ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 595 อาจารย์ช่างมีความคิดที่ดีจริง ๆ

บทที่ 595 อาจารย์ช่างมีความคิดที่ดีจริง ๆ

………………..

บทที่ 595 อาจารย์ช่างมีความคิดที่ดีจริง ๆ

เมื่อจื่อเฉาอวี่เผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของติงซินอวี่ นางไม่อาจพูดถึงฝีมือการทำอาหารที่ธรรมดาของลูกสาวอีกฝ่าย จึงได้แต่กล่าวว่า “นางกลั่นโอสถเก่งมาก!”

“บุตรสาวของท่านเป็นนักกลั่นโอสถอัจฉริยะของสำนักหลานเทียน!”

แท้จริงแล้วติงซินอวี่ก็รู้ แต่เมื่อได้ยินกับหูก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจ ชาติที่แล้วนางคงทำความดีไว้มากมาย ถึงได้มีบุตรสาวที่เก่งกาจเช่นนี้

จื่อเฉาอวี่จัดวางอาหารไว้นอกห้องกลั่นโอสถ นี่ก็เพื่อความสะดวกให้ผู้คนในยอดเขาโอสถได้รู้จักติงซินอวี่ บรรดานักกลั่นโอสถที่เคยขังตัวเองอยู่ในห้องกลั่นโอสถเริ่มหาข้ออ้างต่าง ๆ นานาเพื่อเดินผ่านยอดเขากลั่นโอสถ พวกเขาอยากรู้เกี่ยวกับติงซินอวี่จริง ๆ และสงสัยมากกว่าว่าติงหลิวหลิ่วจะเกิดเมื่อไหร่?

ดูท้องที่แบนราบนั่นสิ คงไม่มีทางคลอดออกมาในเร็ววันนี้แน่

“เอ๊ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนมากมายขนาดนี้?”

เมื่อครู่ยังไม่ค่อยมีใครเดินผ่านเลย

ติงซินอวี่ไม่ใช่คนโง่ นางรู้สึกอึดอัดที่ถูกจ้องมองที่ท้องอยู่ตลอดเวลา “โอ้ พวกเขาล้วนเป็นศิษย์น้องของลูกสาวท่าน เพื่อไม่รบกวนท่าน พวกเขาเลยมองดูจากระยะไกลเท่านั้น…”

มองดูจากระยะไกลหรือ?

หากความทรงจำของนางไม่ผิดพลาด เมื่อครู่นี้มีชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งบินวนไปมาเพื่อมองดูหลายครั้งแล้ว

“งั้นพวกเราเข้าไปกินอาหารกันเถอะ?”

“พวกเขาก็แค่อยากดูทารกน้อยเท่านั้น” ติงซินอวี่ลูบท้องแบนราบของนางเบา ๆ พลางยิ้มอย่างมีความสุข

ในขณะที่ฝ่ายนี้กำลังมีความสุข อีกฝ่ายหนึ่งที่ออกไปตามหาคนกลับไม่ค่อยราบรื่นนัก

ตอนนี้หลิงเยว่ โม่จวินเจ๋อ ผู่ตาน และอวี้เจิน กำลังยืนอยู่ในถ้ำขนาดมหึมา ภายในถ้ำมีไข่สีขาวขนาดใหญ่กว่าพวกเขาหลายเท่าตั้งเรียงรายอยู่ จำนวนไข่มีมากมายนับไม่ถ้วนตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงความมืดมิด

หลิงเยว่พยายามตามหาร่องรอยของตนเองเพื่อค้นหาศิษย์ศิษย์พี่ แต่ไม่รู้ทำไมร่องรอยพลังกลับหายไป ราวกับว่าไม่ต้องการให้พวกเขาพบ

เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?

“หรือว่าศิษย์พี่ไม่อยากพบพวกเรา หรือไม่อยากกลับไปยังสำนักหลานเทียน และตัดสินใจใช้ชีวิตใหม่อย่างนกอินทรี?”

ผู่ตานได้ยินการคาดเดาของหลิงเยว่จึงโต้แย้งขึ้นทันที

“งั้นเจ้าบอกสิ ทำไมร่องรอยพลังจึงถูกซ่อนไว้?”

