ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 578 สูญเสียทั้งคนและทรัพย์สินจริง ๆ!

บทที่ 578 สูญเสียทั้งคนและทรัพย์สินจริง ๆ!

………………..

บทที่ 578 สูญเสียทั้งคนและทรัพย์สินจริง ๆ!

คำถามนี้ไม่มีใครมาตอบ เหล่าศิษย์ถามกุ่ยซื่อแล้ว แต่พวกมันไม่ตอบเลย

เวลาผ่านไปสามปี นอกจากท้องฟ้าแดนเทพและโลกผู้บำเพ็ญเซียนที่กำลังซ่อมแซม ต้นไม้สองต้นใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่งที่เพิ่มขึ้นมา รวมถึงโม่จวินเจ๋อ ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก

ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม

ส่วนโลกผู้บำเพ็ญก็เข้าสู่ภาวะปกติแล้ว การประลองใหญ่ประจำปีของสำนักต่าง ๆ เริ่มขึ้นอีกครั้ง!

ครั้งนี้จัดขึ้นที่สำนักจ้านเจี้ยน โดยมีอวี้เจิน ผู่ตาน ลู่เป่ยเหยียน สือเชี่ยนและฉีซิวซีได้รับเชิญมาเป็นกรรมการตัดสิน

พวกเขานั่งอยู่บนที่นั่งกรรมการ มองดูศิษย์ด้านล่างที่กำลังต่อสู้กันไปมา รู้สึกราวกับว่าเวลาผ่านไปนานแสนนาน

ในอดีตพวกเขาก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น โดยเฉพาะสือเชี่ยนและฉีซิวซีรู้สึกเศร้าใจที่สุด เมื่อก่อนพวกเขาเคยต่อสู้กับศิษย์น้องหลิง แต่ตอนนี้…

ศิษย์น้องที่เคยถูกพวกเขาเอาชนะอย่างง่ายดาย กลายเป็นเทพผู้พิทักษ์สามภพไปแล้ว ตัวนาง ไม่สิ ร่างแท้จริงของนางกำลังซ่อมแซมท้องฟ้าอยู่

“ทำไมข้ารู้สึกว่ากำลังเสียเวลาเปล่านะ ยังไม่ดี ไปฝึกฝนมาใหม่ อย่าให้ถูกศิษย์น้องทิ้งห่างเกินไป”

“ศิษย์พี่แนะนำให้เจ้าไปเกิดใหม่จะเร็วกว่า”

“ศิษย์พี่ใหญ่ก็แนะนำให้เจ้าเลิกล้มความคิดนี้เสียแต่เนิ่น ๆ แม้ว่าศิษย์น้องหลิงจะไม่ได้บำเพ็ญเพียร แค่เติมเต็มพลังสวรรค์ไปเรื่อย ๆ หลายร้อยหลายพันปี เจ้าก็ไล่ตามวิทยายุทธ์ของนางในตอนนี้ไม่ทันหรอก”

“บางทีนางอาจจะตายไปแล้วก็ได้”

“หรืออาจจะไปเกิดใหม่ ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาหลายภพหลายชาติแล้วก็เป็นได้”

สือเชี่ยนเพิ่งพูดจบ อวี้เจินก็ต่อทันที ลู่เป่ยเหยียนและผู่ตานก็ไม่น้อยหน้า ทั้งสี่คนสี่ประโยคแทงใจดำฉีซิวซีจนทะลุปรุโปร่ง

“ท่านอาจารย์ ผู้บำเพ็ญเพียรจะมีเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดได้อย่างไร?” อวี้เจินศิษย์น้อยคนใหม่ถามกลับอย่างงุนงงขณะที่กำลังเคี้ยวขนม

ทั้งสี่คนถูกถามจนเงียบไป

ไม่รู้ว่าในชั่วชีวิตนี้จะได้พบท่านอาจารย์และศิษย์พี่ร่วมสำนักอีกหรือไม่ รวมถึง… สนมปีศาจที่หก ผู่ตานมีสีหน้าเศร้าหมอง

ทั้งสี่คนไม่มีอารมณ์ดูการแข่งขันอีกต่อไป ยังไม่สู้ไปดูหลิงเยว่ซ่อมแซมฟ้าเสียดีกว่า

“ทำไมกลับมาเร็วนัก? ศิษย์ทั้งหมดของพวกเราจากสำนักหลานเทียนถูกคัดออกหมดแล้วหรือ?”

เล่อเหอตกใจ แต่แล้วก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะความสัมพันธ์ของหลิงเยว่ สำนักของพวกเขาได้รับศิษย์อัจฉริยะมากมายในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พรสวรรค์ก็ไม่แพ้โม่จวินเจ๋อ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะพ่ายแพ้ยับเยินทั้งหมด มันเป็นไปไม่ได้!

