ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 574 รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ?

บทที่ 574 รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ?

………………..

บทที่ 574 รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ?

“ศิษย์น้อง เจ้ากลับมาแล้ว!”

“อาจารย์หลิง ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก!”

“เสี่ยวเยว่ เจ้าหัวโล้นน้อยอยู่ที่ไหน?”

“เอ๊ะ! เจ้ายังไม่ตายหรือ?”

เมื่อกลับมาถึงทะเลม่วงอย่างราบรื่น หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย

“ท่านอาจารย์ ข้าตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” โม่จวินเจ๋อถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ไม่ตายก็ดีแล้ว ไม่ตายก็ดีแล้ว” เล่อเหอยิ้มอย่างเก้อเขิน แต่เมื่อเทียบกับโม่จวินเจ๋อผู้ทรงพลังที่กลับชาติมาเกิด เขากลับกังวลเรื่องหลิงเยว่เด็กหัวโล้นมากกว่า เพราะก่อนหน้านี้เรียกนางเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ เขากลัวว่านางจะถูกหมอกสีรุ้งในตอนนั้น…

“ออกมาเถอะ” ทันทีที่หลิงเยว่เอ่ยจบ เด็กสาวตัวเล็กสูงประมาณไหล่นางปรากฏขึ้น เด็กหญิงตัวน้อยยังคงมีศีรษะโล้นเกลี้ยงเกลา ใบหน้าของนางดูคล้ายกับหลิงเยว่อยู่บ้าง แต่ไม่ได้เหมือนเสียทีเดียว

ไม่เพียงแต่เล่อเหอที่ตกใจ แม้แต่เหล่าศิษย์รอบข้างยังตกตะลึง เด็กหัวโล้นก่อนหน้านี้ดูเหมือนเด็กอายุสามขวบมาหลายปีแล้ว แต่จู่ ๆ กลับสูงขึ้นมาก ช่างทำให้ผู้คนยากจะยอมรับได้จริง ๆ

“ข้าอายุเกือบสามสิบปีแล้วนะ!”

เด็กหัวโล้นรู้สึกไม่พอใจกับความสูงของตัวเองในตอนนี้ นางพยายามดูดซับพลังบุญมามากแล้ว แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายก็โตขึ้นมาเพียงเท่านี้ เทพสวรรค์ในดินแดนว่างเปล่าช่างตระหนี่เหลือเกิน อย่างน้อยน่าจะรอให้นางสูงขึ้นอีกหน่อยก่อนที่จะดึงพลังบุญกลับไปสิ!

“สามสิบ… ปีแล้ว…”

เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว ดูเหมือนว่าหลิงเยว่หัวล้านตัวน้อยจะอายุสามสิบปีจริง ๆ คนอายุสามสิบปีที่ยังมีใบหน้าเยาว์วัยและส่วนสูงไม่ถึงห้าฉื่อ*[1] ช่างน่าอับอายจริง ๆ

“เจ้าควรพอใจกับสิ่งที่มีเถอะ”

หากไม่ใช่เพราะเทพสวรรค์ของดินแดนว่างเปล่า บางทีอีกหลายร้อยปีต่อมา เจ้าหัวโล้นตัวน้อยอาจยังมีรูปลักษณ์เหมือนเด็กอายุสามขวบอยู่เลย ท้ายที่สุดแล้วการทำให้แดนเทพและโลกผู้บำเพ็ญเซียนฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ จะสามารถทำได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปีหรือสิบปีได้อย่างไร?

“หลิงเยว่ ข้าดีใจยิ่งนักที่เจ้าไม่เป็นอะไร” อวี้เจินแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนแล้วสวมกอดหลิงเยว่ไว้ ดวงตาของนางแดงก่ำ

“ข้า… ไม่เป็นไร”

เพราะหมอกแห่งความตายก่อนหน้านี้ นางเกือบจะสูญเสียอวี้เจินและลู่เป่ยเหยียนไปอีกครั้ง รวมถึงทุกคนที่นางรู้จัก โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเขาสามารถกลับบ้านได้เร็ว ๆ นี้

“กลับสามภพหรือ?”

