ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 593 ตระกูลของพวกเจ้ามีคนกำลังจะคลอดใช่หรือไม่?

บทที่ 593 ตระกูลของพวกเจ้ามีคนกำลังจะคลอดใช่หรือไม่?

………………..

บทที่ 593 ตระกูลของพวกเจ้ามีคนกำลังจะคลอดใช่หรือไม่?

หลิงเยว่ทำลายความเงียบ

คุณชายเจ้าสำราญคนนั้นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “พวกเจ้ามาหาคนรู้จักหรือ?”

“เจ้าแค่ตอบคำถามมาก็พอ” ผู่ตานไม่อยากเสียเวลากับชายผู้นี้ แม้ว่าจะยังเหลือเวลาอีกหลายเดือนกว่าศิษย์พี่สามจะเกิด แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เขาจะคอยปกป้องหญิงตั้งครรภ์ผู้นั้นตลอดเวลา

“ตระกูลติงของพวกข้ามีหญิงตั้งครรภ์สิบแปดคนที่กำลังจะคลอด และอีกสามสิบสองคนที่กำลังตั้งครรภ์ พวกเจ้าต้องการหาใครกันแน่?”

ประโยคนี้ทำให้ทั้งสี่คนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง โม่จวินเจ๋อ ผู่ตาน และ อวี้เจิน หันไปมองหลิงเยว่พร้อมกัน จะหาคนมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

หลิงเยว่ “……”

นางก็ไม่รู้เหมือนกัน

ไม่ถูก นางสามารถหาได้!

ก่อนหน้านี้ตอนที่นางใช้วิชาฟื้นคืนชีพครั้งใหญ่ นางได้เก็บงำความคิดเอาไว้ โดยทิ้งร่องรอยไว้ให้พวกเขา ตอนนี้หากตามกลิ่นอายน่าจะหาพวกเขาเจอ… ใช่หรือไม่?

พวกเขาหายตัวไปต่อหน้าชายเจ้าสำราญ พัดในมือของชายผู้นั้นร่วงลงพื้นทันที ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ มือสั่นชี้ไปยังจุดที่ทั้งสี่หายตัวไป ถามองครักษ์ข้างกายว่า “พวกเจ้าเห็นหรือไม่? พวกเขา… พวกเขาหายตัวไปแล้ว!”

ผู้ที่สามารถหายตัวไปได้ต้องมีวรยุทธ์เหนือกว่าขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์อย่างสิ้นเชิง แต่โลกเล็ก ๆ ของพวกเขา ผู้มีวรยุทธ์สูงสุดก็แค่ขอบเขตแสวงหาเท่านั้น และคนพวกนั้นก็เพิ่งจะยกระดับขึ้นมาในชั่วข้ามคืนทั้งหมด

ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีคนสี่คนที่มีวรยุทธ์เหนือกว่าขอบเขตแสวงหา และบอกว่าต้องการหาหญิงมีครรภ์ของตระกูลติง นี่เป็นการแก้แค้นหรือว่า… ไม่ ไม่น่าจะใช่ หากเป็นการแก้แค้น เพียงแค่หนึ่งในสี่หนุ่มสาวรูปงามเหล่านั้นโบกมือ ตระกูลติงของพวกเขาคงไม่มีโอกาสต่อต้านด้วยซ้ำ!

ดังนั้น พวกเขาต้องมาตามหาญาติแน่นอน!

บางทีอาจเป็นคนใดคนหนึ่งในสี่ยอดฝีมือที่เคยตกอับ และได้รับความช่วยเหลือจากหญิงมีครรภ์ในจวนของพวกเขา จึงมาตอบแทนบุญคุณ!

ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!

ชายเจ้าสำราญตบหน้าตัวเองอย่างแรง เสียงดังสนั่นทำให้องครักษ์หลายคนตกใจ นายท่านของพวกเขาเป็นบ้าอะไรอีกแล้ว?

ชายเจ้าสำราญรีบร้อนกลับบ้าน สี่คนที่หายไปปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกเขาค่อย ๆ เดินตามชายหนุ่มรูปงามไปอย่างช้า ๆ จนพบจวนตระกูลติง

ยังจะมาถามทางอีก ช่างโง่เขลาเสียจริง!