มีความเป็นไปได้มากกว่าว่าบรรดาศิษย์อัจฉริยะของสำนักหลานเทียนได้สังหารคู่ต่อสู้ทั้งหมดในพริบตา ดังนั้นคนทั้งสี่จึงเลือกมาที่นี่เพราะรู้สึกเบื่อ

“ไม่ใช่ ทุกคนเก่งมาก”

ผู่ตานแย่งขนมในมือของเล่อเหอมา เขาเดินกินไปพลางเข้าใกล้ร่างแท้ของหลิงเยว่ ใบไม้สีเขียวมรกตใสกระจ่างอยู่ตรงหน้า เอื้อมมือออกไปก็สามารถสัมผัสได้

ใบไม้ขนาดใหญ่ม้วนขนมที่ยังไม่ทันได้กินในมือของเขาไปให้คนที่กำลังฝึกฝนอยู่

โม่จวินเจ๋อถูกปลุกให้ตื่นด้วยกลิ่นหอมหวาน พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเค้กดอกจื่อซวี

รูปลักษณ์ประณีตสมจริงจนทำให้ผู้คนไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเพียงแค่เค้ก

“ให้ข้าหรือ?”

จะเป็นไปได้อย่างไรที่ข้าจะไม่อยากกิน?

โม่จวินเจ๋อรับมันมาอย่างระมัดระวัง มุมปากยกยิ้ม สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่สุดคือการได้กินเค้กที่หลิงเยว่นำมาให้ และได้ยินเสียงของนางทันทีที่ตื่นขึ้นมา

หลิงเยว่ยืดกิ่งก้านสาขาของตนเองสักครู่ จากนั้นก็ดำเนินภารกิจซ่อมแซมท้องฟ้าต่อ รีบทำให้เสร็จเถอะ นางก็อยากไปดูการประลองใหญ่ของสำนักเหมือนกัน!

ผู่ตานที่เห็นเค้กที่ตนแย่งชิงมาตกอยู่ในมือของโม่จวินเจ๋อ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ศิษย์น้องเปลี่ยนไปแล้ว ศิษย์น้องเปลี่ยนไปจริง ๆ!

“สมน้ำหน้า!” ผู้ที่ถูกปล้นอย่างเล่อเหอเห็นภาพนี้แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข เขาถึงกับจินตนาการถึงวันอันแสนสุขในอนาคตที่จะได้พาศิษย์หลานไปเที่ยว

ศิษย์หลานควรจะเหมือนใครดีนะ ยังไงก็ควรเหมือนเสี่ยวเยว่ดีกว่า ปากหวาน มีฝีมือ และมีเพื่อนมากมาย

ไม่เหมือนโม่จวินเจ๋อที่ไม่พูดสักคำ ช่างน่าเบื่อเสียจริง!

“ขนมดอกม่วงที่ท่านเพิ่งให้เมื่อครู่นี้ ท่านได้มาจากที่ไหนหรือ?”

“พวกภูติน้อยทำเอง”

ดวงตาของผู่ตานสั่นไหวทันที นั่นคือองค์ชายเย่าหรือ?

“ถูกต้อง เป็นเขานั่นแหละ เจ้าหนูนั่นมีพรสวรรค์จริง ๆ เพิ่งเรียนมาแค่สองปี ฝีมือทำขนมนี่ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!”

เล่อเหอทำปากขมุบขมิบ รู้อย่างนี้ตอนนั้นควรให้เขาจ่ายค่าเล่าเรียนด้วย ราชินีภูติม่วงต้องมีแผนการลับแน่ ๆ เพราะนางส่งคนที่มีความสามารถในการเรียนรู้สูงสุดมา

ผู่ตานไม่มีอารมณ์จะอิจฉาโม่จวินเจ๋อแล้ว หลังจากสืบถามตำแหน่งของพวกภูติน้อยได้ ก็รีบไปตามหาคนทันที

จากนั้นก็ได้เห็นภาพที่น่าอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง

องค์ชายเย่าวุ่นวายไปมาในการทำเค้ก ตุ๊กตาไม้อ้วนและกลุ่มลูกกลมดำน้อยกำลังแย่งชิงกันอยู่ด้านหน้า ด้านหลังพวกเขายังมีผู้คนเข้าแถวรออีกไม่น้อย แม้แต่… ผู้อาวุโสมู่ก็ยังอยู่ที่นั่น

“เร็วเข้า ถึงตาข้าแล้วใช่หรือไม่!”

“ผู้อาวุโส ไม่รู้จักคำว่าเคารพผู้ใหญ่และรักเด็กหรืออย่างไร!”

