ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 573 ชะตาลิขิต

บทที่ 573 ชะตาลิขิต

………………..

บทที่ 573 ชะตาลิขิต

ระบบย่อยยังคงไม่ตอบคำถาม ซึ่งหลิงเยว่ไม่ได้คาดหวังคำตอบเช่นกัน แต่นางมั่นใจในการคาดเดาของตนเองแล้วว่า ระบบย่อยคือเจ้าแห่งเขตแดนของสามภพ และระบบหลักที่หลับใหลอยู่จะต้องเป็นเทพสวรรค์อย่างแน่นอน

นอกจากเทพสวรรค์แล้ว หลิงเยว่นึกไม่ออกว่าใครจะมีความสามารถสร้างสิ่งที่ขัดแย้งกับตัวเองอย่างระบบแลกเปลี่ยนได้

“พวกเรากลับไปรับโลกผู้บำเพ็ญแล้วกลับบ้านกันเถอะ”

คำว่า ‘กลับบ้าน’ ทำให้โม่จวินเจ๋อรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ใช่แล้ว… ดินแดนความว่างเปล่าไม่ใช่โลกของพวกเขา บ้านที่แท้จริงของพวกเขาคือสำนักหลานเทียนที่อยู่ในสามภพต่างหาก

“ดี” โม่จวินเจ๋อตอบหลิงเยว่พร้อมรอยยิ้ม

“ข้าก็จะไปด้วย”

ตุ๊กตาไม้อ้วนนั้นตัดสินใจติดสอยห้อยตามหลิงเยว่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ดินแดนเงาทมิฬก็ถูกทำลายจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ยิ่งไปกว่านั้นเหล่าวิญญาณที่น่าสงสารของเขาก็…

“ระบบย่อย…” หลิงเยว่เอ่ยถึงความกังวลของตน

[ไม่หรอก สามภพกำลังจะพัฒนาในเร็ว ๆ นี้]

“!!!”

นี่เป็นสิ่งที่นางได้ยินจริง ๆ ใช่หรือไม่?

“ที่ระบบหลักหรือเทพสวรรค์หลับใหลมาตลอด เป็นเพราะเขากำลังพัฒนาสามภพอยู่ใช่หรือไม่?”

[…]

เขาไม่ควรพูดมากเช่นนี้!

[ไม่ใช่ การพัฒนาสามภพยังต้องพึ่งเจ้าอยู่]

หลิงเยว่ถึงกับพูดไม่ออก

ในภารกิจไม่มีเรื่องนี้นี่นา!

[ภารกิจหลักข้อที่ 26 นั่นแหละ เมื่อทำสำเร็จแล้ว สามภพจะได้รับการพัฒนา]

เป็นเช่นนี้เองหรือ?

หลิงเยว่ลูบคางจมดิ่งสู่ห้วงความคิด แต่นางยังไม่ทันได้คิดอะไรก็ถูกเสียงตะโกนก้องของลูกกลมสีดำดึงกลับสู่ความเป็นจริงเสียแล้ว

“อะไรนะ?! ให้ข้าเป็นสัตว์พาหนะไปทะเลม่วงงั้นรึ?! แล้วค่ายกลเคลื่อนย้ายที่เจ้าวางไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ?”

“ล้มเหลวแล้ว”

โม่จวินเจ๋อแสดงท่าทางไร้เดียงสา เขาคิดง่ายเกินไป การจะวางค่ายกลเคลื่อนย้ายที่สามารถรองรับโลกขนาดเล็กได้นั้น หากไม่มีปรมาจารย์สองคนช่วยเหลือ คงยากลำบากเกินไป ตอนนี้เขาไม่สามารถทำได้

“ไม่เอา ข้าไม่ยอมเป็นสัตว์พาหนะหรอก!”

ลูกกลมสีดำแสดงสีหน้าต่อต้านอย่างเต็มที่ ไม่ว่าโม่จวินเจ๋อจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์!

“งั้น…” โม่จวินเจ๋อมองไปทางหลิงเยว่ ซึ่งหลิงเยว่ก็มองกลับมาเช่นกัน

“ให้ข้าเป็นพาหนะแทนหรือ?”

