ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 609 พวกเจ้าคงไม่ได้โม้อยู่กระมัง? ....................

บทที่ 609 พวกเจ้าคงไม่ได้โม้อยู่กระมัง?

………………..

บทที่ 609 พวกเจ้าคงไม่ได้โม้อยู่กระมัง?

วิญญาณปลาทั้งโต๊ะถูกสี่ผีกินจนเกลี้ยง หากไม่ใช่เพราะจานแข็งเกินไป บางทีพวกมันคงยัดทั้งหมดเข้าไปในท้องแล้ว

หลิงเยว่เห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงรีบสะกิดกุ่ยซื่อที่กำลังกอดท้องกลมป่องนอนแผ่อยู่บนโต๊ะ

กุ่ยซื่องุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่ร่วมมือกับหลิงเยว่

“ท่านพี่ พวกท่านยังมีของมีค่าอะไรอีกหรือไม่?”

ทันทีที่สามผีได้ยิน พวกมันก็หันไปมองหลิงเยว่ที่กำลังยิ้มให้พวกมัน ที่แท้ก็วางแผนเช่นนี้นี่เอง มิน่าถึงเอาอกเอาใจกันเพียงนี้

ฮึ! กุ่ยอีเดาได้ทันทีถึงจุดประสงค์ที่หลิงเยว่มาขอยืมเงิน “สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์หรือ?”

หลิงเยว่รีบพยักหน้าทันที “ข้าจะคืนให้แน่นอน”

“ต้องการเท่าไหร่?” กุ่ยเอ้อร์ไม่ใช่คนขี้เหนียว ที่จริงแล้วพวกเขาแค่สนุกกับการปล้นคนอื่นเท่านั้น หากจะใช้ซื้อของอะไรสักอย่าง

“ค่อนข้างเยอะอยู่ พวกเจ้ามีเท่าไหร่ให้ข้าทั้งหมดเลยได้หรือไม่?”

นางช่างโลภมากเหลือเกิน ถึงกับอยากได้ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาเชียว?

“สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกข้าหรอก”

หลิงเยว่ได้ยินแล้วถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ นี่หมายความว่าสามผีนั้นร่ำรวยยิ่งกว่าที่นางคิดไว้ใช่หรือไม่ ร่ำรวยถึงขนาดสามารถสร้างสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ได้ถึงสองสามแห่งเลยทีเดียว!?

สีหน้าตกตะลึงของหลิงเยว่ทำให้สามผีรู้สึกพึงพอใจ

กุ่ยซานลูบคางที่ไม่มีอยู่จริง “อืม… น่าจะสร้างได้สักสิบแห่งนะ ตามขนาดที่พวกเจ้าบรรยายมา”

“เจ้าพูดจริงหรือโกหก ข้าเกรงว่าเจ้ากำลังคุยโวอยู่กระมัง?”

สองสามแห่งของสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์หลิงเยว่ยังพอเชื่อได้ แต่สิบแห่ง? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

“ข้าไม่ได้คุยโว พี่ชายทั้งสามของข้าขโมยของจากดินแดนว่างเปล่ามาหมื่นปีแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะขโมยสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์มาไม่ถึงสิบแห่ง?”

กุ่ยซื่อยิ้มกว้าง ดูท่าทางภูมิใจไม่น้อย

“หากไม่ใช่เพราะดินแดนเงาทมิฬของข้าถูกทำลาย จะต้องใช้พวกเขาทำไมกัน แค่ข้าคนเดียวก็สามารถช่วยเจ้าสร้างสำนักได้สองสามแห่งแล้ว!”

“!!!” หลิงเยว่ยังคงไม่เชื่อ

เพื่อพิสูจน์ตัวเอง สามผีจึงมอบแหวนมิติให้แก่หลิงเยว่โดยตรง นางรับมันมาอย่างระมัดระวังแล้วเปิดออก จากนั้น…

หากสติไม่มั่นคงพอ ตอนนี้หลิงเยว่อาจจะเป็นลมไปแล้ว เพราะจำนวนแก่นว่างเปล่าที่อยู่ข้างใน มันทำให้เวียนหัวตาลายยิ่งกว่าห้องหินวิญญาณที่นางเคยเห็นในเมืองฮั่วหยางเสียอีก

สวรรค์! สามผีนี่ไปขโมยเส้นพลังวิญญาณของดินแดนว่างเปล่ามาหรือ?

“ข้างในนี้มีแค่ครึ่งเส้นเท่านั้น” คำพูดของกุ่ยเอ้อร์ยืนยันข้อสงสัยของหลิงเยว่ นางถึงกับเกิดแรงกระตุ้นอยากจะเรียนรู้จากสามผีว่าพวกมันขโมยมาได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร แล้วยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างสบาย ๆ แบบนี้ด้วย? หลิงเยว่ไม่ได้โลภมากเกินไป สิ่งเหล่านี้เพียงพอที่จะสร้างสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ให้หรูหราอย่างยิ่งแล้ว และไม่จำเป็นต้องใช้ของจากเผ่าภูตม่วงด้วยซ้ำ

หากรู้แต่แรกว่าสามผีร่ำรวยถึงเพียงนี้ นางกับอาจารย์ใหญ่จะต้องไปยืมโน่นยืมนี่ทำไมกัน ควรมาหาพวกเขาตั้งแต่แรกสิ!