ลูกกลมดำน้อยถูกลูกกลมดำใหญ่ตบจนลอยไปทันที จากนั้นก็แย่งเค้กที่เพิ่งทำเสร็จไปอย่างรุนแรง หลังจากได้มาแล้วเขาไม่ได้กิน กลับส่งให้ลูกกลมดำตัวเมียที่อยู่ข้าง ๆ อย่างทะนุถนอม “ซินซินเจ้ายินยอมที่จะสืบทอดเผ่าพันธุ์กับข้าแล้วหรือไม่?”

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้เห็นการขอแต่งงานที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้เป็นครั้งแรก!

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าลูกกลมสีดำใหญ่จะถูกปฏิเสธ แล้วถูกตบจนกระเด็นไป แต่ลูกกลมสีดำตัวเมียกลับรับเค้กจื่อซวีอย่างเขินอาย แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ข้ายินยอม”

แบบนี้ก็ได้เหรอ!?

ผู้บำเพ็ญทั้งหลายต่างพากันนิ่งเงียบ หากพวกเขาขอแต่งงานเช่นนี้คงถูกด่าและถูกทุบตีอย่างแน่นอน

เหตุใดเมื่อเปลี่ยนชนิดสิ่งมีชีวิตแล้ว จึงง่ายดายเช่นนี้?

“นั่นเป็นของข้า!” ลูกกลมสีดำตัวน้อยที่ถูกตบจนลอยไป เมื่อกลับมาก็พยายามจะแย่งขนมในมือของลูกกลมสีดำตัวแม่ แต่ก็ถูกตบจนลอยไปอีกครั้งอย่างไร้ความปรานีอีกเช่นกัน

ในขณะที่ลูกกลมสีดำตัวน้อยคิดว่าตนเองกำลังจะลอยไปไกลอีกครั้ง ก็ถูกมือข้างหนึ่งรับเอาไว้

เจ้าของมือนั้นคือโม่จวินเจ๋อ เขาไม่ได้มองลูกกลมสีดำตัวน้อย แต่กลับจ้องมองลูกกลมสีดำสองตัวที่กำลังจีบกันอย่างออกหน้าออกตาต่อหน้าธารกำนัล

“เร็วเข้า ช่วยข้าแย่งกลับมาที!” เมื่อเห็นโม่จวินเจ๋อลูกกลมสีดำตัวน้อยราวกับเห็นผู้ช่วยเหลือ จึงดึงมือของเขาเพื่อจะไปสั่งสอนลูกกลมสีดำตัวใหญ่

“ไปเองสิ”

“หากเจ้าช่วยข้าแย่งชิง ข้าผู้เป็นสัตว์อสูรสามารถช่วยเจ้าพูดดี ๆ ต่อหน้าหลิงเยว่สักสองสามคำ”

โม่จวินเจ๋อ “……”

“ไม่จำเป็น” ลูกกลมสีดำที่ถูกปฏิเสธไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง แต่กลับบินวนรอบโม่จวินเจ๋อพลางพูดว่า “มนุษย์ช่างเรื่องมากจริง ๆ”

เขาเรื่องมากหรือ?

“หากเจ้ายังคงลังเลอยู่เช่นนี้หลิงเยว่อาจจะ… ฮิ ๆ ๆ”

“แน่นอนว่าเจ้าคงกลัวหลิงเยว่จะปฏิเสธ ถึงได้ไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกเสียที”

หุ่นไม้อ้วนเกาะอยู่บนไหล่ของโม่จวินเจ๋อมองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีร่างของปีศาจอยู่แถวนั้น จึงกระซิบเบา ๆ ว่า “ข้าจะบอกให้ พี่ใหญ่ของข้าก็เคยเป็นเช่นนี้ เขาหลงรักสาวงามจากเผ่าปีศาจ คอยปกป้องนางอย่างเงียบ ๆ อยู่หลายร้อยปี ของล้ำค่าที่ขโมยมาได้ก็มอบให้นางทั้งหมด แต่สุดท้าย…”

โม่จวินเจ๋อถามกลับ “ทำไม?”

“ผลลัพธ์…” กุ่ยซื่อหัวเราะคิกคักกำลังจะพูดต่อ แต่ถูกกุ่ยอีที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันลากตัวไปอย่างไร้ความปรานี

แต่กุ่ยอีลากไปแค่คนเดียว ยังเหลืออีกสองคน

“ผลลัพธ์คือหญิงงามจากเผ่าวิญญาณผี นางพาของล้ำค่าที่พี่ชายข้ามอบให้ไปแต่งงานกับองค์ชายสามแห่งอาณาจักรวิญญาณผีเสียแล้วน่ะสิ”

“ช่างเป็นการสูญเสียทั้งคนและทรัพย์สินจริง ๆ!” กุ่ยเอ้อร์และกุ่ยซานรู้สึกสะใจ

โม่จวินเจ๋อ “……”

………………..