ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 594 ข้าคงเป็นแค่เครื่องมือสินะ

บทที่ 594 ข้าคงเป็นแค่เครื่องมือสินะ

………………..

บทที่ 594 ข้าคงเป็นแค่เครื่องมือสินะ

“โอ้ ที่แท้ก็เป็นมารดาของหลิวหลิ่วนี่เอง…”

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของอวี้เจิน เล่อเหอก็พยักหน้าเข้าใจ จากนั้นค่อย ๆ ชี้ไปที่ท้องของหญิงสาวผู้นั้น “เสี่ยวหลิวอยู่ในนั้นหรือ พวกเจ้าแน่ใจหรือ?”

“แน่ใจ”

หลิวหลิ่ว? เสี่ยวหลิว?

หญิงสาวเก็บน้ำตาไว้ แล้วจ้องมองท้องของตัวเองอย่างงุนงงอีกครั้ง ลูกของนางมีชื่อแล้วหรือ?

นางผู้เป็นแม่ เป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้นหรือ?

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ศิษย์พี่สามเป็นคนเลือกเจ้าเอง นางคงชอบเจ้ามากแน่ ๆ”

“เป็นเช่นนั้นหรือ?”

หญิงสาวรู้สึกได้รับการปลอบประโลมอย่างฉับพลัน แต่ไม่นานนางก็ร้องไห้อีกครั้ง “สายตาของนางช่างแย่เสียจริง ทำไมถึงได้เลือกข้าที่อ่อนแอเช่นนี้”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านกลับมาแล้ว!”

ต้นไม้ปีศาจตัวน้อยหลิงโม่โผล่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากห้อง

เมื่อเห็นเด็กน้อยที่น่ารักเช่นนี้ หญิงคนนั้นก็หยุดร้อง นางมองดูหลิงโม่อย่างเหม่อลอย เริ่มจินตนาการว่าลูกของตนที่เกิดมาพร้อมกับความยิ่งใหญ่จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

คงจะน่ารักเหมือนกับเจ้าตัวน้อยนี่สินะ?

“อืม กลับมาแล้ว” หลิงเยว่ยังไม่ค่อยชินกับการเป็นแม่ โม่จวินเจ๋อก็เช่นกัน ทั้งสองคนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพร้อมใจกันตอบรับ

หลิงโม่ที่ได้รับคำตอบก็วิ่งเข้ามาอย่างมีความสุข แล้วจูงมือของทั้งสองไว้ มือเล็ก ๆ นุ่มนิ่มทำให้หัวใจของหลิงเยว่และโม่จวินเจ๋ออ่อนยวบในทันที

นางไม่ใช่ต้นไม้ปีศาจที่คลุ้มคลั่งอีกต่อไป แต่เป็นต้นกล้าเสี่ยวจิน ต้นไม้แห่งชีวิตต้นที่สอง

“นี่เป็นลูกของพวกเจ้าหรือ?” หญิงคนนั้นมองดูโม่จวินเจ๋อแล้วหันไปมองหลิงเยว่ นางพยายามสำรวจอายุกระดูกของพวกเขา แต่กลับพบว่าไม่สามารถรับรู้ได้เลย

“นางเป็นใครหรือ?”

หลิงเยว่พูดติดขัด ท่านแม่ของศิษย์พี่ควรเรียกบุตรของนางว่าอย่างไรดี?

“ข้าชื่อติงซินอวี่” หญิงขี้แยเริ่มแนะนำตัวเอง แต่นางไม่ได้แนะนำตัวกับหลิงเยว่และคนอื่น ๆ นางกลับย่อตัวลงแนะนำตัวกับหลิงโม่อย่างจริงจัง

ไม่เพียงแค่ชื่อเท่านั้น นางยังเล่าถึงภูมิหลังครอบครัว อายุเท่าไหร่ ลำดับในครอบครัวและเหตุผลที่มาเป็นอนุภรรยาของคนเลวนั่นอย่างละเอียด

หลังจากฟังจบ หลิงเยว่รู้สึกคันมือจนอยากไปลงมือกับชายเลวคนนั้นด้วยตัวเอง

เขามันเลวเกินไปแล้ว!

“เช่นนั้นเจ้ายังอยากกลับไปอีกหรือไม่?”

