ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 596 มีศิษย์พี่รองมากมาย

บทที่ 596 มีศิษย์พี่รองมากมาย

………………..

บทที่ 596 มีศิษย์พี่รองมากมาย

หลิงเยว่และอีกสองคนมองออกถึงความคิดของอวี้เจิน ทำให้พวกเขาต่างก็มีเส้นสีดำปรากฏบนศีรษะ

ในเมื่อโลกผู้บำเพ็ญมีดอกไม้หลากหลายชนิด แล้วทำไมไม่สามารถทำให้นางพอใจได้เลย?

อวี้เจินยิ้มอย่างเขินอาย “ความปรารถนาของข้าคือได้ลิ้มรสดอกไม้และพืชพรรณทั่วหล้า พอดีว่าดอกหนามยังไม่เคย… ลองชิม ข้าจึงอยากลองดู”

ว่าแล้วนางก็เด็ดกลีบดอกสีชมพูอมแดงใส่ปาก ทันทีที่สัมผัสลิ้นก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมพิเศษ แต่เมื่อเคี้ยวกลับไม่อร่อยอย่างที่คิด มันมีรสเปรี้ยวและฝาด จนลิ้นชาไปหมด แม้แต่สีผิวปกติก็ถูกย้อมเป็นสีชมพูอมแดงจากกลีบดอกเพียงกลีบเดียว

“ช่วยข้าด้วย!” อวี้เจินเอามือปิดคอตัวเอง แลบลิ้นออกมา สีหน้าแสดงความเจ็บปวดผิดปกติ

“อ๋อ ที่แท้สิ่งนี้มีพิษนี่เอง” ผู่ตานไม่ได้เลือกที่จะช่วยเหลืออวี้เจิน แต่กลับสังเกตใบหน้าที่เปลี่ยนสีและม่านตาที่เบิกกว้างของนางอย่างต่อเนื่อง

“พิษของหนามเหมยเหลียนไม่ถึงตาย อดทนสักหน่อยก็จะผ่านไปเอง” หลิงเยว่ กลั้นหัวเราะพลางพูดอย่างจริงจัง

“จริง… หรือ?” อวี้เจินดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ แต่ร่างกายรู้สึกไม่ทรมานเท่าไหร่แล้ว ความรู้สึกแสบร้อนที่คอก็เย็นลงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่เพราะนางถูกทำให้ชาและกำลังจะตาย จนเกิดภาพหลอนใช่หรือไม่?

แน่นอนว่าสิ่งที่หลิงเยว่พูดเป็นความจริง สีหน้าสีชมพูเข้มของอวี้เจินที่ถูกพิษค่อย ๆ กลับคืนสู่ปกติ

“เพียงแค่กินกลีบดอกไม้เดียวก็เป็นแบบนี้แล้ว ถ้ากินทั้งดอกจะไม่ตายหรือ?”

“ใช่ หากกินทั้งดอกต้องตายแน่นอน”

“ในเมื่อพวกเจ้ารู้ว่ามีพิษ ทำไมไม่ห้ามข้า!” อวี้เจินจ้องมองผู่ตานและหลิงเยว่ด้วยความโกรธ พวกเขาต้องการเห็นนางตายใช่หรือไม่!

หลิงเยว่กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ส่วนผู่ตานยิ้มอย่างงุนงง ทั้งสองแกล้งทำเป็นโง่เขลา

อวี้เจินไม่เชื่อหรอกว่าทั้งสองคนจะไม่ทันได้ห้าม วรยุทธ์ของพวกเขาสูงกว่านางตั้งเยอะ!

“ต่อไปเราจะไปหาว่านอวี้เฟิงใช่ไหม?” โม่จวินเจ๋อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา รู้สึกตื่นเต้นว่าว่านอวี้เฟิงจะเลือกกลายเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด

“ศิษย์น้อง เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าอาจารย์พี่รองเลือกเป็นอะไร?”

