ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 579 เขา… แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?

บทที่ 579 เขา… แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?

………………..

บทที่ 579 เขา… แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?

โม่จวินเจ๋อมองดูลูกกลมสีดำสองลูกที่กำลังอ้อนกันอย่างเปิดเผยอย่างเงียบ ๆ แล้วหันไปมองหลิงเยว่ที่ยังคงซ่อมแซมท้องฟ้าอยู่

ความคิดของเขาชัดเจนจนทั้งโลกรู้แล้วหรือ?

“เฮ้อ แต่พวกเจ้าทั้งสองเป็นคนกับต้นไม้ ไม่รู้ว่าลูกที่เกิดมาจะเป็นมนุษย์หรือต้นไม้ หรืออาจจะเป็นครึ่งคนครึ่งต้นไม้?”

คำพูดของกุ่ยซื่อทำให้ใบหน้าของโม่จวินเจ๋อที่เงียบอยู่ร้อนผ่าวขึ้นมา แต่สีหน้ายังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม ทั้งที่ยังไม่ได้… เอ่อ ก็พูดถึงเรื่องมีลูกกันแล้ว ช่างก้าวกระโดดเกินไป และจนถึงตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่าความคิดของหลิงเยว่นั้นเป็นอย่างไร…

“โอ้! ครึ่งคนครึ่งต้นไม้งั้นหรือ?”

ลูกกลมสีดำตัวน้อยสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ในหัวของมันเริ่มจินตนาการภาพออกมาแล้ว ท่อนบนเป็นต้นไม้ท่อนล่างเป็นคน หรืออาจจะเหมือนตอนที่หลิงเยว่ยังไม่ได้หลอมรวมร่าง ด้านซ้ายเป็นต้นไม้ด้านขวาเป็นคน หรืออาจจะเป็นท่อนบนเป็นหัวคนท่อนล่างเป็นรูปร่างต้นไม้ก็ได้!

แค่คิดเท่านั้นลูกกลมสีดำตัวน้อยก็รับไม่ได้แล้ว

ใบหน้าของโม่จวินเจ๋อที่เมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าว เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปมาของลูกกลมสีดำตัวน้อยก็เดาได้ทันทีว่าในหัวของมันกำลังคิดอะไรอยู่ ความร้อนในตัวเริ่มเย็นเฉียบในทันที

ขณะที่หลิงเยว่ตัวน้อยกำลังกินอย่างตะกละตะกลาม นางรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางอยู่ตลอด เมื่อหันไปมองก็เห็นว่า คนที่มักจะติดตามหลิงเยว่อยู่เสมอและมักจะไม่แสดงอารมณ์บนใบหน้ากลับยิ้มให้นางอย่างนั้น?

ยิ้มให้นางงั้นหรือ?

หลิงเยว่หัวโล้นน้อยมองขนมในมือที่กินไปครึ่งหนึ่งแล้วมองไปที่ไม้เสียบของทอดที่กินไปเกือบหมด ไอ้คนนี้คงไม่ได้คิดจะแย่งของกินของข้าหรอกนะ? ถึงได้ยิ้มออกมาแบบชวนให้สับสนเช่นนี้!

หลิงเยว่เด็กหัวโล้นน้อยกินเร็วขึ้น อีกทั้งยังกินพลางหลบเข้าไปในฝูงชน!

ก่อนหน้านี้พวกนักบวชที่พุทธวิหารไม่ให้นางกินเนื้อสัตว์ บอกว่ามันจะทำให้ร่างกายแปดเปื้อน วันนี้คนพวกนั้นไม่อยู่ ในที่สุดก็สามารถกินได้อย่างเต็มที่เสียที

ไม่คิดว่าเนื้อจะอร่อยขนาดนี้ เด็กหัวโล้นตัวน้อยกินจนน้ำตาคลอ

อร่อยขนาดนั้นเลยหรือ?

ฮวนฮวนเห็นเพื่อนน้อยของตนเป็นเช่นนี้ จึงหยิบเนื้อย่างเสียบไม้ออกมาอีกกำใหญ่ แล้วใส่ลงในหม้อทอดทั้งหมด วันนี้ต้องให้หลิงเยว่น้อยกินจนเดินออกไปไม่ไหว!