ผู่ตานเบ้ปาก หลิงเยว่และอวี้เจินหันไปมองโม่จวินเจ๋อพร้อมกัน

“???”

หลิงเยว่เป็นคนเสนอความคิดนี้หรือ? ทำไมนางต้องมองชายคนนั้นด้วย！

โม่จวินเจ๋อรู้สึกน้อยใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร

“หญิงตั้งครรภ์คนไหนเป็นแม่ของหลิวหลิ่วคนใหม่” หลิงเยว่และอวี้เจินซ่อนตัวอยู่บนหลังคาจวนตระกูลติง จิตสัมผัสของพวกเขาแผ่คลุมทั่วทั้งจวน คนข้างในไม่รู้สึกเลยว่าพวกเขาถูกมองทะลุปรุโปร่งเมื่อครู่นี้

หลิงเยว่ไม่ได้ส่งเสียง แต่กำลังใช้จิตสัมผัสพิจารณาอย่างละเอียด ผลลัพธ์คือ… กลับไม่พบร่องรอยคุ้นเคยเลย

เป็นไปไม่ได้!

ติงหลิวหลิ่วอยู่ที่นี่แน่นอน ไม่มีทางผิดพลาดแน่!

หลิงเยว่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จิตสัมผัสของนางสำรวจลงไปใต้ดิน และแล้วก็พบบางสิ่ง

“อย่าตีเลย อย่าตีเลย ท่านหญิง… ข้าผิดไปแล้ว”

“เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ!”

อวี้เจินเตะร่างหญิงคนหนึ่งที่กำลังใช้แส้ฟาดใส่ท้องของหญิงอีกคนไม่หยุด

หญิงที่ถือแส้ยังไม่ทันได้ร้องโหยหวนก็… ตายเสียแล้ว

ก่อนตาย ใบหน้าของนางยังคงแสดงสีหน้าโหดเหี้ยมอยู่

ฮูหยินใหญ่สกุลติงถูกเตะตายด้วยเท้าเดียว!

“ไว้ชีวิตด้วย ท่านทั้งหลายโปรดไว้ชีวิตด้วย ข้าน้อยไม่ได้ลงมือกับฮูหยินน้อยสกุลติง แต่เป็นฮูหยินใหญ่…” ในคุกใต้ดิน

เสียงดังสนั่นของผู้คนที่คุกเข่าลงกระจายไปทั่ว หลิงเยว่รีบเข้าไปตรวจสอบอาการบาดเจ็บของหญิงตั้งครรภ์ทันที พบว่าหากมาช้ากว่านี้อีกเพียงวินาทีเดียว ศิษย์พี่สามของนางคงตายไปแล้ว

หากไม่ใช่เพราะรอยประทับพลังที่ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้คอยปกป้องอยู่ คง…

เมื่อครู่หลิงเยว่ยังรู้สึกว่าอวี้เจินทำรุนแรงเกินไป แต่ตอนนี้กลับคิดว่ามันคงเบาเกินไป นางควรจะเตะหญิงผู้นั้นสุดแรง เอาให้กลายเป็นแอ่งเลือดไปเลย!

“ไปกันเถอะ” หลิงเยว่อุ้มหญิงสาวที่หมดสติ นางควรพาท่านแม่ของศิษย์พี่สามผู้นี้กลับไปยังโลกผู้บำเพ็ญเสียที โลกภายนอกนั้นอันตรายเกินไป ชายเจ้าสำราญมาสายไปหนึ่งก้าว ในช่วงเวลาสั้น ๆ เขาสูญเสียภรรยาไปถึงสองคน

“ใคร ใครเป็นคนทำ!”

“ข้า… ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ…” สาวใช้ที่ถูกจับตัวขึ้นมาแสดงสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัว

“นายท่าน พวกเขาเป็นชายหนุ่มสี่คนเจ้าค่ะ…”

ชายหญิงสี่คน… ชายเจ้าสำราญนึกถึงสี่คนที่เขาพบบนถนน พวกเขาคือผู้ที่สังหารภรรยาเอกของเขาและพาภรรยารองของเขาไป!