“ไม่” ติงซินอวี่ส่ายหน้าพลางยิ้ม “เป็นข้าเองที่หลงเชื่อคำหวานล้อมของเขา เพื่อเขา ข้าถึงกับตัดขาดกับครอบครัว ข้าสมควรได้รับผลเช่นนี้แล้ว”

“เพียงแต่น่าสงสารหลิ่วเอ๋อร์ที่ต้องลำบากตามข้า แล้วยังเกือบจะ…” น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของติงซินอวี่อีกครั้ง เล่อเหอเห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงรีบหนีไปทันที เพราะเขาไม่รู้วิธีปลอบโยนนาง

“พี่สาวอวี่อย่าร้องไห้นะ ต่อไปโม่โม่จะปกป้องท่าน ไม่ยอมให้ใครรังแกท่านเด็ดขาด!” หลิงโม่ยื่นมือน้อย ๆ ออกไปเช็ดน้ำตาให้ติงซินอวี่ ท่าทางอ่อนโยนและน่ารักนั้นไม่เข้ากับความเป็นต้นไม้ปีศาจเสียเลย

ติงซินอวี่หัวเราะทั้งน้ำตา นางค่อย ๆ จับมือเล็ก ๆ ของหลิงโม่ไว้ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ความเป็นแม่ที่แผ่ออกมาจากร่างกายนางเกือบจะทำให้คนทั้งสี่ตาบอด

“ถ้ามีคนรังแกท่าน ท่านก็บอกชื่อท่านพ่อท่านแม่ของข้าไป พวกเขาจะตกใจกลัวจนฉี่ราดทันที!”

หลิงเยว่และโม่จวินเจ๋ออดไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา ส่วนอวี้เจินก็หัวเราะจนน้ำตาไหล นางอุ้มหลิงโม่ตัวน้อยขึ้นมาด้วยความเอ็นดู “ใครสอนเจ้าให้พูดแบบนี้?”

“พี่สาวฮวนฮวนกับพี่สาวฮ่วนเมิ่งสอนข้าเจ้าค่ะ!” หลิงโม่เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ท่าทางนั้นช่างน่ารักเหลือเกิน

“อีกอย่าง ลุงกุ่ยซื่อยังพาข้าไปต่อสู้ด้วย สนุกมากเลยเจ้าค่ะ”

ทั้งสี่คนหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน เงาของหุ่นไม้วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว “……”

“พาเด็กเล็ก ๆ ไปต่อสู้เช่นนั้นเหมาะสมหรือ?”

ดูเหมือนว่าในช่วงสองวันที่พวกเขาออกไป ชีวิตของหลิงโม่จะเต็มไปด้วยสีสันอย่างมาก

“เจ้าจงพักผ่อนให้ดี ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าแล้วกัน”

หลิงเยว่พาติงซินอวี่มายังห้องกลั่นโอสถของติงหลิวหลิ่ว “ดีแล้ว”

ติงซินอวี่พยักหน้าเบา ๆ

หลังจากสี่คนกับเด็กน้อยออกไป นางค่อย ๆ ลุกขึ้นสำรวจสถานที่ที่บุตรสาวเคยอยู่ในชาติก่อน จากนั้นก็ต้องตะลึงกับสมุนไพรล้ำค่าและเตากลั่นโอสถชั้นเลิศ

บุตรสาวของนางร่ำรวยถึงเพียงนี้… นางได้รับการช่วยเหลือก็เพราะอาศัยบุญของบุตรสาว ติงซินอวี่รู้สึกว่าตัวนางต่ำต้อยยิ่งนัก

เมื่อนางออกมาจากห้องกลั่นโอสถ นางก็ถูกทัศนียภาพอันงดงามของยอดเขาโอสถทำให้ตะลึง

นางถูกพามายังโลกเซียนแล้วหรือ?

“หิวแล้วใช่หรือไม่? อาจารย์ให้ข้านำอาหารมาส่งให้เจ้า” จื่อเฉาอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เพียงแต่สายตากลับจับจ้องที่ท้องของติงซินอวี่ตลอดเวลา

“ขอบคุณ” ติงซินอวี่หิวจริง ๆ “อาจารย์ของเจ้าคือผู้ใด?”

