ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 580 ชายคนนี้มีความสามารถในการอ่านใจหรือไม่

บทที่ 580 ชายคนนี้มีความสามารถในการอ่านใจหรือไม่

………………..

บทที่ 580 ชายคนนี้มีความสามารถในการอ่านใจหรือไม่

โม่จวินเจ๋อมองดูหลิงเยว่ที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ พวกเขาแค่รังแกข้าเพราะตอนนี้ข้ายังไม่มีสถานะอะไรใช่ไหม?

คิดได้ดังนั้นโม่จวินเจ๋อจึงตัดสินใจที่จะแสดงความในใจให้หลิงเยว่รู้ในทันที เขาไม่อยากรอต่อไปอีกแล้ว

แต่ว่า… ผู้คนเยอะขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา เขาจะทำอย่างไรดี?

“โอ้ น่าสงสารจริง ๆ เจ้าถูกเบียดออกมาสินะ”

ตุ๊กตาไม้อ้วนแววตาเผยความเห็นอกเห็นใจ หากมองอย่างละเอียดจะเห็นว่ารอบดวงตามีรอยช้ำดำเขียว เหลือขาเพียงข้างเดียวที่ดูเหมือนจะพัง

กุ่ยซื่อไม่ได้ใส่ใจกับความพิการของตัวเอง พูดต่อไปว่า “สาวงามที่กุ่ยอีไล่ตามนั้น ข้าไม่ได้โม้ นางเป็นหนึ่งในสองของสาวงามในโลกวิญญาณ ไปที่ไหนก็มีคนห้อมล้อม แต่เมื่อเทียบกับหลิงเยว่แล้วยังด้อยกว่ามาก”

“เจ้ามาเยาะเย้ยเพราะข้าเบียดเข้าไปไม่ได้ใช่หรือไม่?”

กุ่ยซื่อที่ถูกทายใจ “……”

“ใช่แล้ว ๆ ข้าน่ะไม่อยากใช้กำลัง ไม่งั้นพวกมนุษย์แค่ไม่กี่คนนั่นจะนับเป็นอะไรได้!”

ลูกกลมสีดำขนาดเล็กพูดอย่างไม่พอใจ ส่วนลูกกลมสีดำตัวเล็ก ๆ พยักหน้าหงึกหงัก

อา พวกเขาช่างใจดีจริง ๆ!

“เป็นอย่างไรบ้าง ตัดสินใจได้หรือยัง? ถ้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะรีบไปช่วยเจ้าแย่งหลิงเยว่มาทันที!”

องค์ชายเย่าที่ถูกโยนออกมาเช่นกัน เขาแกล้งทำเป็นไม่สนใจ จัดแต่งผมสั้นยุ่งเหยิงของตัวเอง เช็ดน้ำมันออกจากใบหน้า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขายังคงเป็นองค์ชายเย่าผู้สง่างาม ฉลาดหลักแหลมและหล่อเหลาที่สุดแห่งทะเลม่วง!

“ตัดสินใจ… อะไรหรือ?” แท้จริงแล้วโม่จวินเจ๋อเข้าใจ แต่สุดท้ายเลือกที่จะแกล้งโง่

“ไม่แปลกที่เจ้าเบียดเข้าไปไม่ได้ สมควรแล้ว!” องค์ชายเย่าพูดด้วยสีหน้าดูถูก

“ข้าเคยบอกไปแล้ว พวกมนุษย์ช่างเสแสร้ง เรียนรู้จากพวกข้าเผ่าสัตว์อสูรหมอกว่างเปล่าบ้างไม่ได้หรือ!”

“ดูเหมือนว่าอาหารบุฟเฟ่ต์วันนี้จะไม่ถูกปากพวกเจ้า”

ส่วนใหญ่เป็นอาหารวิญญาณและอาหารปีศาจ มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นอาหารจากความว่างเปล่า ซึ่งส่วนน้อยนั้นก็ถูกเผ่าสัตว์ร้ายแห่งความว่างเปล่าและสามผีจองไว้แล้ว ดังนั้นสี่ตัวเล็ก ๆ นี้จึงมายุให้เขาทำ

หากสำเร็จอาจจะได้จัดงานเลี้ยงที่ไม่เคยมีมาก่อนในเร็ว ๆ นี้ แต่หากล้มเหลว ผู้ที่ต้องสูญเสียก็คือโม่จวินเจ๋อ

สี่ตัวเล็ก ๆ ที่ถูกอ่านใจอีกครั้ง “……”