หลิงเยว่รู้สึกเสียดายยิ่งนัก

“ขอบคุณ ข้าสัญญาว่าจะคืนให้แน่นอน!” หลิงเยว่ที่บรรลุเป้าหมายแล้วกำลังจะวิ่งหนี แต่ถูกกุ่ยอีจับตัวกลับมาทันที

“พวกข้ายังพูดไม่จบ”

“อะไรกัน” ยังจะพูดอะไรได้อีก หรือจะให้คิดดอกเบี้ยกับนางด้วย?

“ถูกต้อง เจ้าลองไปถามทั่วทั้งดินแดนว่างเปล่าดูสิ ว่าใครมีความสามารถให้ยืมครึ่งหนึ่งของเส้นพลังวิญญาณของดินแดนว่างเปล่าแก่เจ้าได้?”

“แน่นอนว่าไม่มี ดังนั้นพวกข้าขอเรียกร้องบางอย่างก็คงไม่เป็นไรกระมัง?”

หลิงเยว่ลังเลก่อนจะพยักหน้า “เงื่อนไขอะไร พวกเจ้าว่ามาสิ”

“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าจะใช้กิ่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สร้างร่างใหม่ให้กับกุ่ยซื่อ นับเป็นหนึ่งข้อได้หรือไม่?”

หลิงเยว่พยักหน้า

“นั่นนับเป็นหนึ่งในข้อเรียกร้อง ส่วนข้อเรียกร้องที่สอง มอบโลกเล็ก ๆ นี้ให้พวกข้า”

หลิงเยว่มองดูโลกเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังหยิน โลกเช่นนี้ไม่เหมาะสำหรับมนุษย์ สามผี… เอ่อ ไม่ใช่ หากสี่ผีต้องการมันก็เอาไปเถอะ

“ข้อเรียกร้องที่สาม ทำปลาแบบเมื่อครู่ให้พวกข้ากินเดือนละสี่ครั้ง”

หลิงเยว่ยังคงพยักหน้า ข้อเรียกร้องนี้ช่างง่ายดายเหลือเกิน!

“เช่นนั้นเจ้าไปได้แล้ว”

ครั้งนี้หลิงเยว่เดินทางได้ราบรื่นมาก ผีทั้งสามแทบจะส่งนางกลับไปยังโลกผู้บำเพ็ญด้วยตนเองเลยทีเดียว “สวรรค์ เจ้าไปหาสิ่งเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?” เมื่อเห็นของรางวัลจากการต่อสู้ของหลิงเยว่ ลูกตาของอาจารย์ใหญ่แทบจะหลุดออกมาด้วยสิ่งของเหล่านี้ แม้แต่การสร้างสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งก็ยังเหลือเฟือ!

หลิงเยว่หัวเราะคิกคัก “นี่เป็นความลับนะ!”

“เป็นเผ่าภูตม่วงใช่หรือไม่?”

ทันทีที่อาจารย์ใหญ่เอ่ยจบ องค์ชายเย่าและนักรบที่กลับไปนำเงินจากดินแดนว่างเปล่าก็กลับมาพอดี

พวกเขาส่งแหวนเก็บของให้หลิงเยว่โดยตรง “สิ่งเหล่านี้น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง?”

หลิงเยว่เปิดออก อาจารย์ใหญ่ชะโงกหน้าเข้ามา จากนั้นทั้งสองก็อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ อีกครึ่งหนึ่งของเส้นพลังวิญญาณว่างเปล่า สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์นี้สามารถสร้างได้สองแห่งแล้ว ไม่สิ สามแห่งด้วยซ้ำ!

“พวกเจ้าเผ่าภูตม่วงช่างร่ำรวยเหลือเกิน!”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” องค์ชายเย่าเชิดหน้าอย่างภูมิใจ เผ่าภูตม่วงของพวกเขาเป็นหนึ่งในเผ่าที่ร่ำรวยที่สุดในดินแดนว่างเปล่า

เพียงแค่ค่าเช่าทะเลสีม่วงในแต่ละปีก็มากกว่าที่ให้หลิงเยว่ไปแล้ว

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว อาณาจักรอาหารศักดิ์สิทธิ์ช่างยากจนเหลือเกิน การสร้างสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องเร่งด่วน การเผยแพร่อาหารเทพไปยังโลกอื่น ๆ ก็ไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป! “ขอบคุณมาก พวกข้าจะคืนให้โดยเร็วที่สุด”

เพียงให้พวกเขาอยู่บนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เพื่อฝึกฝน ก็เป็นสิ่งพิเศษกว่าเผ่าอื่นแล้ว แก่นว่างเปล่าเพียงเล็กน้อยนั้นไม่ถือว่าเป็นอะไรเลย

“อ้อใช่ จริง ๆ แล้วเจ้าก็สามารถเปิดต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ให้ผู้ที่ต้องการมาที่นี่เพื่อรับรู้หรือฝึกฝนแลกกับแก่นว่างเปล่า” อาจารย์ใหญ่นึกถึงวิธีหาเงินขึ้นมาทันที

หลิงเยว่ “……”

ตอนนี้พวกเขาไม่ขัดสนเงินทองแล้ว รอให้ถึงเวลาที่ขาดแคลนจริง ๆ ค่อยทำเช่นนั้นก็ยังไม่สายไป

สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์มีสามผีและเผ่าภูตม่วงคอยช่วยเหลือ ในที่สุดก็เริ่มงานอย่างยิ่งใหญ่ ส่วนคนที่มาทำงาน นอกจากจ้างมืออาชีพแล้ว ยังรวมถึงโม่จวินเจ๋อ อวี้เจินและผู้ที่ว่างงานอื่น ๆ

ประหยัดได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น

หลิงเยว่เอามือไพล่หลัง หรี่ตาคอยควบคุมดูแล

………………..