูกต้อง นางลืมเรื่องเทพปีศาจไปได้อย่างไรกัน!

หลิงเยว่ในร่างต้นไม้สีเขียวตบอกตัวเองด้วยความหวาดกลัว โชคดีที่ยังไม่ได้ไป ไม่เช่นนั้นเทพปีศาจอาจจะรออยู่แล้วก็ได้

“ถ้าอย่างนั้นพวกข้าควรไปที่ใด?” ลูกกลมสีดำเล็ก ๆ ถามแทนทุกคนที่อยู่ในตรงนั้น

“ไป…” โม่จวินเจ๋อครุ่นคิด “ไม่สู้ไปดินแดนเงาทมิฬดีกว่า ที่นั่นเกิดสงครามสองครั้งแล้ว น่าจะเหมาะสม”

อย่างน้อยก็เหมาะสมกว่าภูเขาทิงหลิน เพราะที่นั่นเป็นเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านไปสู่สามภพ บางทีระหว่างทางอาจจะเจอเทพปีศาจที่กำลังมุ่งหน้าไปสามภพก็เป็นได้

“เอาตามที่เจ้าว่าเถอะ พวกข้าว่าดินแดนเงาทมิฬเหมาะสำหรับการหลอมรวมของพวกเจ้ามาก!” ตุ๊กตาไม้อ้วนเมื่อได้ยินว่าจะได้กลับบ้านก็กระปรี้กระเปร่ากว่าใคร

หลิงเยว่ในร่างต้นไม้สีเขียวพยักหน้าเช่นกัน เมื่อครู่โม่จวินเจ๋อวิเคราะห์ได้อย่างมีเหตุผล อีกอย่าง เทพปีศาจ… เข้าใจความคิดของนางเป็นอย่างดี ช่วงที่ถูกกักขังก่อนหน้านี้ ชายผู้นั้นได้อ่านความทรงจำของนางไปแล้ว!

จะไม่เข้าใจได้อย่างไร!?

“ข้าต้องการไปยังโลกแห่งความตาย ไปยังโลกแห่งความตาย!”

หลิงเยว่ในร่างต้นไม้ครึ่งปีศาจที่ถูกควบคุมโดยโม่จวินเจ๋อและหลิงเยว่ในร่างต้นไม้สีเขียวคนละด้าน ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง “พวกเจ้ารีบมาช่วยเร็ว!”

พวกเขาไม่สามารถควบคุมหลิงเยว่ในร่างต้นไม้ปีศาจที่กำลังจะสูญเสียสติทั้งหมดได้ ลูกกลมสีดำสองลูกตกลงบนไหล่ของหลิงเยว่ที่คลุ้มคลั่งทั้งซ้ายและขวา ส่วนตุ๊กตาไม้อ้วนก็นอนทับอยู่บนศีรษะของนาง

ในเวลานั้นคนป่วยได้ใช้การเคลื่อนย้ายในพื้นที่ของวิหารต้อนรับเทพเจ้ามาถึงสามภพแล้ว

“หืม? ยังมาไม่ถึงอีกหรือ?” เขาเคลื่อนย้ายจากโลกแห่งความตายมาสู่สามภพในชั่วพริบตา หากต้นไม้สองต้นไม่ได้รับความช่วยเหลือจากแท่นมิติหรือยันต์เคลื่อนย้าย อาจต้องใช้เวลาประมาณสองเดือนจึงจะมาถึง

ถ้าเช่นนั้นก็รออยู่ที่นี่เถอะ!

คนป่วยนึกถึงจอมวิญญาณที่ไล่ตามมาไม่ลดละ ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย เมื่อยังไม่สามารถฆ่าพวกมันได้ในตอนนี้ เขาก็จะกักขังพวกมันไว้เสียเลย!

“เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เจ้าคงช่วยได้กระมัง? รอให้ข้าหลอมรวมกับต้นไม้แห่งชีวิตและร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สำเร็จ เจ้าก็จะสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ และหลุดพ้นจากสามภพได้”

ไม่มีผู้ใดตอบคำพูดของคนป่วย แต่หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบเขาก็ยิ้ม เห็นได้ชัดว่าสิ่งนั้นตกลงตามคำขอของเขา และสามารถช่วยกักขังจอมวิญญาณไว้ชั่วคราว

ความโกรธพลันหายไปเหลือเพียงความยินดี เขานั่งขัดสมาธิท่ามกลางพลังแห่งความตายที่เข้มข้น ร่างของเขาปรากฏและหายไปในพลังแห่งความตายนั้น จากนั้นก็ซ่อนร่างไปอย่างไร้ร่องรอย หวังว่าจะไม่ทำให้บรรดาสมบัติล้ำค่าของเขาตกใจนะ!

เมื่ออีกฝ่ายมาถึง เขาจะกระโดดออกไปทันที หลิงเยว่และร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คงจะดีใจมากที่ได้พบเขาใช่หรือไม่?

เหตุที่ผู่ตานจำลักษณะของเทพปีศาจไม่ได้ เป็นเพราะตอนนั้นเขาได้อำพรางใบหน้าของตัวเองไว้

คนป่วยรอคอยอยู่ที่นั่นอย่างอารมณ์ดี แต่กลับไม่รู้ว่าเป้าหมายของเขากำลังห่างออกไปเรื่อย ๆ

“ไม่ลองวางค่ายกลเคลื่อนย้ายอีกสักครั้งเล่า?”