“หลิงเยว่ ศิษย์น้องของบุตรที่ยังไม่ถือกำเนิดของท่าน”

“……”

“อืม…” คำถามนี้ทำให้จื่อเฉาอวี่ต้องครุ่นคิด ตอนที่อาจารย์หลิงปรากฏตัวที่สำนักกลั่นโอสถ นางก็รับศิษย์จำนวนมากที่เมืองฮั่วหยางมาก่อนแล้ว หากนับจริง ๆ … “คงราว ๆ สามหมื่นกว่ากระมัง?”

“อะไรนะ?” ติงซินอวี่ตกใจจนไม่รู้สึกหิวอีกต่อไป

“แล้วนาง… นาง… มีศิษย์ทั้งหมดกี่คน?”

“ข้าไม่ได้นับ แต่คงมากกว่าหกหมื่นคนแล้วกระมัง?”

ตะเกียบในมือของติงซินอวี่ตกลงบนโต๊ะ ทั้งร่างกลายเป็นหินแข็งทื่อ

ศิษย์น้องของลูกสาวนางยังมีถึงหกหมื่นคน เช่นนั้นหลิ่วเอ๋อร์คงมีศิษย์ถึงเจ็ดหรือแปดหมื่นคน? มากกว่าคนในสำนักเดิมของนางเสียอีก!

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?” จื่อเฉาอวี่แตะแขนของติงซินอวี่อย่างระมัดระวัง แม้แต่น้ำเสียงก็ยังอ่อนลง

“ไม่… ไม่มีอะไร” ติงซินอวี่ที่ได้สติกลับมา เพียงแค่รู้สึกถึงกลิ่นหอมของอาหารบนโต๊ะ ท้องของนางส่งเสียงประท้วง ทั้งที่จริงแล้วเพียงแค่โอสถปี้กู่หนึ่งเม็ดก็พอแล้ว แต่เขากลับทำอาหารที่ประณีตและไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นนี้ให้นาง

ติงซินอวี่รู้สึกอยากร้องไห้อีกครั้ง

“อย่าร้องไห้สิ เจ้าไม่พอใจหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปทำให้เจ้าใหม่” จื่อเฉาอวี่พูดพลางจะเก็บอาหารบนโต๊ะ

หากรู้ว่านางทำให้มารดาของศิษย์พี่ร่วมสำนักร้องไห้ ใครจะรู้ว่าจะถูกลงโทษอย่างไร!

ติงซินอวี่ค่อย ๆ หยิบขนมสีรุ้งชิ้นหนึ่งขึ้นมา ทันทีที่ขนมเข้าปาก พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ก็ไหลเข้าสู่ร่างกายทันที ในปากมีรสหวานอ่อน ๆ และกลิ่นหอมสดชื่นของพืช เนื้อสัมผัสของขนมละลายในปาก

“!!!”

อร่อยเหลือเกิน!

ติงซินอวี่นำขนมเทั้งก้อนเข้าปาก ทันใดนั้นนางรู้สึกว่าความทุกข์ยากทั้งหมดได้หายไปพร้อมกับกลิ่นหอมหวาน เหลือเพียงความงดงามของโลกใบนี้

“ของพวกนี้เจ้าทำเองหรือ?”

จื่อเฉาอวี่พยักหน้า สีหน้าเพลิดเพลินของติงซินอวี่ทำให้นางรู้สึกพอใจยิ่งนัก

“เจ้าเก่งยิ่งนัก”

จื่อเฉาอวี่รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเมื่อได้รับคำชมด้วยสายตาจริงใจและบริสุทธิ์ “ขอบคุณ แต่อาจารย์หลิงเก่งกว่าข้ามาก รอนางกลับมา นางจะต้องทำของอร่อยกว่านี้ให้เจ้าด้วยตัวเองแน่นอน”

ยังมีของที่อร่อยกว่านี้อีกหรือ!?

ติงซินอวี่ตกตะลึงอีกครั้ง “งั้นลูกสาวที่ยังไม่เกิดของข้าก็ทำอาหารอร่อย ๆ ได้มากมายเช่นกันสินะ…”

เอ่อ…

คำพูดนี้ จื่อเฉาอวี่แสดงว่าไม่สามารถรับได้ ติงหลิวหลิ่วนั้นเก่งเรื่องการกิน แต่เรื่องการทำอาหารน่ะหรือ? ก็…

………………..