ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 572 เขา… ตายไปแล้วหรือ?

บทที่ 572 เขา… ตายไปแล้วหรือ?

………………..

บทที่ 572 เขา… ตายไปแล้วหรือ?

ไม่เพียงแค่โม่จวินเจ๋อเท่านั้น แม้แต่หลิงเยว่เองก็ไม่เชื่อว่าตนสามารถสังหารเทพปีศาจและทำลายวิหารต้อนรับเทพได้ง่ายดายเช่นนี้

เป็นไปไม่ได้กระมัง!?

คงเป็นไปไม่ได้ เพราะระบบยังไม่ได้แจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ

แล้วเทพปีศาจและวิหารนั่นหายไปซ่อนตัวที่ไหนกัน?

หลิงเยว่หน้าตาบึ้งตึง คิดจะขุดดินเพื่อลากตัวเทพปีศาจที่หนีไปออกมา แต่ผลปรากฏว่าระบบกลับแจ้งเตือนมา

[ภารกิจหลักที่ 25 สังหารผู้อยู่เบื้องหลังที่ทำให้สองโลกกลายเป็นโลกแห่งความตายได้สำเร็จ รางวัลคือวิชาชุบชีวิต]

“!!!”

“ผู้อยู่เบื้องหลังตายจริง ๆ หรือ? ระบบย่อย เจ้าทำงานผิดพลาดหรือเปล่า?”

[เป็นเจ้าต่างหากที่คิดว่าพวกเขาแข็งแกร่งเกินไป]

[ไม่ใช่ว่าเจ้าแข็งแกร่งมาตลอดหรอกหรือ?]

[เจ้าได้รับพลังสวรรค์และพรจากต้นไม้แห่งชีวิต ได้รับการอวยพรจากเทพสวรรค์แห่งดินแดนว่างเปล่า ปีศาจที่มาจากโลกเล็ก ๆ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าในตอนนี้ได้อย่างไร?]

เครื่องหมายตกใจเหนือศีรษะของหลิงเยว่เพิ่มขึ้นอีก! นางไม่อาจยอมรับได้ที่ศัตรูตัวฉกาจจะหายไปง่าย ๆ แบบนี้!

“แน่ใจหรือว่าพวกเขาตายแล้ว?”

[แน่นอน]

ระบบย่อยเข้าใจความรู้สึกของหลิงเยว่ในตอนนี้

[เขาตายแล้ว]

[ตายจริงๆ…]

โม่จวินเจ๋อกะพริบตาอย่างงุนงง ดูเหมือนว่าการตายครั้งนี้จะรวดเร็วเกินไปสักหน่อยหลิงเยว่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เมื่อระบบได้รับรองแล้ว มันต้องเป็นความจริงแน่นอน!

ตอนนี้เหลือเพียงภารกิจหลักที่ 26 เท่านั้น

หลังจากซ่อมแซมท้องฟ้าเสร็จ นางก็จะสามารถพาโลกผู้บำเพ็ญออกจากดินแดนว่างเปล่า กลับไปยังแดนเทพเพื่อเรียนรู้วิชาชุบชีวิต และหลังจากนั้น…

มีสิ่งที่ต้องทำมากมายเหลือเกิน แต่หลิงเยว่ที่กำจัดภัยร้ายแรงได้แล้ว ไม่รู้สึกกังวลกับเรื่องนี้นัก

โม่จวินเจ๋อถูกหลิงเยว่ส่งกลับไปที่ตรงลำต้นอีกครั้ง สี่คนตัวน้อยพร้อมใจกันขยี้ตา เพื่อยืนยันภาพน่าสยองขวัญของคนที่หายไปแล้วกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง

“เจ้าเพิ่งไปที่ใดมา?”

หลิงเยว่หัวโล้นน้อยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ออกไปเดินเล่นมารอบหนึ่ง” โม่จวินเจ๋อตอบทันที

เขาก็ไม่ได้โกหก ไม่ใช่หรือว่าเขาถูกเทพปีศาจและวิหารต้อนรับเทพพาออกไปเดินเล่นรอบหนึ่ง แล้วถูกหลิงเยว่ตามกลับมาหรอกหรือ?