“ได้หรือ?”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นข่าวที่ดีที่สุดที่พวกเขาได้ยินมาหลายปีแล้ว

“อา น่าเสียดายจริง ๆ ก่อนจากไปข้ายังไม่ได้เห็นโลกนอกทะเลม่วงเลย” อวี้เจินรู้สึกเสียดาย

“รอให้ศิษย์พี่คนอื่น ๆ กลับมาแล้ว พวกเราค่อยมาดินแดนว่างเปล่าด้วยกัน”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ลู่เป่ยเหยียนก็หันไปมองหลิงเยว่ทันที ไม่รู้ว่าทำไมดวงตาของเขาถึงร้อนผ่าว ชาตินี้เขาจะได้พบกับว่านอวี้เฟิง หลงหว่านโหรว ติงหลิวหลิ่วและท่านผู้อาวุโสชิงยวนอีกครั้งจริง ๆ หรือ?

“พอกลับไปแล้วข้าจะลองดู”

หลิงเยว่ชำเลืองมองไปยังบริเวณที่ต้นไม้สีเขียวครึ่งต้นเคยปกป้องไว้เป็นพิเศษ ตอนนี้นางรู้แล้วว่าที่นั่นมีอะไรบ้าง ดวงวิญญาณที่หายไปในร่างทั้งหมดกลายเป็นพืชพรรณ เติบโตอย่างเงียบสงบ

โชคดีที่ตอนนั้นโลกผู้บำเพ็ญถูกรุกรานด้วยหมอกสีรุ้งและวิญญาณร้าย ต้นไม้ครึ่งสีเขียวได้ปกป้องที่นั่นจนถึงที่สุด มิฉะนั้น…

ไม่จำเป็นต้องคาดเดา ในเมื่อมันไม่ได้เกิดขึ้นจริงใช่หรือไม่?

“พวกเจ้า… จะไปแล้วหรือ?”

องค์ชายเย่าเพิ่งมาถึงก็ได้ยินข่าวที่เป็นเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ สำหรับเขา “เป็นเพราะอยู่ที่ทะเลสีม่วงไม่สบายหรือว่ามีคนรังแกพวกเจ้า?”

“ไม่มีเลย ข้าเช่าอยู่ที่นี่มาตลอดก็ไม่…”

“ท่านแม่ได้แบ่งที่ดินผืนนี้ให้พวกเจ้าแล้ว ต่อไปที่นี่เป็นของพวกเจ้า ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าอีกแล้ว”

องค์ชายเย่าส่งดอกไม้แห่งความว่างเปล่าสีทองให้หลิงเยว่ แล้วรีบพูดว่า “อีกสักครู่ท่านแม่จะมาขอบคุณเจ้าด้วยตัวเอง”

หลิงเยว่รับดอกไม้แห่งความว่างเปล่าสีทองมาอย่างงุนงง นางเข้าใจคำพูดของภูตน้อยทั้งหมด แต่ไม่ค่อยเข้าใจความหมายนัก

ดอกไม้แห่งความว่างเปล่าในมือของหลิงเยว่เปลี่ยนเป็นแสงสีทอง ประทับลงบนหลังมือของนาง นี่คือสัญลักษณ์ของรองเจ้าเขตแดนแห่งทะเลสีม่วง

เซี่ยซิ่นรุ่ยเบิกตากว้าง ขณะที่เขากำลังตั้งแผงขายของก่อนหน้านี้ เคยได้ยินลูกค้าพูดคุยกันเกี่ยวกับดอกไม้สีทอง ตอนนั้นเขายังคิดว่า ถ้ามีดอกไม้นั่นจริง ๆ ทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นมาก่อน?

ตอนนี้เขาได้เห็นมันแล้ว และผู้ที่ครอบครองมันคืออาจารย์ของเขา!

“เทพสวรรค์ของดินแดนว่างเปล่าได้ขอบคุณข้าแล้ว” ด้วยพลังบุญมากมายเช่นนั้น กลับกลายเป็นว่านางติดหนี้บุญคุณเทพสวรรค์ไปเสียมากมาย

แม้ว่านางจะซ่อมแซมทางเข้าสู่โลกแห่งความแค้นแล้ว ยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอ

“หา?”

องค์ชายเย่าอ้าปากค้างด้วยความตกใจ หลิงเยว่ถึงกับรู้จักกับเทพสวรรค์ด้วยหรือ?

“ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก”

แม้หลิงเยว่จะไม่รู้ว่าดอกไม้สีทองบนหลังมือนั้นคืออะไร แต่เพียงเห็นสีก็รู้ว่ามันล้ำค่ามาก นางไม่อาจรับมันได้

อีกอย่างตอนแรกที่นางกับต้นไม้ปีศาจมาที่นี่ก็เพื่อช่วยโลกผู้บำเพ็ญเท่านั้น การดูดซับหมอกสีรุ้งเพราะมันเป็นของบำรุงชั้นดี ดังนั้นการขอบคุณนางก็… ไม่จำเป็นเลย

“เสียแรงเปล่า เจ้าเอามันออกมาไม่ได้หรอก”

เหตุใดนางถึงไม่สามารถสร้างดอกไม้นี้ขึ้นมาได้?

หลิงเยว่ไม่เชื่อหรอก!

“เว้นแต่ข้าและทะเลม่วงจะพินาศ”

“!!!”

รุนแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?

หลิงเยว่ไม่กล้ารับ แต่กลับถามอย่างประหลาดใจว่า “เหตุใดจึงมอบดอกไม้นี้ให้ข้า? มันมีความหมายพิเศษอะไรหรือ?”

“เจ้าคือแขกผู้ทรงเกียรติที่สุดของทะเลม่วง เจ้าสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ และยังสามารถสั่งการกองทัพภูตสีม่วงได้อีกด้วย…”

ขณะที่ราชินีภูตสีม่วงอธิบายถึงสิทธิพิเศษต่าง ๆ ของผู้ที่ครอบครองดอกไม้สีทองม่วงนี้ หลิงเยว่รวมถึงผู้ที่อยู่ในที่นั้นต่างเบิกตาอ้าปากค้าง

ไม่เพียงแต่ได้ครอบครองผืนดินกว้างใหญ่เท่านั้น แต่ยังสามารถสั่งการกองทัพภูตม่วงได้ตามใจชอบ นี่มันไม่ต่างอะไรกับราชินีเลยมิใช่หรือ?

แต่กลับดึงไม่ออก?!

นางเป็นสตรีที่สามารถกำจัดเทพปีศาจและบดขยี้เจ้าแห่งความตายได้อย่างง่ายดาย… นางเป็นสตรีที่มีความมุ่งมั่นขนาดนั้น!

“เมื่อดอกไม้นี้เลือกเจ้าของแล้ว มีเพียงสองทางเท่านั้นคือข้าตายหรือเจ้าตาย ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถถอดมันออกได้”

ราชินีภูตม่วงเห็นหลิงเยว่มีปฏิกิริยาเช่นนี้ ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจของตนนั้นถูกต้อง

หากเป็นคนทั่วไป ย่อมไม่มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกับหลิงเยว่อย่างแน่นอน

“แต่ข้ากำลังจะจากไปแล้ว การมอบให้ข้าถือเป็นการสูญเปล่า” หลิงเยว่ล้มเลิกความคิดที่จะถอดดอกไม้ออก

“เจ้าถือว่าที่นี่เป็นบ้านหลังที่สองของพวกเจ้า เป็นสถานที่พักผ่อนชั่วคราวได้” ราชินีภูตม่วงรู้ว่าไม่สามารถรั้งหลิงเยว่ไว้ได้ แต่ตอนนี้พวกนางได้ผูกพันกันแล้ว นางเชื่อว่าจะได้พบกันใหม่ในไม่ช้า

“พวกเจ้าเต็มใจอยู่ในโลกเล็ก ๆ นี้ตลอดไปหรือ?”

ผู้คนจากโลกผู้บำเพ็ญที่ถูกถามอย่างกะทันหันต่างส่ายหน้าเงียบ ๆ หากพวกเขาไม่รู้ว่านอกสามภพยังมีโลกอื่นอย่างดินแดนว่างเปล่า พวกเขาคงจะอยู่ในสามภพตลอดไป

แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว จิตใจที่กระสับกระส่ายไม่อาจควบคุมได้อีก

แต่พลังของพวกเขา…

“หากต้องการมาฝึกฝนในดินแดนว่างเปล่า พวกข้าเหล่าภูติม่วงยินดีอย่างยิ่งที่จะร่วมเดินทางกับพวกเจ้า”

การปฏิบัติเช่นนี้ช่างดีเกินไปแล้วกระมัง!?

*[1] ห้าฉื่อ ประมาณร้อยห้าสิบเซนติเมตร

………………..