ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 575 มอบให้เจ้า ....................

บทที่ 575 มอบให้เจ้า

………………..

บทที่ 575 มอบให้เจ้า

“ข้าไม่ได้มีเจตนาอันใด เพียงแค่ต้องการขอบคุณเจ้าด้วยสิ่งที่ดีที่สุดของเผ่าภูตม่วงเท่านั้น”

แม้ว่าราชินีภูตม่วงจะแสดงสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงใจ แต่หลิงเยว่ยังรู้สึกว่านางมีแผนการบางอย่าง และเป็นแผนการที่ไม่ธรรมดาเสียด้วย

นางต้องการอะไรกันแน่?

หลิงเยว่จ้องมองราชินีภูตสีม่วงอย่างไม่วางตา พยายามสังเกตท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อหาร่องรอยบางอย่าง แต่ถึงจะมองนานแค่ไหนก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ แต่รู้สึกว่านางช่างงดงาม โดยเฉพาะดวงตาสีม่วงทองคู่นั้น… แต่ราชินีเผ่าภูตม่วงไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อถูกจ้องมองเช่นนั้น นางเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “พวกเจ้าจะกลับไปอย่างไร? ต้องการให้เผ่าภูตม่วงคุ้มกันหรือไม่?”

“เย่า จงนำทหารหนึ่งกองไปคุ้มกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายเย่าตอบรับอย่างยินดี นี่ตรงกับความต้องการของเขาพอดี!

ก่อนหน้านี้เขาได้รับคำสั่งให้คุ้มครองหลิงเยว่แต่น่าเสียดายที่กลับมาถึงทะเลม่วงกลับไม่พบผู้ใด ขณะที่เขากำลังจะนำทหารออกเดินทางก็โชคร้ายไปเจอกับเจ้าแห่งความตายกำลังเรียกวิญญาณร้ายมา

องค์ชายเย่าเชื่อมั่นว่าหลิงเยว่คือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์!

แม้ว่าจะดูไม่เหมือนกับต้นไม้ที่ปกป้องโลกผู้บำเพ็ญก่อนหน้านี้มากนัก โดยเฉพาะรูปร่าง แต่กิ่งก้านและใบของพวกนางกลับเหมือนกัน มันเป็นสีเขียวมรกตใส ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก!

การได้เป็นเพื่อนกับผู้ที่สามารถซ่อมแซมท้องฟ้าได้ องค์ชายเย่ารู้สึกว่าชาติที่แล้วตนเองคงทำความดีมามากมาย จึงโชคดีถึงเพียงนี้

“ไม่ต้องหรอก… ใช่ไหม?”

หลิงเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังคงปฏิเสธ

“การใช้ร่างแท้ลากโลกผู้บำเพ็ญไปนั้นดึงความสนใจเกินไป พวกข้าเผ่าภูตม่วงกลุ่มหนึ่งก็เพียงพอที่จะช่วยเจ้าลากพาโลกเล็ก ๆ นี้ไปได้”

ราชินีภูตม่วงโน้มน้าวหลิงเยว่สำเร็จ

จริงอยู่ว่าหากนางใช้ร่างแท้ลากโลกผู้บำเพ็ญไปด้วยตนเอง ย่อมดึงดูดความสนใจเป็นพิเศษอย่างแน่นอน อีกทั้งร่างแท้ของนางเคยปรากฏตัวในดินแดนว่างเปล่ามาก่อน ใครที่ไม่ตาบอดย่อมเคยเห็นนางมาแล้วทั้งนั้น

เหล่านักรบภูตม่วงมาถึงอย่างรวดเร็ว ด้วยร่างกายที่เล็กเช่นนี้ พวกเขาจะลากพาโลกผู้บำเพ็ญที่ใหญ่กว่าพวกเขาหลายเท่าไปได้อย่างไร?