ทั้งสองคน สองลูกกลมและวิญญาณผีหนึ่งตนเดินทางมาได้เพียงครึ่งทางก็รู้สึกหมดแรงแล้ว โดยเฉพาะหลิงเยว่ ต้นไม้ปีศาจที่สูญเสียสติสัมปชัญญะสุดท้ายไปแล้ว นางเริ่มโจมตีพวกเขาอย่างไร้การแยกแยะ

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาอาจตายระหว่างทางก่อนจะไปถึงดินแดนเงาทมิฬเสียด้วยซ้ำ

“ดี” หลิงเยว่ ต้นไม้สีเขียวมรกตเห็นด้วยกับข้อเสนอของโม่จวินเจ๋อและพยายามทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในความบ้าคลั่งสงบลง

พลังชีวิตที่บริสุทธิ์ถูกส่งเข้าไปในร่างของหลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจ ทำให้นาง… หมดสติไปในทันที

“!?” หลิงเยว่ต้นไม้สีเขียวยังไม่ทันเก็บสีหน้าตกใจเข้าไปได้หมด หลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจก็ได้สติขึ้นอีกครั้ง

“ไม่มีประโยชน์เลย” ลูกกลมสีดำพูดอย่างอ่อนแรง

“เมื่อครู่ข้า… เข้าสู่ภาวะปีศาจใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว เจ้าดูข้าสิ!” ลูกกลมสีดำตัวน้อยหมุนวนอยู่ตรงหน้าต้นไม้ปีศาจ ขนฟู ๆ บนตัวมันถูกกระชากจนแหว่งเป็นหย่อม ๆ ตาโตคู่นั้นที่เคยเป็นประกายดูเหมือนจะหดเล็กลง

“ยังมีข้าด้วย!” ตุ๊กตาไม้อ้วนให้ดูดวงตาที่มีขนาดไม่เท่ากันและร่างกายที่มือและเท้าขาดวิ่น

ลูกกลมสีดำก็แสดงสภาพอันน่าเวทนาของตนเช่นกัน แม้แต่โม่จวินเจ๋อที่กำลังวางค่ายกลยังจงใจแสดงบาดแผลบนร่างกายให้หลิงเยว่ต้นไม้ปีศาจเห็น โดยเฉพาะบนใบหน้าที่ปรากฏรอยข่วนมากมาย

หลิงเยว่ต้นไม้มรกตก็แสดงบาดแผลของตนเช่นกัน รอยรัดที่น่าสะพรึงกลัวบนลำคอทำให้ต้นไม้ปีศาจหลิงเยว่เงียบกริบ

“…”

ทุกคนต่างอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอย่างยิ่ง แต่ต้นไม้ปีศาจหลิงเยว่กลับนึกไม่ออกถึงเรื่องราวตอนที่ตนเองคลุ้มคลั่งเลย

“เจ้าไม่สามารถให้ข้าดูดซับลมหายใจแห่งชีวิตได้เร็วกว่านี้หรือ?”

ต้นไม้มรกตหลิงเยว่ทำหน้าไม่อยากเชื่อ “ตลอดทางที่ผ่านมา ข้าป้อนเจ้าไปหลายก้อนแล้ว ผลคือเจ้าเพิ่งฟื้นนี่แหละ แล้วเจ้าไม่รู้หรือว่าลมหายใจแห่งชีวิตนั้นมีค่ามากเพียงใด?”

“เจ้าให้ข้าดูดซับแล้วยังจะมาตระหนี่ถี่เหนียวอีกรึ!?”

“เจ้าจะเบาเสียงลงหน่อยไม่ได้หรือ? อย่าไปรบกวนโม่จวินเจ๋อตอนกำลังวางค่ายกลสิ”

“หากเขาถูกรบกวนด้วยเสียงกระซิบกระซาบของข้า แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก!”

โม่จวินเจ๋อ “…”

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลิงเยว่อีกคนหนึ่งจะปากร้ายขนาดนี้ ถึงกับบรรยายเสียงที่แทบจะทะลุแก้วหูว่าเป็นเสียงกระซิบกระซาบด้วย?

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ โม่จวินเจ๋อก็หัวเราะขึ้นมา ด้านนี้ของหลิงเยว่ก็น่ารักเหมือนกัน…

เมื่อได้เห็นภาพของหลิวเยว่ทะเลาะกับตัวเองเป็นครั้งแรก หุ่นไม้อ้วนและลูกกลมสีดำต่างตกตะลึง พวกมันไม่รู้ว่าควรห้ามปรามใคร เพราะทั้งสองคนก็คือหลิงเยว่ทั้งนั้น!

หากช่วยคนหนึ่ง แล้วอีกคนโกรธขึ้นมาจะทำอย่างไร?

“พวกเจ้าหยุดทะเลาะกันเถอะ มีคนกำลังมา”

จนกระทั่งหุ่นไม้อ้วนพูดประโยคนี้ออกมา การโต้เถียงของหลิงเยว่ทั้งสองจึงหยุดลง แล้วพร้อมใจกันเงี่ยหูฟัง

แน่นอนว่ามีเสียงฝีเท้าดังมาจากทิศทางนั้น “ข้าจำได้ว่าหญิงสองคนที่หน้าตาเหมือนกัน หลังจากออกจากทะเลสีม่วงก็มุ่งหน้ามาทางนี้”

“เจ้าแน่ใจหรือว่าคนทั้งสองคือต้นไม้คู่แห่งความตายที่แปลงร่างมา?”

“ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ตามตำนานเล่าว่า เมื่อต้นไม้คู่แห่งความตายแปลงร่างแล้ว จะเหมือนมนุษย์ฝาแฝด และใบหน้าทั้งสองนั้นก็ดูแปลกตามาก…”

ต้นไม้มรกตหลิงเยว่และต้นไม้ปีศาจสบตากัน ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมลงมือ หุ่นไม้อ้วนก็เริ่มเคลื่อนไหว

………………..