อวี้เจินก็อยากรู้เช่นกัน เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาอันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นทั้งสามคู่ หลิงเยว่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วส่ายหน้า

ความจริงแล้วนางก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก ตอนนั้นเพียงแค่ทิ้งร่องรอยกลิ่นอายเอาไว้ และคาดเดาชนิดของสิ่งมีชีวิตจากตำแหน่งที่อยู่เท่านั้น ดูเหมือนว่าศิษย์พี่รองเลือกที่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตในทะเล ส่วนจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใดนั้น…

“ศิษย์พี่รองอยู่ข้างล่างนั่นหรือ?” ผู่ตานเบิกตาโพลง คราวนี้สำนักของพวกเขาครบทั้งทางบก น้ำ และอากาศแล้ว!

“ใช่แล้ว” หลิงเยว่พุ่งตัวลงสู่ทะเลโม่จวินเจ๋อตามติดมาติด ๆ จากนั้นก็เร่งความเร็วจนเท่ากับคนข้างหน้า

“หรือว่าว่านอวี้เฟิงเลือกเผ่าพันธุ์มนุษย์เงือกหรือ?”

ขณะที่ทั้งสี่คนเดินทางลึกเข้าไปเรื่อย ๆ โลกใต้ทะเลอันงดงามตระการตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

“ช่างงดงามจริง ๆ…”

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อถูกฝูงปลาหลากสีสันที่ว่ายมาอย่างกะทันหันล้อมรอบ ทะเลที่แท้จริงนี้ช่างแตกต่างจากทะเลสีเทาที่มีเพียงสีเดียวในอดีตเหลือเกิน

“ศิษย์น้อง ดูปลาตัวใหญ่นั่นสิ พวกเราเอาขึ้นไปย่างกินกันดีไหม?” แตกต่างจากความชื่นชมในดวงตาของหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋อ อวี้เจินรู้สึกเพียงว่าตนเองได้มาถึงโลกใบใหญ่แห่งวัตถุดิบ อาหารที่ทำจากสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เห็นจะต้องอร่อยเป็นพิเศษแน่นอน

เห็นได้ชัดว่าอวี้เจินลืมเรื่องที่เกือบถูกวางยาพิษโดยดอกหนามไปแล้ว

“ใช่ หน้าตาคล้ายกับปลาที่โม่จวินเจ๋อขโมยมาจากหัวหน้าสำนักตอนนั้นมาก”

“ข้าไม่ได้ขโมย เพียงแค่ยืมเท่านั้น วันรุ่งขึ้นข้าก็จับตัวใหม่มาคืนให้แล้วไม่ใช่หรือ?” น่าเสียดายที่ผู่ตานไม่ได้ยิน แต่กลับถูกปลาเงินตัวใหญ่พาว่ายไปไกลมาก

หลิงเยว่จับมือโม่จวินเจ๋อแล้วดำลงไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ

โม่จวินเจ๋อที่ถูกจับมือโดยไม่ทันตั้งตัวจึงกำมือตอบโดยสัญชาตญาณ ทั้งสองว่ายเร็วขึ้นเรื่อย ๆ พออวี้เจินรู้สึกตัวก็ไม่เห็นเงาของพวกเขาแล้ว

นางถูก… ทอดทิ้งหรือ?!

โอ้ ไม่ใช่อย่างนั้น หลิงเยว่ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง นางทิ้งร่องรอยพลังของตนเองไว้ตลอดทาง ซึ่งอวี้เจินก็รับรู้ได้

ผู่ตานที่เพิ่งจับปลาเงินตัวใหญ่ได้ก็ตามกลิ่นอายของหลิงเยว่มาถึง…

นี่มันเผ่าพันธุ์อะไรกัน?

เผ่ามนุษย์ปลาหรือ?

ก็ไม่เชิง กลับดูคล้ายเผ่าปลาหมัวอินมากกว่า

ผู่ตานไม่คิดว่าว่านอวี้เฟิงจะมีรสนิยม ถึงกับเลือกเผ่าพันธุ์ที่ทำให้แสบตาเช่นนี้ “ศิษย์พี่ พอเข้าไปแล้วระวังตัวหน่อยนะ”

เมื่อมาถึงจุดหมาย ผู่ตานก็เข้าใจทันทีว่าทำไมหลิงเยว่ถึงบอกให้ระวัง เพราะที่นี่คือโลกของไข่ปลา มีทั้งสีแดงสดใส สีส้มงดงาม สีม่วง…

ที่นี่คือโลกของไข่ปลา และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกันด้วย

นี่… หรือว่าท่านพี่รองจะเป็นปลาลูกผสม?