เห็นได้ชัดว่าเจ้าสี่คนตัวน้อยไม่เชื่อคำโกหกของโม่จวินเจ๋อ แต่ถ้าเขาไม่อยากพูด พวกเขาก็บังคับไม่ได้

หยาดฝนสีทองค่อย ๆ หยุดตก พลังบุญกุศลที่ไหลเวียนบนพื้นดินเริ่มจางลง แม้แต่หมอกสีทองที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศก็ค่อย ๆ กลายเป็นหมอกธรรมดา

พลังบุญกุศลหายไป เผยให้เห็นโลกที่เต็มไปด้วยบาดแผลนับพันนับหมื่น

“ดีที่นางไม่ได้จากไป…”

หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของผู้บำเพ็ญทั้งหลายได้กลับมาที่เดิม

แม้ว่าจำนวนหิมะสีเทาที่ตกลงมาจากรอยแยกหนึ่งในสามจะไม่สามารถสร้างภัยคุกคามให้พวกเขาได้แล้ว แต่ตราบใดที่รอยแยกยังไม่ได้รับการซ่อมแซมให้เสร็จสิ้น นั่นหมายความว่าสิ่งต่าง ๆ จากโลกแห่งความแค้นอาจจะเข้ามาได้ทุกเมื่อ

“นี่คือต้นไม้อะไร? มีผู้ใดรู้หรือไม่?”

“เจ้าจะสนใจไปทำไม เพียงแค่รู้ว่านางร่วมมือกับเทพสวรรค์ช่วยกอบกู้ดินแดนว่างเปล่าก็พอแล้ว”

“ใช่แล้ว อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะทำเรื่องชั่วช้า!?”

“ข้าขอเตือนพวกเจ้า…”

“พอเถอะ พอเถอะ ถึงจะคิดทำเรื่องชั่วช้าจริงก็ต้องมีความสามารถถึงจะทำได้”

“แน่นอน ใครจะสามารถเคลื่อนย้ายต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการรับการคุ้มครองจากเทพสวรรค์ได้เล่า…”

ผู้บำเพ็ญมองต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เหนือศีรษะด้วยสายตาเลื่อมใส พลังบุญกุศลเส้นเล็ก ๆ ลอยออกมาจากร่างของพวกเขา ครึ่งหนึ่งหลอมรวมเข้ากับฟ้าดิน อีกครึ่งหนึ่งลอยเข้าสู่ร่างแท้ของหลิงเยว่

หลิงเยว่รู้สึกประหลาดใจเมื่อสังเกตเห็นว่าพลังบุญกุศลที่หายไปกลับคืนมาเล็กน้อย แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาที่จะสืบค้นให้ลึกซึ้ง

ทันใดนั้นทางเข้าโลกแห่งความแค้นก็เกิดแรงดูดอันทรงพลัง พยายามจะดึงนางออกจากดินแดนว่างเปล่า!

อาจเป็นไปได้ว่าเจ้าแห่งความตายลงมือแล้ว?

รากของหลิงเยว่หยั่งลึกลงไปอีก ความเร็วในการซ่อมแซมเพิ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนว่างเปล่าก็ไม่อาจมองเห็นการเคลื่อนไหวของนางได้ นางซ่อมแซมส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งเสร็จสิ้นแล้ว

เหลืออีกนิดเดียวเท่านั้น!

เจ้าแห่งความตายไม่เหมือนกับเทพปีศาจและวิหารต้อนรับเทพที่จัดการได้ง่าย

หลิงเยว่รู้สึกเครียด เมื่อนางเครียด ความเร็วก็ลดลง

แต่แรงดูดยิ่งมากขึ้น!

กิ่งก้านและใบไม้จำนวนเล็กน้อยถูกแรงดูดเข้าไปในรอยแยกที่เหลืออยู่ จนร่างแท้ของนางถูกบังคับให้ยื่นขึ้นไปด้านบน

“นางเป็นอะไรไปหรือ?”

แน่นอนว่าหลิงเยว่อยากจะทำต่อ แต่แรงดูดอันทรงพลังเกือบจะถอนรากถอนโคนนางขึ้นมาแล้ว นางต้องรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อต่อต้านมัน

มีผู้บำเพ็ญที่มีสายตาเฉียบคมสังเกตเห็นสถานการณ์ของหลิงเยว่ “ดูเหมือนว่านางจะถูกบางสิ่งดึงเข้าไปข้างในนะ”

“นี่… พวกเราจะช่วยนางได้อย่างไร?”