“ต้องไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ?” องค์ชายเย่าเกาะอยู่บนไหล่ของหลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ

หลิงเยว่มองข้ามโม่จวินเจ๋อแล้วหันไปมองเล่อเหอ เผ่ากระทิงและคนอื่น ๆ ทุกคนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ตกลงว่าจะกลับไปยังโลกที่คุ้นเคยก่อนค่อยว่ากัน

อย่างไรเสียการอยู่ในทะเลม่วงก็ไม่มีอะไรให้ทำ ส่วนใหญ่เป็นเพราะข้อจำกัดด้านพลัง แม้แต่จะออกไปดูโลกภายนอกยังทำไม่ได้

“อืม ไปกันเถอะ”

หลิงเยว่หยิบกล่องไม้ออกมามอบให้ราชินีภูติม่วง “ข้าขอมอบสิ่งนี้ให้เจ้า”

“ขอบคุณ”

ราชินีภูตม่วงกลับยิ้มออกมา ทั้งที่นางไม่เคยยิ้มเลย เพราะนางรู้ว่าข้างในนั้นคืออะไร นั่นคือ ‘ค่าเช่า’ ที่หลิงเยว่ให้ไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งทำให้นางและเจ้าเขตแดนคนอื่น ๆ ยืนหยัดมาได้นานขนาดนี้

“บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดีใช่หรือไม่?”

หลิงเยว่รับของขวัญล้ำค่าเช่นนี้ รู้สึกว่าการมอบเพียงลมหายใจแห่งชีวิตเล็กน้อยนั้นช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย แม้ว่าลมหายใจแห่งชีวิตในกล่องจะบริสุทธิ์และถูกพัฒนาแล้ว แต่นางยังรู้สึกว่าของตอบแทนนี้เบาเกินไป

ไม่รอให้ราชินีภูตม่วงตอบ หลิงเยว่ก็พลิกฝ่ามือขึ้นแล้วแสงสีเขียวมรกตสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ร่างเล็ก ๆ ของภูตตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สีหน้าของราชินีภูตที่ซีดเซียวเล็กน้อยกลับมามีสีสันสดใสอีกครั้งในชั่วพริบตา

ม่านตาของราชินีภูตม่วงหดเล็กน้อย นางมองเห็นลูกแก้วสีเขียวมรกตที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกาย กำลังรักษาอาการบาดเจ็บภายในอย่างรวดเร็ว รู้สึกสบายและน่าอัศจรรย์มาก

แน่นอนว่าในดินแดนว่างเปล่าก็มีศิลปะการรักษา แต่ไม่มีใครมีศิลปะการรักษาที่เร็วเท่ากับหลิงเยว่

ช่างน่าทึ่งเหลือเกิน!

“ยังมีผู้บาดเจ็บคนอื่นอีกไหม? ข้าจะรักษาให้ทั้งหมดเลย” หลิงเยว่เพิ่งรู้สึกถึงพลังของตน แต่ราชินีภูตม่วงก็หายดีเสียก่อน

“ได้เลย ข้าจะไปพาพวกเขามา!” องค์ชายเย่าเปลี่ยนร่างเป็นลำแสงสีม่วงหายวับไปในโลกผู้บำเพ็ญ

“เจ้า…”

ราชินีภูตม่วงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

“เหล่านักรบยังต้องใช้เวลาอีกสักพักในการลากโลกผู้บำเพ็ญ ขอบคุณเจ้ามาก”

“ข้าต้องขอบคุณพวกท่านที่รับรองพวกข้าในตอนนั้นด้วยซ้ำ!”

หลิงเยว่พูดพลางถูกดึงดูดความสนใจทั้งหมดไปยังทุ่งดอกไม้ที่เกิดจากการแปลงร่างของเหล่านักรบภูต

นางเห็นเพียงทุ่งดอกไม้หยั่งรากลงดินอย่างเป็นระเบียบ พวกมันแผ่ขยายออกไปรอบด้านด้วยความเร็วสูง ราวกับเตรียมจะปกคลุมพื้นดินทั้งหมดของโลกใบนี้

เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขากำลังเตรียมทำเช่นเดียวกับระบบหลักก่อนหน้านี้?

ในขณะที่หลิงเยว่กำลังสงสัย องค์ชายเย่าได้นำผู้บาดเจ็บจำนวนมากมาถึง นางถือโอกาสเรียกรวบรวมผู้บาดเจ็บจากโลกผู้บำเพ็ญด้วย โดยต้องการทดสอบว่าตอนนี้นางจะสามารถรักษาผู้ป่วยได้ถึงหนึ่งแสนคนในคราวเดียวหรือไม่

ก่อนหน้านี้ในโลกผู้บำเพ็ญนางรักษาได้เพียงสองสามคน หรือสี่ห้าคนในครั้งเดียวกระมัง?