ชายคนนี้คงไม่ได้มีวิชาอ่านใจหรอกนะ พวกข้าก็ไม่ได้แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นสักหน่อย โม่จวินเจ๋อแท้จริงแล้วรู้สึกตื่นเต้นมาก แต่รู้สึกว่าตอนนี้มีคนมากเกินไป เขายังไม่พร้อม…

หลิงเยว่ที่ได้ลิ้มรสอาหารไปรอบหนึ่งแล้ว รู้สึกได้ว่าอาหารเกือบจะล้นคอหอย นางไม่สามารถกินได้อีกแล้ว ดังนั้นจึงบอกลาเหล่าศิษย์ สหายและผู้อาวุโสที่ยังคงกระตือรือร้น นางต้องไปทำภารกิจสำคัญแล้ว!

ส่วนภารกิจสำคัญนั้นคืออะไรหลิงเยว่ปิดปากแน่นมาก ไม่ว่าคนอื่นจะถามอย่างไร นางก็ไม่ยอมเอ่ยปากพูด

แม้แต่โม่จวินเจ๋อก็ยังไม่รู้

“หลิงเยว่กลับไปแล้ว รีบตามไปเร็วเข้า!” สี่ตัวน้อยร่วมแรงร่วมใจกันโยนโม่จวินเจ๋อไปข้าง ๆ หลิงเยว่

“ถูกเบียดออกมา”

ต่อหน้าคนอื่นโม่จวินเจ๋อมักจะมีสีหน้าเดียว นั่นคือไร้อารมณ์ แต่ต่อหน้าหลิงเยว่สีหน้าน้อยใจนั้น ทำเอาสี่ตัวน้อยที่แอบอยู่ด้านหลังตกตะลึงและขนลุกไปตาม ๆ กัน

หลิงเยว่เดาว่าเป็นเช่นนั้น นางหยิบอาหารที่เคยกินกับพี่ชายและพี่สาวร่วมสำนัก วางลงบนมือของโม่จวินเจ๋อ “ข้าตั้งใจเก็บไว้ให้ ค่อย ๆ กินนะ ข้าต้องไปดำเนินการขั้นที่สองแล้ว”

“รอ… สักครู่ ข้ามีเรื่องอยากจะบอกเจ้า”

โม่จวินเจ๋อกำจานแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ขนตายาวหนาบดบังสายตาของเขาในตอนนี้ และซ่อนอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหลิงเยว่

“เรื่องอะไรหรือ?”

หลิงเยว่ได้หลอมรวมเข้ากับร่างแท้แล้ว กิ่งไม้ที่บดบังท้องฟ้าทั้งสองด้านเริ่มขยับไหว

“เร่งด่วนมากหรือ?”

“ก็… ไม่ได้เร่งด่วนอะไรนัก” โม่จวินเจ๋อตอบอย่างขัดกับใจ

แท้จริงแล้วเร่งด่วนมากเลยต่างหาก!

สี่สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง มนุษย์ช่างเป็นพวกเรื่องมากและลังเลจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโม่จวินเจ๋อ ขอสาปแช่งให้เขาโสดไปจนตาย!

“ดี เช่นนั้นรอให้ข้าทำธุระเสร็จก่อน”

แม้หลิงเยว่จะรู้สึกสงสัย แต่ในที่สุดนางก็เลือกที่จะรวมสามภพเป็นหนึ่งก่อน นางอยากรู้เหลือเกินว่าหลังจากรวมเป็นหนึ่งแล้ว สามภพจะกลายเป็นอย่างไร!

ก่อนหน้านี้ระบบย่อยเคยบอกว่า สามภพจะพัฒนาเร็ว ๆ นี้ หรือว่าหลังจากรวมสามเป็นหนึ่งแล้ว มันจะกลายเป็นดินแดนว่างเปล่าแห่งที่สองหรือไม่?

หลิงเยว่ควบคุมกิ่งไม้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ดึงท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญออกไป

โลกผู้บำเพ็ญทันใดนั้นก็จมลงสู่โลกสีดำ เสียงอึกทึกที่เคยมีแทบจะหายไปหมด เหลือเพียงแสงสีเขียวมรกตประปรายที่ส่องสว่างให้พวกเขาเท่านั้น

“อะไรกัน?”

ทุกคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าอย่างงุนงง ท้องฟ้ากว้างใหญ่ของพวกเขาหายไปไหน!