หลิงเยว่ไม่มีเวลารอให้ผู้คนจากดินแดนว่างเปล่าคิดหาวิธีแล้ว นางจ้องมองร่างแท้ของตนที่ถูกดูดเข้าไปอย่างต่อเนื่อง สายตาของนางแข็งกร้าวขึ้น นางโบกกิ่งไม้ส่วนที่ยังไม่ถูกดูดเข้าไปในรอยแยก ตัดขาดส่วนของร่างแท้ที่ถูกดูดเข้าไปแล้ว

การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการตัดแขนของตัวเอง!

หลิงเยว่อดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรง ซ่อมแซมรอยแยกที่เหลือให้เสร็จสิ้น จากนั้นก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ทันที นางกุมหน้าอกด้วยสีหน้าซีดขาว เห็นได้ชัดว่าบาดแผลจากการตัดร่างแท้ของตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก

“เกิดอะไรขึ้น?”

โม่จวินเจ๋อพยุงหลิงเยว่ไว้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนแทบจะล้นออกมา

“เมื่อครู่โลกแห่งความแค้นพยายามจะดูดข้าเข้าไป”

หลิงเยว่ที่เพิ่งสงบลงได้สักพักจับมือโม่จวินเจ๋อแล้วนั่งลง นางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่และยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่

“เขาช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!”

หลิงเยว่ตบอกด้วยความหวาดกลัว น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความรู้สึกที่นางเคยมีต่อวิหารต้อนรับเทพและเทพปีศาจเสียอีก

“เขาไม่น่าจะเข้ามาได้กระมัง?”

“โลกแห่งความแค้นก็มีเจ้าแห่งเขตแดนด้วยหรือไม่?”

“ไม่ว่าจะเป็นโลกใด ล้วนมีเจ้าแห่งเขตแดนทั้งนั้น เหตุใดสถานที่เล็ก ๆ ที่แตกสลายของพวกเจ้าถึงไม่มีเล่า?” ตุ๊กตาไม้อ้วนถามกลับอย่างแปลกใจ

สถานที่เล็ก ๆ ที่แตกสลาย…

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อมองหน้ากันไปมา เมื่อเทียบกับดินแดนว่างเปล่าแล้ว มันก็เล็กกว่าและแตกสลายไปแล้วจริง ๆ แม้แต่ทะเลสีม่วงยังใหญ่กว่าสามภพร่วมกันเสียอีก

“ไม่มีเจ้าแห่งเขตแดนจริง ๆ หรือ?” สองลูกกลมสีดำที่มีดวงตากลมโตอยู่แล้วยิ่งเบิกตากว้างขึ้นไปอีก

“ไม่มีเจ้าแห่งเขตแดนแล้วเป็นอย่างไรเล่า?”

หลิงเยว่หัวล้านตัวน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมสามสิ่งมีชีวิตตัวเล็กถึงได้ตื่นตระหนกมากมายเช่นนี้

เขตที่ไร้การปกครอง?

เทียบเท่ากับการไม่มีระเบียบ ไม่มีลำดับชั้นที่ชัดเจน…

“สามภพของพวกเราน่าจะมีเจ้าแห่งเขตแดนอยู่”

“ท่านรู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใด?”

หลิงเยว่ถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หรือว่าเขาได้กลายเป็นหนึ่งในวิญญาณร้ายไปแล้ว?”

โม่จวินเจ๋อส่ายหน้า

เขาไม่รู้

“ระบบ เจ้ารู้หรือไม่?”

[ข้าไม่… รู้]

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้ หรือว่าเจ้าแห่งเขตแดนคือระบบหลัก?”

หลิงเยว่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นางเคยเดาว่าระบบหลักอาจเป็นเทพสวรรค์ของแดนเทพ แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนจะเป็นเจ้าแห่งเขตแดนเสียมากกว่า

แล้วเทพสวรรค์ของแดนเทพหายไปไหนเล่า?

ระบบย่อยไม่ตอบ ราวกับยอมรับสิ่งที่หลิงเยว่พูด

ไม่นานนักหลิงเยว่ก็ปฏิเสธข้อสันนิษฐานของตนเองอีกครั้ง

“ระบบหลักคือเทพสวรรค์ ส่วนเจ้าคือเจ้าแห่งเขตแดนใช่หรือไม่?”

[……]

“ดูเหมือนข้าจะเดาถูก?” หลิงเยว่รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าสมองของตนเองฉลาดเช่นนี้ คงเป็นเพราะดูดซับพลังบุญกุศลมามากพอใช่หรือไม่?

พลังนี้ช่างเป็นสิ่งที่วิเศษจริง ๆ!

………………..