เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1597 สร้างมันออกมา

บทที่ 1597 สร้างมันออกมา

แววตาของหยวนเส้าหยินพลันเย็นยะเยือก “นี่มันตัวอะไรกัน”

“เอาเป็นว่าเป็นตัวที่ลัทธิเต๋าของพวกเจ้าสร้างมันออกมาแล้วกัน”

หยวนเส้าหยิน “…”

เขาถึงกับต้องสะอึกเพราะคำพูดของเฉิงยวนอีกครั้ง เขาขยับฝีเท้า หยิบอาวุธเวทของตัวเองออกมาแล้วโจมตีใส่สัตว์ประหลาด

หารู้ไม่ว่าสัตว์ประหลาดที่เคลื่อนไหวเชื่องช้าเมื่อครู่ กลับกระโจนขึ้นมาได้ในพริบตาขณะที่เขากำลังจู่โจมมันด้วยความเร็วสูง มันคลานผ่านกำแพง ทิ้งร่องรอยสีดำเป็นยวง

หยวนเส้าหยินสะกิดปลายเท้า รุกไล่ตามมันไปอีกครั้ง แต่ว่าก็ยังช้าเกินไป

ปัง ๆ ๆ

สมาชิกองค์กรยิงปืนรัวใส่

“หัวหน้าซู่ครับ มันไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย” ต่อให้ยิงโดน ก็ไม่อาจหยุดยั้งการรุกคืบจากมัน

สิ้นเสียงเอ่ยนั้น กรงเล็บแหลมคมของสัตว์ประหลาดก็ฟาดเข้ามา

สมาชิกองค์กรกลัวจนกระดิกตัวแทบไม่ได้ แถมยังรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่สัตว์ประหลาดนั่นปล่อยออกมา

วินาทีต่อมา สมาชิกในองค์กรก็ถูกดึงตัวออกไปแล้วเหวี่ยงไปด้านหลัง

เฉิงยวนขวางอยู่เบื้องหน้าทุกคน เส้นผมสีดำของเธอประหนึ่งเข็ม ดวงตาผีแดงก่ำ กระโปรงสีแดงสดยิ่งสยายไปด้วยจิตสังหาร

เดิมทีสัตว์ประหลาดตัวนี้มุ่งหน้าไปยังห้องที่ฉู่ลั่วอยู่ เมื่อเวลานี้รับรู้ถึงจิตมุ่งร้ายอันกล้าแกร่ง มันก็ถูกดึงดูดไปด้วย

ดวงตาสองข้างที่มาจากการประกอบต่อกันหันมองมา ในปากส่งเสียงฮึดฮัด

ราวกับกำลังยินดีปรีดา

หยวนเส้าหยินฟาดกระบี่เข้ามา แล้วมายืนอยู่ข้างกายเฉิงยวน ก่อนจะถูกพลังหยินอันกล้าแกร่งของเธอทิ่มแทงจนผิวรู้สึกชา

“สัตว์ประหลาดนี่มีชีวิต!”

สมาชิกองค์กรด้านหลังคนหนึ่งตะโกน

หยวนเส้าหยินกำกระบี่แน่น แววตาหนาวสะท้าน “ผมโจมตี…”

เขาพูดไม่ทันจบ เฉิงยวนก็ชิงลงมือก่อนแล้ว

เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ปล่อยพลังผีทั้งตัวโจมตีใส่สัตว์ประหลาด

หยวนเส้าหยินเม้มริมฝีปาก วินาทีต่อมาก็ตวัดกระบี่คอยสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ

จากนั้นพลันได้ยินเสียงดังแกรก เฉิงยวนจับหัวสัตว์ประหลาดไว้ได้แล้ว เล็บมือที่ปักเข้าไปในหัวกะโหลกแล้วออกแรงอีกเล็กน้อย

ซู่เซี่ยงหยางส่งเสียง “เก็บชีวิตเขาไว้!”

แกรก!