ความคิดแก้แค้นของเขาจางหายไปในทันที สี่ผู้แข็งแกร่งที่แข็งแกร่งกว่าขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์ขั้นปลาย แม้เขาจะฝึกฝนอีกหมื่นปีก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของแม้แต่คนเดียวในพวกนั้นได้

“งานศพยิ่งใหญ่”

ชายเจ้าสำราญทิ้งไว้เพียงสี่คำ แล้วจากคุกใต้ดินไป แสดงความเย็นชาและไร้น้ำใจอย่างถึงที่สุด

ถึงขั้นไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงภรรยารองของเขาเลย… บรรดาคนรับใช้ชินชากับความเย็นชาของเจ้านายชายเสียแล้ว เมื่อนับรวมคนนี้ เขาได้สูญเสียภรรยาไปแล้วสามสิบคน และนั่นยังไม่นับรวมอนุภรรยาด้วย…

“สายตาของหลิวหลิ่วยังคงแย่เช่นนี้อีกหรือ?” อวี้เจินบ่นพึมพำ

แม้แต่ลูกของตัวเองยังปกป้องไม่ได้ จะไม่เรียกว่าอ่อนแอได้อย่างไร?

ผู่ตานพยักหน้าเห็นด้วย

“นางพยายามปกป้องอยู่” หลิงเยว่เอ่ยปากพูดแทนหญิงสาวในอ้อมกอด หากไม่ใช่เพราะนางใช้มือทั้งสองปกป้องท้องไว้ บางทีศิษย์พี่สามอาจจะ…

ร่างกายของหญิงสาวเต็มไปด้วยบาดแผล ที่รุนแรงที่สุดคือมือทั้งสองข้างที่เละเป็นเนื้อเดียวกัน

หลิงเยว่ลูบบาดแผลของหญิงสาวเบา ๆ บริเวณที่นางสัมผัสกลับคืนสู่สภาพเดิม

เมื่อนางตื่นขึ้นมา การกระทำแรกของนางคือกอดท้องของตัวเองไว้ “ลูกของข้าหายไปแล้วใช่หรือไม่…”

แน่นอนว่าคงไม่มีแล้ว ไม่เช่นนั้นทำไมถึงไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย?

ไม่เพียงแต่ท้องไม่เจ็บแล้ว แม้แต่บาดแผลบนร่างกายก็ไม่เจ็บอีกต่อไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…?

“สวัสดี ข้าชื่อหลิงเยว่เป็นศิษย์น้องของเด็กในท้องเจ้า”

โม่จวินเจ๋อขยับริมฝีปากเล็กน้อย “ข้าชื่อโม่จวินเจ๋อ เป็นอาจารย์อาของบุตรเจ้า”

หญิงสาวงุนงง นางก้มมองหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างเลื่อนลอย ทารกในครรภ์ยังไม่ทันก่อร่างสร้างตัว แต่กลับมี… อาจารย์อา ศิษย์น้องและสหายแล้ว?

เป็นโลกนี้ที่บ้าหรือว่านางถูกแส้ของนายหญิงใหญ่เฆี่ยนจนโง่ไปแล้วกันแน่?

“บุตรของข้า…”

“รักษาไว้ได้แล้ว”

“รักษาไว้ได้จริง ๆ หรือ!?” หญิงผู้นั้นร้องไห้เสียงดัง

เสียงร้องไห้ราวกับจะทำให้ภูเขาถล่มแผ่นดินแยก

ทั้งสี่คน “……”

มารดาของติงหลิวหลิ่วนี่ช่างเสียงดังจริง ๆ

“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรหรือ?” เล่อเหอที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็บุกเข้ามาทันที

เมื่อเห็นหญิงสาวที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารถูกล้อมอยู่ตรงกลางโดยทั้งสี่คน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

“พวกเจ้าทั้งสี่คนถึงกับรวมหัวกันรังแกคนรุ่นหลังเลยหรือ?”

ทั้งสี่คน “……”

………………..