“พี่รองอยู่ฟองไหนหรือ?” ไข่ปลามีจำนวนมากกว่าถ้ำไข่ของเผ่าอินทรียักษ์มากนัก หากต้องค้นหาทีละฟองคงต้องตายไปก่อนที่จะหาเจอ

“ใช่…” หลิงเยว่ที่จริงแล้วค้นหามานานแล้ว แต่นางกลับลังเลอยู่หน้าไข่ปลาหลายสิบฟองเป็นเวลานาน ไข่ปลาทั้งหมดนี้ล้วนมีกลิ่นอายชีวิตที่นางทิ้งไว้

เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไร นางทิ้งกลิ่นอายไว้เพียงแค่บนตัวของสนมปีศาจที่หก อาจารย์ และเหล่าศิษย์พี่ร่วมสำนักเท่านั้น

“ศิษย์พี่รองมีมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?”

ผู่ตานตกตะลึง ส่วนวิญญาณของอวี้เจินหลุดลอยออกจากร่างไปก่อนที่เขาจะตกตะลึงเสียอีก

บ้าไปแล้ว! นางกำลังจะมีศิษย์พี่รองถึงสามสิบสองคน!

“เป็นไปได้หรือ?”

บางทีทั้งหมดนี้อาจจะเป็นว่านอวี้เฟิงก็ได้ หลิงเยว่คิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจนำทั้งหมดไปด้วย รอให้ปลาน้อยออกมาก็น่าจะรู้ว่าพี่ชายคนที่สองเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใด และตัวไหนคือตัวจริงของเขา

หลิงเยว่บรรจุไข่ปลาลงในภาชนะอย่างระมัดระวัง

ขณะที่พวกเขากำลังจะกลับ หลิงเยว่ก็รู้สึกถึงเครื่องหมายที่วางไว้บนตัวว่านอวี้เฟิงอีกครั้ง

“อะไรกัน ยังมีอีกหรือ!?”

ครั้งนี้แม้แต่โม่จวินเจ๋อก็ยังตกตะลึง ว่านอวี้เฟิงช่างรู้จักเล่นจริง ๆ

ทั้งสามคนตามการนำทางของหลิงเยว่มาถึงโลกของไข่ปลาอีกแห่งหนึ่ง คราวนี้ที่นี่มีเพียงสีเดียว นั่นคือสีทอง!

และแผ่ซ่านด้วยรอยประทับของพลังวิญญาณ

หลิงเยว่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ไม่ใช่เพราะเลี้ยงดูว่านอวี้เฟิงหลายคนไม่ไหว แต่เพราะรู้สึกว่าเขามีความคิดสร้างสรรค์และรู้จักใช้ชีวิตเหลือเกิน… นี่เป็นการเตรียมพร้อมที่จะลองชิมสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในทะเลหรือ?

“ทั้งหมดเป็นเขาหรือ?”

“อืม… น่าจะใช่?”

ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!

หลิงเยว่ไม่ได้รับมาเปล่า ๆ นางทิ้งกลุ่มพลังชีวิตบริสุทธิ์ไว้เพื่อปกป้องโลกของไข่ปลาต่อไป

เมื่อออกจากโลกของไข่ปลาและกำลังจะออกจากโลกใต้ทะเล หลิงเยว่ก็หยุดชะงักอีกครั้ง

โม่จวินเจ๋อ ผู่ตานและอวี้เจินต่างใจหายวาบ

“ยังมีอีกหรือ!?”

ว่านอวี้เฟิงบ้าคลั่งเหลือเกิน!

“เปล่า ข้าเพียงแต่คิดว่าในเมื่อพวกเรามาถึงใต้ทะเลแล้ว เหตุใดไม่หาวัตถุดิบขึ้นไปกินสักมื้อเล่า?”

คำพูดของหลิงเยว่ทำให้ความกังวลของทั้งสามคนคลายลง

ยังดีที่ไม่ใช่การพบไข่ของว่านอวี้เฟิงอีก…

………………..