ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน - บทที่ 613 นี่หรือวิธีปฏิบัติต่อผู้สนับสนุน?!

บทที่ 613 นี่หรือวิธีปฏิบัติต่อผู้สนับสนุน?!

………………..

บทที่ 613 นี่หรือวิธีปฏิบัติต่อผู้สนับสนุน?!

“ไม้เท้าแก่นปราณอัคคีระดับเทพในอ้อมกอดของท่านผู้นั้นเป็นผลงานของข้า”

เมื่อชายผมแดงเอ่ย ผู้คนจากโลกผู้บำเพ็ญที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันอุทานด้วยความตกตะลึง โดยเฉพาะหัวหน้าตระกูลต้วนและลู่เป่ยเหยียนที่มองเขาด้วยสายตาอิจฉาริษยา

ช่างตีเหล็กระดับเทพ!

ทั่วทั้งจักรวาลมีช่างตีเหล็กระดับเทพไม่เกินหนึ่งร้อยคน เห็นได้ว่าช่างหายากและมีค่าเพียงใด หายากยิ่งกว่าอาหารศักดิ์สิทธิ์เสียอีก!

“ข้าขอแลกเปลี่ยน!” หลิงเยว่ส่งขนมใบทองสองชิ้นให้กับนักหลอมศาสตราระดับเทพผู้นี้โดยไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย

“สอง… ชิ้นอาหารศักดิ์สิทธิ์?”

“จริง ๆ แล้วชิ้นเดียวก็พอ ไม่สิ มันเกินพอด้วยซ้ำ เจ้าเก็บไว้สักชิ้นเถอะ ตัวเจ้าเองก็ยังไม่มีอาวุธประจำกายระดับเทพใช่หรือไม่ ต้องการแลกเปลี่ยนกับพวกข้าไหม?”

“ชิ้นเดียวก็เพียงพอแล้ว” ชายผมแดงไม่โลภมาก เขาพูดตามคำของทุกคน

“ดี! งั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้ว!” ช่างตีเหล็กระดับเทพรับมาอย่างรวดเร็ว เขาหยิบกล่องหยกสีขาวสองใบออกมาจากแหวนเก็บของ บรรจุของลงไปอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บกลับเข้าไปอย่างทะนุถนอม

“ศิษย์น้อง/หลิงเยว่…” ประมุขยอดเขาและลู่เป่ยเหยียนแทบจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง ส่วนเหล่าช่างหลอมศาสตราของสำนักหลานเทียนถึงกับน้ำตาคลอเบ้า

ผู้คนจากยอดเขาอื่น ๆ ต่างอิจฉาริษยา ทำไมยอดเขาหลอมศาสตราถึงได้โชคดีเหลือเกิน!

“พวกข้าต้องจัดหาวัสดุเองหรือไม่?”

หลิงเยว่ไม่มีวัสดุระดับเทพจริง ๆ “ไม่ต้อง ๆ วัสดุข้ามีมากมายอยู่แล้ว!”

“เช่นนั้น ข้าขอมอบสิ่งนี้ให้ท่าน หากเป็นไปได้ ท่านสามารถเพิ่มมันลงในกระบี่ด้วยได้หรือไม่?”

หลิงเยว่ส่งกล่องไม้ให้ชายผมแดง ปลุกความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนขึ้นมาทันที โดยเฉพาะโม่จวินเจ๋อ ช่างตีเหล็กระดับเทพกำลังจะเปิดกล่องไม้ แต่ถูกหลิงเยว่ห้ามไว้อย่างรวดเร็ว นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านกลับไปดูทีหลังจะดีกว่า”

“ได้”

การที่ชายผมแดงเก็บกล่องไม้กลับไป ทำให้โม่จวินเจ๋อผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“แน่นอนว่าเป็นวัสดุที่เพิ่มอัตราความสำเร็จในการสร้างกระบี่ที่มีคุณสมบัติครบถ้วน”

โม่จวินเจ๋อนึกขึ้นมาได้ว่าหลิงเยว่สามารถนำกิ่งไม้และใบไม้ของตัวเองมาทำเป็นอาหารศักดิ์สิทธิ์ได้ ถ้าเช่นนั้นกิ่งและใบของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็น่าจะใช้เป็นวัสดุในการหลอมอาวุธได้เช่นกัน… ดังนั้นในกล่องจึงต้องเป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน ซึ่งเขาเดาว่าอาจจะเป็นเปลือกไม้?