กะโหลกศีรษะพลันแตกร้าว

เฉิงยวนดึงป้ายหยกป้ายหนึ่งออกมาแล้วโยนให้ซู่เซี่ยงหยาง

สัตว์ประหลาดล้มลงกับพื้น แขนขากระจัดกระจาย

แขนขาที่ต่อกันอยู่ในตอนแรกถูกพันด้วยด้ายสีแดงทั้งหมด เมื่อคลายออกในตอนนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นราวกับสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม

ซู่เซี่ยงหยางก้มมองป้ายหยกในมือ

ป้ายหยกสะอาดสะอ้าน ไม่เปื้อนเลือดแม้สักหยด บนนั้นมีอักขระอันซับซ้อนสลักเอาไว้

เขาเก็บป้ายหยกด้วยความระมัดระวัง ขณะทำท่าจะเอ่ยปากก็ได้ยินเฉิงยวนเอ่ยขึ้น “อีกมาก!”

“อะไรนะ!”

“ยังมีอีกมาก”

อีกมาก?

หมายความว่ายังไง!

เสียงครืดคราดดังเข้ามา ราวกับเป็นเสียงของฝ่าเท้านับไม่ถ้วนที่ถูกับพรม

ซู่เซี่ยงหยางพลันชาวาบไปทั้งศีรษะ

หยวนเส้าหยินก็หายใจติดขัด เขากำกระบี่ในมือแน่น

เฉิงยวนเอ่ยขึ้น “ซูเยียน!”

เถาซูเยียนตอบรับดังอืม แล้วใช้สองมือโบกไปมาเบา ๆ ผีเสื้อกลางคืนสีแดงฉานตัวหนึ่งบินออกจากตัวเธอ เลี้ยวไปตามหัวมุมอย่างรวดเร็ว หมอกสีแดงแผ่ซ่านออกมา

สองฝั่งของทางเดินถูกหมอกสีแดงนั้นปกคลุมทั้งหมด

เสียงร้องคำรามของสัตว์ประหลาดพลันดังออกมา

เฉิงยวนกลับมาเป็นปกติ เธอมองเถาซูเยียนแล้วยกนิ้วโป้งให้

เถาซูเยียนยิ้มอย่างได้ใจ แล้วปรายตามองพวกซู่เซี่ยงหยางด้วยความดูแคลน

พวกผู้ใหญ่ไร้ประโยชน์ทั้งหลาย!

ซู่เซี่ยงหยาง “…”

“มาแล้ว!”

จู่ ๆ หยวนเส้าหยินก็ส่งเสียงออกมา เขาเงยหน้ามองทันที แม้จะเห็นแค่ฝ้า แต่ยังสัมผัสได้ถึงจิตสังหารมหาศาลของอสนีบาตสวรรค์

ภายในประตูห้อง ฉู่ลั่วลืมตาขึ้นช้า ๆ

พลังวิญญาณไหลเวียนอยู่ในชีพจรของเธอ

จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองท้องฟ้าช้า ๆ

อสนีบาตสวรรค์!

หูเสี่ยวหลีเงยหน้าขึ้นมองสายฟ้าที่เกี่ยวพันกันอยู่บนท้องฟ้าแล้วรู้สึกว่ากลุ่มเมฆค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงมาเรื่อย ๆ

“เจียเหยียน พวกเราเข้าไปเถอะ”

เธอใช้หางปัดพลังวิญญาณที่โจมตีเข้ามาอีกครั้ง แล้วหันไปคว้าตัวจิ่งเจียเหยียนหลบเข้าไปในโรงแรม

แต่จิ่งเจียเหยียนกลับคว้าแขนเธอเอาไว้ “สายฟ้านั่นเคลื่อนที่ไปแล้ว”

จากนั้นก็เห็นว่ากลุ่มเมฆซึ่งเดิมทีมารวมตัวกันอยู่บนท้องฟ้าเหนือโรงแรมค่อย ๆ เคลื่อนไปทิศทางอื่น