โม่จวินเจ๋อละสายตากลับมาด้วยความเสียดาย

การสนทนายังคงดำเนินต่อไป แต่โม่จวินเจ๋อไม่อยากฟังแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปเดินเล่นที่ถนนอาหารแห่งใหม่ของสำนักหลานเทียน แต่หลังจากถูกคนพวกนั้นรบกวน เขาก็หมดอารมณ์เสียแล้ว

โม่จวินเจ๋อกลับมาที่หน้าลำต้นไม้ เขาอยากคุยกับหลิงเยว่มาก แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะล้มเลิกความตั้งใจนั้นรอให้นางทำงานเสร็จ เขาจึงจะแสดงความในใจ

แน่นอนว่าไม่อาจรอช้าต่อไปได้อีกแล้ว ไม่ใช่ว่าโม่จวินเจ๋อกลัวตนเองจะกลายเป็นคนน่าสงสัย เพราะหลิงเยว่ไม่ใช่คนแบบนั้น

โม่จวินเจ๋อที่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ พิงลำต้นไม้ที่แผ่รังสีบริสุทธิ์ออกมาแล้วหลับตาลง

แต่เดิมคิดว่าชายผู้นี้เตรียมตัวมาเพื่อแสดงความในใจ สี่ตัวจิ๋วแอบย่องตามมา หวังจะฟังว่าโม่จวินเจ๋อจะแสดงความในใจอย่างไร แต่ผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้?

ลูกกลมสีดำสองลูก ตุ๊กตาไม้อ้วนหนึ่งตัวและภูตสีม่วงหนึ่งตนต่างมีสีหน้าเหมือนกันหมด พวกเขาเบิกตากว้างอย่างอึ้ง ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ฟังสิ่งที่พวกเขาพูดกันมากมายเมื่อครู่นี้เลยสักนิด!

“แน่นอนว่าหลิงเยว่คงไม่เหมือนกับสาวงามจากเผ่าปีศาจที่พี่ชายของเจ้าชอบหรอก…” องค์ชายเย่ายังคงเชื่อมั่นในคุณธรรมของหลิงเยว่

“ใช่แล้ว หลิงเยว่จะไม่ทำแบบนั้นแน่นอน นางรักข้ามากกว่าชายคนนั้นเสียอีก!” ลูกกลมสีดำตัวน้อยรีบเห็นด้วยทันที

ก็ได้ ถูกของพวกเจ้าสี่สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กมองดูหลิงเยว่อยู่ครู่หนึ่งแล้วกลับไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นับจากที่หลิงเยว่ซ่อมแซมท้องฟ้าผ่านไปสิบปีแล้ว สิบปีนั้นเพียงพอให้โลกผู้บำเพ็ญเข้าสู่ภาวะปกติ และท้องฟ้าสองส่วนก็เหลือเพียงรอยแยกสุดท้ายเท่านั้น

เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้สองปี

โม่จวินเจ๋อและผู้อื่นรวมถึงผู่ตานยืนมองอยู่ห่าง ๆ

“ในที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว!”

อวี้เจินแทบจะวิ่งไปบอกทุกคน พวกเขาเตรียมงานเลี้ยงฉลองไว้พร้อมแล้ว!

“ยังหรอก นี่เพิ่งเป็นขั้นตอนแรกเท่านั้น”

หลิงเยว่ซ่อมแซมรอยแยกสุดท้ายเสร็จสิ้น จากนั้นก็ปล่อยให้ร่างหลักอยู่ที่เดิม ส่วนตัวเองออกมารวมตัวกับทุกคน

แต่เดิมนางตั้งใจจะทำให้เสร็จในคราวเดียว แต่ใครจะไปห้ามกลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาได้เล่า?

“หมายความว่าอย่างไร?” ทุกคนถามขึ้นพร้อมกันเกือบจะเป็นเสียงเดียว

หลิงเยว่ทำท่าลึกลับ พลางกล่าวว่า “อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะรู้เอง”

นางมุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่มีอาหารหลากหลายทางด้านหลัง

อา… น่องไก่ทอด ไม่รู้ว่าไม่ได้กินมานานเท่าไหร่แล้ว

ชั้นนอกกรอบ เนื้อด้านในนุ่มฉ่ำ กลิ่นหอมของพืชที่คุ้นเคยลอยอวลในปาก ทำให้อดไม่ได้ที่จะกัดอีกคำ

หลิงเยว่กินน่องไก่ทอดหมดในไม่กี่คำ แล้วยื่นมือไปหยิบเห็ดสีสันสดใสที่ทอดอยู่ข้าง ๆ และหยิบดอกไม้ทอดอีกสองดอก พอเห็นดอกไม้นี้นางอดนึกถึงศิษย์พี่ร่วมสำนักและอาจารย์ของตนไม่ได้