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของโม่จวินเจ๋อ หลิงเยว่ชำเลืองมองเขาอย่างเงียบ ๆ เขาเดาถูกครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้น ตราบใดที่นางและชายผมแดงไม่พูด โม่จวินเจ๋อคงเดาไม่ออกแน่

“ข้าเดาถูกหรือ?”

โม่จวินเจ๋อได้รับเพียงรอยยิ้มลึกลับจากหลิงเยว่

ช่างตีเหล็กระดับเทพพาขนมสองชิ้นและกล่องไม้ลึกลับจากไป พวกผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ได้รับขนมก็อยากจะตามไป แต่นึกถึงผู้คุ้มกันทั้งสิบเก้าคนของเขาแล้วท้อใจ ไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงสิ่งของจากมือหรือแม้แต่เส้นผมของหงซี่ได้

ใช่แล้ว ช่างตีเหล็กระดับเทพหรือชายผมแดงผู้นี้มีชื่อจริงว่าหงซี่ เขาเป็นช่างตีเหล็กระดับเทพอันดับหนึ่งจากดินแดนหลิงเมิ่งที่อยู่ติดกับดินแดนว่างเปล่า ฝีมือการตีเหล็กของเขาแข็งแกร่ง อุปนิสัยไม่เลวร้าย เพียงแต่ขี้ขลาดไปหน่อย ดังนั้นทุกครั้งที่ออกเดินทางจึงต้องพาผู้แข็งแกร่งสิบเก้าคนมาคุ้มกัน

ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อเขาจากไป ไม่มีใครกล้าไล่ตามไปอีก

ผู้คนมากมายเดินทางมายังอาณาจักรอาหารศักดิ์สิทธิ์ เพราะการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของอาหารศักดิ์สิทธิ์ แรงดึงดูดของอาหารศักดิ์สิทธิ์นั้นยิ่งใหญ่กว่าต้นไม้แห่งชีวิตเสียอีก

“อาจารย์หลิง ช่วยข้าด้วย!” ฮวนฮวนที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้ยิ่งใหญ่จากโลกภายนอกมองดูผู้คนที่มารุมล้อมนางมากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นหนังศีรษะของนางก็ชาวาบ หากรู้แต่แรกว่าอาหารศักดิ์สิทธิ์จะเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่จากโลกภายนอก นางคงไม่นำมันออกมาอวดด้วยความหยิ่งผยองชั่วขณะเช่นนี้

สำคัญที่สุดคือกลุ่มคนจากโลกภายนอกเหล่านี้เสนอราคาที่ทำให้จิตใจอันมั่นคงของนางสั่นคลอนอย่างรุนแรง ถึงอย่างไร การเป็นเจ้าเขตในโลกเล็ก ๆ ก็ไม่เลวเลย อีกทั้งยังมีคุณสมบัติสามประการที่วนเวียนอยู่ตรงหน้าตลอดเวลา และไม้เท้าระดับเทพที่เข้ากับนางเป็นพิเศษ รูปลักษณ์ภายนอกงดงามและมีเสน่ห์ นางอยากได้มันเหลือเกิน…

“ชอบอะไรก็แลกเปลี่ยนไปสิ”

แค่อาหารศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ต่อไปภายภาคหน้าพวกเขาจะขาดอาหารศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร?

เพียงแต่… ยังต้องออกไปภายนอกเพื่อค้นหาวัตถุดิบระดับเทพเท่านั้น ในระยะเวลาสั้น ๆ ร่างแท้ของนางคงไม่ถึงกับโล้นกระมัง?

เพียงแค่จินตนาการว่าร่างแท้อันศักดิ์สิทธิ์และงดงามของตนเองจะกลายเป็นต้นไม้เกลี้ยงเกลา หลิงเยว่ก็ทนไม่ไหว อยากจะรีบออกไปรวบรวมวัตถุดิบระดับเทพในทันที น่าเสียดายที่… ตอนนี้นางยังไม่สามารถจากไปได้ชั่วคราว

ยังต้องทำอาหารพิเศษให้โม่จวินเจ๋อ อีกทั้งยังอยากอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์และเหล่าศิษย์พี่เพื่อเติบโตไปด้วยกันอย่างช้า ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิษย์พี่สามที่น่ารักของนาง ตอนนี้ติงหลิวหลิ่วสามารถคลานและยังเรียกนางได้ด้วย นางจึงไม่อยากจากไปไหน

อืม…

ยังมีสำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังก่อสร้างอยู่ด้วย แม้ว่าในช่วงการก่อสร้างนี้ จะมีนางอยู่หรือไม่ก็เหมือนกัน แต่หลังจากสร้างเสร็จแล้ว นางต้องมีงานแน่นอน!