อ้อ! หลิงเยว่พาไปเสียแล้ว

ไม่ใช่หลิงเยว่ถึงกับพาท้องฟ้าไปด้วย ที่นางพูดก่อนหน้านี้ว่าจะทำเรื่องใหญ่ คงไม่ได้หมายถึงท้องฟ้าที่หายไปเหนือศีรษะของพวกเขากระมัง?

“ไม่ต้องตื่นตระหนก ข้าแค่ตั้งใจจะปรับปรุงมันเท่านั้นเอง” คำพูดของหลิงเยว่เข้าหูของทุกคนอย่างแม่นยำ

เทพสวรรค์ยังสามารถปรับปรุงได้อีกหรือ…?

ใช่แล้ว หลิงเยว่ยังสามารถซ่อมแซมฟ้าได้เลย การปรับปรุงเทพสวรรค์คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง

แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก เทพสวรรค์ของโลกผู้บำเพ็ญนั้นดีอยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องปรับปรุงอีก เป็นเพราะต้องการให้ดียิ่งขึ้นหรือ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นท้องฟ้าของโลกผู้บำเพ็ญถูกกิ่งไม้ค้ำยันและค่อย ๆ ถูกดึงขึ้นสู่โลกผู้บำเพ็ญเซียน ชั้นดินหนาทึบที่กั้นระหว่างสองโลกราวกับมีจิตสำนึก ยอมเปิดทางให้อย่างว่าง่าย

สองข้างทางของโลกผู้บำเพ็ญเซียนมีกำแพงดินสูงลิ่วถูกสร้างขึ้น กำแพงดินนั้นแทบจะแตะถึงพื้นดินของแดนเทพแล้ว

โม่จวินเจ๋อเป็นผู้ที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด ราวกับเดาได้ว่าหลิงเยว่ต้องการทำอะไร แต่รู้สึกว่าความเป็นจริงเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อเกินไป

ขณะที่เขากำลังเหม่อลอย เจ้าสี่ตัวน้อย ๆ ก็มาอีกครั้ง

“นาง นางดูเหมือนไม่มีท่าทีว่าจะปรับเปลี่ยนอะไรเลย” ตุ๊กตาไม้อ้วนกุ่ยซื่อพูดติดอ่าง

“หรือว่า…” องค์ชายเย่าอาจนับได้ว่าเป็นผู้ที่อ่านหนังสือมามากมาย แต่กลับไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าหลิงเยว่จะปรับเปลี่ยนเทพสวรรค์อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเทพสวรรค์สามารถปรับเปลี่ยนได้

เป็นเพราะว่าหนังสือที่เขาอ่านมายังน้อยเกินไปหรือ?

บางทีอาจเป็นเช่นนั้น

เทพสวรรค์ที่ถูกต้นไม้แห่งชีวิตค้ำจุนไว้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปด้านบน แต่เพิ่งจะเคลื่อนไปได้ไม่ถึงหนึ่งเมตรหลิงเยว่ก็หยุดลง แม้นางจะรู้ว่าการรวมสวรรค์ทั้งสามภพเป็นเรื่องยาก แต่ไม่คิดว่าการดึงสวรรค์เพียงส่วนเดียวออกจากโลกเดิมจะใช้พลังงานมากมายถึงเพียงนี้

มันสิ้นเปลืองพลังงานมากกว่าการซ่อมแซมสวรรค์ที่ใช้เวลาถึงสิบปีเสียอีก

นี่เป็นเพียงสวรรค์ส่วนหนึ่งของโลกระดับต่ำเท่านั้น หลิงเยว่ไม่กล้าคิดว่าเมื่อถึงเวลาต้องประกอบโลกผู้บำเพ็ญเซียนจะยากลำบากเพียงใด

“ระบบ เจ้าแน่ใจหรือว่าด้วยความสามารถของข้าในตอนนี้ จะสามารถรวมสวรรค์ทั้งสามเข้าด้วยกันได้จริง ๆ”

หลิงเยว่รู้สึกไม่มั่นใจเสียแล้ว

[ไม่ได้บอกให้เจ้าทำทั้งหมดในคราวเดียว ค่อย ๆ ทำไปก็ได้] ระบบย่อยกล่าว

เมื่อได้ยินคำตอบนี้หลิงเยว่ก็ “…”

นี่มันจะต้องใช้เวลาเป็นพันปีกว่าจะเสร็จสิ้นมิใช่หรือ?

………………..