หลิงเยว่กินดอกไม้ทอดกรอบอย่างเศร้าใจ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของดอกไม้ได้กลบกลืนกลิ่นหอมสดชื่นของพืชที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปาก

โม่จวินเจ๋อไม่ได้รบกวนหลิงเยว่ที่กำลังจมอยู่กับความทรงจำ แต่เพียงอยู่เคียงข้างนางเงียบ ๆ

ผู่ตานตบศีรษะของลู่เป่ยเหยียนที่อยู่ข้างกาย “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเจ้า คิดแผนเลวร้ายเช่นนี้ ข้ายังอยากร้องไห้เลย!”

“ใช่แล้ว ถึงแม้จะต้องรำลึกความหลังก็ควรรอให้ติงหลิวหลิ่วกลับมาก่อนสิ!” อวี้เจิน เตะลู่เป่ยเหยียนหนึ่งทีเพื่อระบายความโกรธ จากนั้นก็หยิบลูกชิ้นทอดมาหนึ่งไม้แล้วกินอย่างรวดเร็วสองคำ

ลู่เป่ยเหยียนแสดงท่าทางไร้เดียงสา หากพวกเขาไม่เห็นด้วย รวมถึงลูกศิษย์ของหลิงเยว่ก็ไม่เห็นด้วย งานเลี้ยงฉลองนี้คงจัดไม่สำเร็จ แล้วทำไมสุดท้ายถึงโทษเขาคนเดียวเล่า!

หลิงเยว่คว้าเอาเนื้อย่างเสียบไม้ที่ย่างจนเป็นสีทองเหลืองขึ้นมาหนึ่งกำมือ แบ่งครึ่งให้โม่จวินเจ๋อ จากนั้นยกน้ำผลไม้คล้ายน้ำแตงโมที่บรรจุอยู่ในกระบอกไม้ไผ่ข้าง ๆ ขึ้นมา

“ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน…”

“เฮ้ เรื่องนี้เจ้าต้องขอบคุณข้าผู้เป็นบรรพบุรุษสิ!”

เล่อเหอแทรกตัวเข้ามาระหว่างทั้งสองขยิบตาให้หลิงเยว่ พลางพูดว่า “ไอ้หนูนั่นบอกว่าซื้อมาให้ข้า แต่สุดท้ายมันก็กินเกือบหมดเอง!”

โม่จวินเจ๋ออยากจะตบเล่อเหอให้ลอยไปสักทีเหลือเกิน หลิงเยว่กำลังรำลึกถึงอดีตกับเขาอยู่ วิ่งมาร่วมวงอะไรกัน!

“เช่นนั้นหรือ?”

หลิงเยว่เหลือบมองด้วยหางตาไปยังโม่จวินเจ๋อที่ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดี นี่เขาไม่พอใจที่ข้าเข้ามาร่วมวงหรือ?

“เช่นนั้นอาหารย่างที่ข้าทำอร่อยกว่า หรือว่าอาหารย่างที่ลูกศิษย์ของข้าทำอร่อยกว่ากัน?” หลิงเยว่ถามไปยังโม่จวินเจ๋อที่กำลังนั่งเงียบกินอาหารย่างและดื่มน้ำผลไม้อยู่

โม่จวินเจ๋อแทบไม่ต้องคิด รีบตอบออกมาทันที “อาหารที่เจ้าทำอร่อยกว่า”

ตอนนี้มีคนมาคั่นกลางระหว่างพวกเขาอีกคนแล้ว!

“ศิษย์น้องหลิงรีบลองชิมสิ่งนี้สิ ข้าทำเองนะ!”

อวี้เจินเบียดจื่อเฉาอวี่ออกไป จากนั้นนางก็ถูกฮวนฮวนเบียดออกไปอีกที

“ก็แค่ช่วยปั้นลูกชิ้นเท่านั้นเอง ทำไมถึงกลายเป็นว่าท่านทำเองล่ะ?”

ฮวนฮวนแสดงท่าทีรังเกียจและดูถูกการกระทำของอวี้เจิน!

“ศิษย์น้องหลิงลองเกี๊ยวที่ข้าทอดดูสิ” ลู่เป่ยเหยียนก็เข้ามาด้วย

ระหว่างหลิงเยว่กับโม่จวินเจ๋อราวกับมีแม่น้ำมนุษย์กั้นอยู่

โม่จวินเจ๋อ “……”

………………..