“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

โม่จวินเจ๋อรู้สึกหนักใจ

“ข้าจะลองฉีกมิติดู” หลิงเยว่รู้สึกว่าตนเองแข็งแกร่งอย่างที่สุดในตอนนี้ ถึงขนาดมีความรู้สึกว่าเพียงก้าวเดียวก็สามารถเหยียบย่างเข้าสู่ทะเลสีม่วงได้แล้ว

นางฉีกพื้นที่ว่างออก ช่องเปิดที่สามารถบรรจุคนหนึ่งคนได้ปรากฏขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงเยว่ฉีกมิติเพื่อเดินทาง ก่อนหน้านี้นางยังอิจฉามาตลอด ในที่สุดนางก็ใช้มันได้แล้ว

สองคน สองลูกกลมสีดำและหุ่นไม้อ้วนหนึ่งตัวบินเข้าไปในช่องมิติ ก่อนที่ช่องนั้นจะบิดเบี้ยวแล้วหายวับไป

ช่องมิติที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นในสถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง

หลิงเยว่ที่เพิ่งออกมาจากมิติพิเศษ มองซ้ายมองขวา ที่นี่เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ในอากาศยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นอายแปลกประหลาดคล้ายกับพลังอาฆาต

“ดูเหมือนจะเป็นโลกแห่งความตายในอดีต”

กุ่ยซื่อที่ไวต่อพลังหยินและพลังแห่งความตาย รู้สึกได้ถึงพลังอาฆาตที่ยังคงหลงเหลืออยู่และยังไม่สลายไป

“โอ้ งั้นคงผิดพลาดแล้วสิ”

“เจ้ากำลังมองอะไรอยู่?”

โม่จวินเจ๋อมองตามสายตาของหลิงเยว่ไป แต่ก็ไม่เห็นอะไร… อืม ไม่ถูกสิ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างอยู่ตรงนั้นจริง ๆ เพียงแต่เขามองไม่ชัดว่ามันคืออะไรกันแน่

กุ่ยซื่อยื่นมือคว้าเอาดวงวิญญาณหนึ่งดวง แต่หากพูดให้ถูกต้องคือพลังอาฆาตกลุ่มหนึ่ง

“ดูคุ้น ๆ นะ”

“ไม่ใช่เจ้าแห่งความตายหรอกใช่ไหม?”

ทันทีที่หลิงเยว่เอ่ยปาก ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเบิกตากว้าง กุ่ยซื่อไม่รู้ตัวว่าบีบพลังอาฆาตในมือแน่นขึ้น มันอาจจะเป็นไปได้จริง ๆ ว่านี่คือเจ้าแห่งความตายที่น่าสาปแช่งนั่น!

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปตายพร้อมกับดินแดนว่างเปล่า ไอ้พวกภูตม่วง ไอ้เทพสวรรค์ ไอ้ต้นไม้ ไอ้โลกแห่งความอาฆาตน่าสาปแช่งได้อย่างไร ปล่อยให้มันตายให้หมดเลย!”

ความแค้นในมือไม้หุ่นเล็ก ๆ เพิ่มขึ้น แม้แต่สีก็เข้มขึ้น เห็นได้ชัดว่าก่อนที่เขาจะดับสูญไปนั้นเกิดความเกลียดชังมากเพียงใด จึงรวมตัวกันเป็นก้อนความแค้นที่หนักหน่วงยิ่งนัก

“แปลกจริง ทำไมบีบให้ตายไม่ได้?” กุ่ยซื่อใช้กำลังทั้งหมดแล้ว แต่ก้อนความแค้นในมือไม่มีทีท่าว่าจะสลายไปเลย

ก้อนความแค้นที่ถูกหลิงเยว่จับไว้ในมือดิ้นรนสุดกำลัง ทั้งที่เมื่อครู่ในมือของกุ่ยซื่อไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

“มันคงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาสินะ? คิดว่าข้าทำร้ายมันไม่ได้งั้นหรือ!?”

ดังนั้นเมื่อครู่นี้จึงไม่เกรงกลัวอะไรเลย?