สำหรับประเด็นนี้อวี้เจินก็คิดไม่ออกเช่นกัน แต่นางไม่คิดว่าหลงหว่านโหรวจะปฏิเสธการกลับไปยังสำนักหลานเทียน โม่จวินเจ๋อเอ่ยปากว่า “บางทีนางอาจจะซ่อนร่องรอยไว้โดยไม่รู้ตัวกระมัง?”

“เจ้าพูดถูก อีกทั้งยังเป็นไปได้ว่าศิษย์พี่อาจไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ”

“เป็นไปไม่ได้!”

คราวนี้กลับเป็นหลิงเยว่ที่เอ่ยคัดค้านผู่ตานเสียงดัง นางมั่นใจว่าตนเองจำไม่ผิด

ศิษย์พี่ต้องอยู่ที่นี่แน่นอน!

อวี้เจินกลัวว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกัน จึงรีบเข้าไปยืนขวางกลางระหว่างทั้งสองคนพลางกล่าวว่า “พวกเราค่อย ๆ ตามหาต่อไปเถอะ?””

“ศิษย์พี่อยู่ที่นี่หรือไม่ ถ้าอยู่ก็ส่งเสียงมาหน่อย!” เสียงของผู่ตานดังก้องไปทั่วถ้ำ

แต่น่าเสียดาย… ไข่ตรงหน้าไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย

การกระทำของทั้งสองทำให้โม่จวินเจ๋อและอวี้เจินต้องนิ่งเงียบไป

แต่นอกจากวิธีนี้ ดูเหมือนจะไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่าแล้ว…

หลิงเยว่และผู่ตานถามจนเสียงแหบแห้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองจากไข่แม้แต่ฟองเดียว ในตอนนี้ผู่ตานจึงเสนอว่า “ไปหาอาจารย์กับพี่รองก่อนดีไหม พอหาพวกเขาเจอแล้ว ค่อยกลับมาที่นี่เพื่อหาไข่ต่อ?” พวกเขาทั้งสี่คนตอนนี้อยู่ที่แหล่งรวมตัวของนกอินทรี ถ้ำแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เผ่าอินทรียักษ์เก็บไข่ไว้

เผ่าอินทรียักษ์ชอบสะสมไข่ รอจนถึงเวลาพิเศษจึงจะเรียกอินทรีทั้งหมดมาฟักไข่ในถ้ำ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกสิบปีกว่าจะถึงเวลาพิเศษนั้น

ดังนั้นพวกเขายังมีเวลาอีกสิบปีในการตามหาศิษย์พี่อยู่

เหตุผลที่หลิงเยว่เลือกมาที่นี่ก่อน เป็นเพราะระยะทางใกล้ แต่ตอนนี้… เอาเถอะ ไปหาอาจารย์กันก่อนดีกว่า

ภายใต้การนำทางของหลิงเยว่ ทั้งสี่คนมาถึงโลกแห่งดอกหนามในครั้งนี้ ที่นี่ไม่มีมนุษย์ มีเพียงหนามที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่

“อาจารย์ช่างมีความคิดที่ดีจริง ๆ” ผู่ตานพูดพลางกระตุกมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้ ต่อให้เขามีสิบหัวก็คาดไม่ถึงว่าชิงยวนจะเลือกเป็นหนามต้นหนึ่งในชาตินี้

หลิงเยว่แสดงท่าทีเห็นด้วย

“รอจนกว่าต้นไม้นั้นจะออกดอก แล้วเกิดเมล็ด อาจารย์ก็จะปรากฏตัว”

โม่จวินเจ๋อ ผู่ตานและอวี้เจินมองไปทางหลิงเยว่ด้วยความตกตะลึง นางชี้ไปยังต้นไม้ที่แม้แต่ดอกตูมยังไม่มี แล้วมันจะออกดอกเมื่อไหร่กัน?

“นั่นแหละเหตุผลที่ข้าบอกว่าอาจารย์ไม่รีบร้อนไง!” หลิงเยว่จ้องผู่ตานตาเขียว เขานั่นแหละที่คอยเร่งให้มาหาชิงยวนก่อน นางถึงได้จำใจพาพวกเขามาที่นี่

“งั้นเราจะนำต้นไม้นี้ไปปลูกที่ยอดเขากลั่นโอสถได้หรือไม่?”