มันนานเกินไปจนหลิงเยว่ลืมไปแล้ว

เหล่าผู้บาดเจ็บจากเผ่าม่วงที่ถูกนำมายังโลกผู้บำเพ็ญอย่างกะทันหันต่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าองค์ชายพาพวกเขามาที่นี่เพื่อ… ก่อนที่ข้อสงสัยจะถูกเอ่ยออกมา ร่างกายกลับถูกรุกรานด้วยลำแสงสีเขียวมรกต ทุกคำถามก็ได้รับคำตอบทันทีที่แสงนั้นมาถึง

องค์ชายเย่าพาพวกเขามารักษาอาการบาดเจ็บ!

ผลการรักษาช่างรวดเร็วและทรงพลังเหลือเกิน…

ผู้บาดเจ็บที่มีอาการเบากว่ายังไม่ทันกะพริบตา อาการบาดเจ็บทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง!

ในช่วงเวลานั้นเอง โลกผู้บำเพ็ญที่เคยแนบติดกับพื้นผิวของทะเลสีม่วงก็ลอยขึ้นมา!เหล่าภูตม่วงที่มีจำนวนไม่ถึงพันคนสามารถยกโลกผู้บำเพ็ญที่ใหญ่และหนักขนาดนี้ขึ้นมาได้ ชาวเมืองต่างเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง รู้สึกตื่นตะลึงยิ่งกว่าตอนที่หลิงเยว่ใช้ร่างกายครึ่งหนึ่งพาพวกเขามาถึงทะเลสีม่วงเสียอีก

ดอกไม้สีม่วงบนพื้นดินครอบคลุมพื้นที่เพียงหนึ่งในสามของโลกผู้บำเพ็ญเท่านั้น

การใช้วิชารักษากับผู้บาดเจ็บกว่าหนึ่งแสนคนในคราวเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับหลิงเยว่ แต่ไม่ถือว่ายากเกินไป อย่างน้อยร่างกายของนางยังมีพลังเหลืออยู่ หากต้องรักษาอีกหนึ่งแสนคนก็น่าจะทำได้

โม่จวินเจ๋อส่งชานมให้หลิงเยว่หนึ่งแก้ว แม้ว่าชานมฟื้นฟูจะไม่มีผลกับนางในตอนนี้ แต่รสชาติยังอร่อยมาก

หลิงเยว่จิบชานมรสหวานอ่อน ๆ แล้วหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว

“พวกเราไปได้แล้วใช่หรือไม่?”

องค์ชายเย่าที่ถูกถามพยักหน้าเบา ๆ ส่วนราชินีภูตแปลงร่างให้มีความสูงเท่ากับนาง แล้วโอบกอดหลิงเยว่เบา ๆ

“ลาก่อน ท่านผู้สูงศักดิ์แห่งทะเลม่วง”

หลิงเยว่ที่ถูกสาวงามคนนี้กอดอย่างกะทันหัน รู้สึกใบหน้าร้อนวูบ

“ลาก่อน คงจะได้พบกันอีกเร็ว ๆ นี้”

ราชินีภูตม่วงปล่อยหลิงเยว่พร้อมส่งยิ้มงดงามให้ จากนั้นก็โบกมือ เหล่าภูตที่บาดเจ็บหายดีแล้ว พวกเขาถูกส่งออกจากโลกผู้บำเพ็ญรวมถึงตัวนางก็กลายเป็นลำแสงสีม่วงจากไป

ภายใต้การลากจูงของเหล่านักรบภูตม่วงโลกผู้บำเพ็ญออกจากทะเลสีม่วงอย่างรวดเร็ว

คราวนี้ไม่มีกิ่งไม้สีเขียวมรกตบดบัง ทุกคนจึงได้เห็นโลกภายนอกทะเลสีม่วงอย่างเต็มตา

มันแตกต่างจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินและจินตนาการไว้มาก

แต่พอเข้าใจได้ เพราะที่นี่เพิ่งผ่านสงครามครั้งใหญ่มา การที่มันจะดูรกร้างไปบ้างก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“อาจารย์หลิง ท่านคิดว่าฮวนฮวนจะมาดินแดนว่างเปล่าได้ด้วยตัวเองเมื่อไหร่หรือ?”

แม้ว่าตอนนี้ดินแดนว่างเปล่าจะเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง แต่ฮวนฮวนยังคงเฝ้าฝันถึงมันอยู่

………………..