โม่จวินเจ๋อเอ่ยปากขึ้นมาก็เหมือนกับการซ้ำเติม “เจ้าทำร้ายมันไม่ได้จริง ๆ”

กุ่ยซื่อ “…”

จู่ ๆ ก็รู้สึกเกลียดชายคนนี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทำไมไม่หายตัวไปตั้งแต่ตอนนั้นเลยเล่า!

หลิงเยว่ปล่อยแสงสีทองอมเขียวออกมาจากมือ ห่อหุ้มก้อนความแค้นของเจ้าแห่งความตายเอาไว้

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง จนลูกกลมสีดำสองลูกทำท่าเอามือไม้ขีดไฟปิดหู

“โอ้! น่าสงสารยิ่งนัก หลิงเยว่ เจ้าไม่สามารถทำให้เขาตายเร็ว ๆ และไปเกิดใหม่ได้หรือ?”

“ปล่อยข้า… ปล่อยข้าไป ข้า… ข้าขอร้อง”

ก้อนพลังอาฆาตร้องครวญครางและวิงวอนขอความเมตตา แตกต่างจากตอนที่เป็นเจ้าแห่งความตายที่ไม่สนใจสิ่งใดและมองทุกอย่างด้วยความหยิ่งยโส

“โลกเล็ก ๆ ที่พวกเจ้าทำลายไป พวกเจ้าได้ละเว้นพวกเขาหรือไม่? สิ่งมีชีวิตในดินแดนว่างเปล่าที่ตายไปแล้ว เจ้าได้ละเว้นพวกเขาหรือ?”

หลิงเยว่ถามติดต่อกันสองคำถาม ทำให้ก้อนพลังนั้นเงียบงัน

นางไม่จำเป็นต้องรอคำตอบจากเจ้าแห่งความตาย แสงสีทองและเขียวมรกตพลันระเบิดออกมา เมื่อแสงสว่างหายไป ก้อนพลังอาฆาตในมือของหลิงเยว่ก็หายวับไปไม่เหลือร่องรอย

ท้องฟ้าที่มืดมิดมีแสงอาทิตย์สายหนึ่งปรากฏขึ้น แสงอาทิตย์ทะลุผ่านเมฆหนาทึบ ส่องลงมายังโลกแห่งความตายเป็นครั้งแรก

หลิงเยว่หรี่ตามองดวงอาทิตย์ที่ซ่อนอยู่หลังเมฆ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ไปยังดินแดนเงาทมิฬ นางก็ไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์อันอบอุ่นเช่นนี้อีกเลย

เมฆดำสลายไป เผยให้เห็นดวงอาทิตย์ที่ซ่อนตัวอยู่

ทุกที่ที่แสงอาทิตย์ส่องถึง ความมืดมนทั้งหมดพลันหายไป

“ช่างดีจริง ๆ…”

ลูกกลมดำพยายามเอื้อมมือจับแสงอาทิตย์ แต่กลับถูกแสงทะลุผ่าน ถึงกระนั้นมันยังคงสนุกสนานกับการจับแสงนั่นอย่างไม่เบื่อหน่าย

“ไอ้โง่!”

ตุ๊กตาไม้อ้วนซ่อนตัวอยู่ในเงาของโม่จวินเจ๋อ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบแสงแดดแม้แต่น้อย

ในดินแดนว่างเปล่าที่เงียบสงบ จู่ ๆ ก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นมาจากทุกทิศทาง

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อหัวเราะขึ้นพร้อมกัน เสียงโห่ร้องและเสียงหัวเราะนั้นไพเราะกว่าเสียงกรีดร้องเป็นร้อยเท่าพันเท่า!

อากาศตรงหน้าบิดเบี้ยว พื้นที่ว่างปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้คงจะไม่ผิดที่อีกแล้วกระมัง?

หลิงเยว่ก้าวเข้าไปในพื้นที่ว่างเปล่า นางหันกลับไปมองยังตำแหน่งที่ก้อนพลังอาฆาตของเจ้าแห่งความตายหายไป บางทีอาจเป็นชะตาลิขิตที่กำหนดให้นางมาที่นี่เพื่อจัดการกับก้อนพลังนั้นกระมัง?

………………..