หลิงเยว่พาโม่จวินเจ๋อเข้ามาในห้องบำเพ็ญแล้วเอียงศีรษะถามว่า

“ท่านอยากกินรสอะไร?”

“ข้าอยากกินรสเผ็ด…” เสียงเย็นเยียบและน่าขนลุกดังลอยมาจากมุมห้อง

“ข้าอยากกินรสเปรี้ยวหวาน”

“ขอเพียงอร่อยก็พอแล้ว”

“อืม”

วิญญาณผีทั้งสี่จาก ‘โลกแห่งความมืด’ ลอยออกมาจากมุมห้อง พวกมันพลาดโอกาสได้ลิ้มรสอาหารศักดิ์สิทธิ์ เพราะใช้เวลานานเกินไปในการตกปลาในโลกเล็ก ๆ นั่น ตอนนี้พวกมันต้องได้ลิ้มลองเสียที

โม่จวินเจ๋อคิดว่าจะได้อยู่กันตามลำพังสองต่อสองกับหลิงเยว่เสียที แต่เมื่อเห็นวิญญาณผีทั้งสี่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มพลันบึ้งตึง

โม่จวินเจ๋อรู้สึกคันมือ เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้…

หลิงเยว่เดาเจตนาของโม่จวินเจ๋อจึงรีบจับมือของเขาไว้ ตอนนี้ทั้งสี่เป็นผู้สนับสนุนนะ ถึงแม้จะอยากลงมือก็ต้องรอให้สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์สร้างเสร็จก่อน

โม่จวินเจ๋อผู้ยากจนจับมือหลิงเยว่ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่สี่ผีนั่น รอให้สำนักอาหารศักดิ์สิทธิ์สร้างเสร็จ เขาจะต้องเป็นคนแรกที่ส่งสี่ผีนั่นไปไกล ๆ แน่นอน!

“งั้นพวกเรามากินหม้อไฟกันเถอะ!”

“หม้อไฟอีกแล้วหรือ?!”

“อย่าคิดจะใช้หม้อไฟมาหลอกพวกข้าเชียว!”

กุ่ยซานและกุ่ยซื่อพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาได้ยินมาว่าอาหารศักดิ์สิทธิ์มีสองรสชาติ แต่ตอนนี้กลับคิดจะใช้หม้อไฟธรรมดามาเลี้ยงพวกเขา นี่หรือคือท่าทีที่มีต่อผู้สนับสนุน?!

“หม้อไฟศักดิ์สิทธิ์”

สี่คำนี้ดับความไม่พอใจของผีทั้งสี่ในทันที หม้อไฟศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ… ต้องอร่อยกว่าขนมอะไรนั่นแน่นอน สิ่งสำคัญที่สุดคือมีหลากหลายประเภท สามารถกินได้อย่างจุใจ!

“ได้ยินมาว่าเจ้าใช้ร่างแท้ของตัวเองทำอาหารศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่?” หลิงเยว่พยักหน้า

กุ่ยอีพูดต่อ “เจ้าคงไม่ได้เตรียมใช้กิ่งไม้ของเจ้ามาต้มน้ำแกงให้พวกข้า แล้วจุ่มใบไม้กินหรอกนะ?”

กุ่ยซื่อที่เดิมยิ้มกว้างจนถึงโคนหูรีบหุบยิ้มทันที

พูดตามตรง เขาเคยได้ยินมาว่าขนมและของหวานนั่นทำมาจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เขาจึงเสี่ยงชีวิตแอบไปเด็ดใบไม้มาใบหนึ่งแล้วกินลงไป

รสชาติมันก็… กลิ่นหอมอ่อน ๆ แฝงด้วยรสขม ไม่ได้เป็นอะไรที่พิเศษนัก