“ได้ก็ได้ แต่ถ้าอาจารย์ไม่อยากเป็นนักกลั่นโอสถในชาตินี้ล่ะ?” นั่นมีความเป็นไปได้ คราวนี้ผู่ตานไม่ได้โต้แย้ง ชาติที่แล้วนางต้องกลั่นโอสถทุกวัน เป็นใครก็คงเบื่อ

“เลี้ยงไว้ใต้ร่างแท้ของเจ้าเถิด?” โม่จวินเจ๋อเสนอ

“ถูกต้อง ถูกต้อง เลี้ยงไว้ใต้ต้นไม้แห่งชีวิต บางทีพรุ่งนี้หนามอาจออกดอกและให้กำเนิดเมล็ดก็ได้!”

หลิงเยว่คิดว่าความคิดนี้ไม่เลว ให้อาจารย์ได้อาบพลังชีวิต แน่นอนว่าจะเติบโตแข็งแรงเป็นพิเศษ!

ขณะที่นางกำลังจะขุดหนามขึ้นมา หนามทั้งหมดก็เริ่มโจมตี เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่เต็มใจให้พาเพื่อนของมันไป “ข้าจะใช้สิ่งนี้แลกกับการที่พวกเจ้าเปิดทางให้ข้าได้หรือไม่?”

ต้นหนามก็เช่นกัน การโจมตีถอยร่นไปราวกับคลื่นน้ำ หนามต้นที่ถูกเลือกนั้นถึงกับแยกตัวออกจากพื้นดินเอง กลายเป็นกำไลหนามพันรอบข้อมือของหลิงเยว่

กลุ่มทั้งสี่ “…”

นี่เป็นการเสียสละตนเองเพื่อให้เพื่อนร่วมกลุ่มได้รับพลังชีวิตนี้ใช่หรือไม่?

ช่างเป็นเรื่องที่น่าประทับใจเหลือเกิน หลิงเยว่โยนลมหายใจแห่งชีวิตในมือขึ้นสู่ท้องฟ้า ประกายสีทองและสีเขียวมรกตนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ถูกดูดซับด้วยต้นหนาม นางไม่ลืมที่จะแยกเป็นก้อนเล็ก ๆ ป้อนให้กับหนามไม้บนข้อมือของนางด้วย

โลกแห่งหนามไม้เกิดสายฝนแห่งลมหายใจชีวิต แม้ว่าจะคงอยู่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ทั้งสี่คนก็ได้เห็นว่าลมหายใจแห่งชีวิตช่วยเหลือพืชพรรณได้มากเพียงใด

พวกมันพากันเบ่งบานเป็นดอกหนามสีชมพูเข้มจำนวนมาก ราวกับกำลังขอบคุณความเอื้อเฟื้อของหลิงเยว่

“งดงามจริง ๆ…”

หนามไม้ประเภทนี้แม้ปกติจะดูไม่ค่อยสวยงาม แต่เมื่อออกดอกกลับบานสะพรั่งกลับสวยงามยิ่ง แม้แต่กลิ่นหอมของดอกไม้ก็แตกต่างจากที่อื่น ไม่รู้ว่าถ้านำมาทอดกิน รสชาติจะอร่อยกว่าดอกหญ้าวิญญาณสีน้ำเงินหรือไม่?

อวี้เจินกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ และพยายามควบคุมมือของนางไม่ให้ไปเด็ดมัน

ต้นหนามใหญ่ที่สุดดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของอวี้เจิน มันจึงส่งดอกหนามสี่ดอกที่ใหญ่กว่าศีรษะของนางมาให้โดยสมัครใจ

“ข้าลองได้หรือไม่?”

อวี้เจินแทบจะเด็ดกลีบดอกไม้ลงมาชิมรสชาติแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังอดทนไว้ได้

หากกินตอนนี้แล้วทำให้กลุ่มต้นหนามตกใจขึ้นมาจะทำอย่างไร? รอออกไปข้างนอกแล้วค่อยลองดูอีกทีแล้วกัน

………………..