เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1598 รับภัยพิบัติ

บทที่ 1598 รับภัยพิบัติ

“ลั่วลั่ว!” จิ่งเจียเหยียนชี้ไปยังทิศทางหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

หูเสี่ยวหลีคว้าแขนจิ่งเจียเหยียนที่กำลังจะติดตามไปเอาไว้ “เธอจะไปทำไม? หรือว่าสามารถกันสายฟ้าแทนฉู่ลั่วได้?”

“แต่ว่าฉันไม่เคยเห็นการทนรับภัยพิบัติแล้วเลื่อนขั้นเป็นเซียนเลยนะ!”

หูเสี่ยวหลี “…อย่าอยากรู้อยากเห็นไปเสียหมดทุกอย่างเลยน่า”

ตรงทางเดินในเวลานั้น

หมอกสีแดงค่อย ๆ จางหายไป ผีเสื้อกลางคืนก็บินกลับมาที่ตัวของเถาซูเยียนและถูกเธอจับเอาไว้ “สัตว์ประหลาดพวกนั้นหายไปแล้ว!”

หมอกสีแดงหายไปในที่สุด สัตว์ประหลาดที่เดิมทีมาคอยห้อมล้อมอยู่รอบ ๆ ก็หายไปแล้วเช่นกัน

เฉิงยวนวิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างหน้าต่างแล้วเห็นสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ไกล ๆ

ซู่เซี่ยงหยางเองก็วิ่งเข้ามาดูเช่นกัน “นั่นเจ้านิกายนี่ครับ เธอกำลังรับภัยพิบัติอยู่ทางนั้น! พวกเราต้องไปไหมครับ?”

เฉิงยวนพูดขึ้นมา “เจ้าจะไปทำไม จะไปช่วยรับภัยพิบัติให้นางเหรอ?”

เธอมองไปทางยอดเขาอย่างเป็นกังวลใจ สายฟ้าฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุดไม่ยั้งเลย

ทางด้านเขาหมิงเฟิง ประชาชนที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ ต่างยกมือถือขึ้นมาถ่ายตรงยอดเขาเอาไว้ไม่หยุด

ถึงขนาดที่มีชาวบ้านเริ่มเปิดไลฟ์สดด้วย

ที่นี่ไม่มีลม ไม่มีฝน มีแต่สายฟ้าเท่านั้น

สายฟ้าที่ฟาดกระหน่ำลงมาซ้ำ ๆ ล้วนผ่าลงไปยังสถานที่เดียวกันทั้งหมด

แล้วจู่ ๆ แสงสีขาวก็ผ่าลงมากลางท้องฟ้า แสงนั้นสว่างแยงตาทุกคนจนต้องหลับตากันหมด

กระทั่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เสียงฟ้าร้องก็หยุดลง กลุ่มเมฆดำครึ้มก็หายไป และแสงอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว

[โฮสต์ ดูเหมือนการรับภัยพิบัติของคุณจะสำเร็จแล้วนะ]

จู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมา

ฉู่ลั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รอบตัวเธอในระยะร้อยเมตรเป็นสีดำที่ไหม้เกรียมไปหมดเลย

ระบบ [ยินดีด้วยนะโฮสต์ ยินดีด้วย!]

ฉู่ลั่วลุกขึ้นยืนแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า หมู่เมฆครึ้มได้หายไปหมดแล้ว

ระบบ [โฮสต์]

ฉู่ลั่ว “สายฟ้าเก้าสิบเก้าครั้ง ฉันน่าจะเลื่อนขั้นแล้วสิ”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “แต่ว่าฉันไม่ได้เลื่อนขั้น ได้แค่เพียงชุบกายเนื้อเท่านั้น”

ระบบ [เหอะ ๆ…]

ระบบหัวเราะแกน ๆ แม้แต่คำยินดีก็พูดไม่ออกแล้ว

ฉู่ลั่วเริ่มทำการเคลื่อนย้ายพลังวิญญาณในร่างกายของตนเอง หลังจากถูกสายฟ้าหลอมกาย พลังวิญญาณก็เคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น กายเนื้อก็แข็งแรงขึ้นด้วย

“ลั่วลั่ว! ลั่วลั่ว!”

เสียงจิ่งเจียเหยียนตะโกนมา

“อยู่ทางนี้!”

หลังจากสิ้นเสียงตอบรับ จิ่งเจียเหยียนก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเธอ แล้ววนเวียนรอบตัวเธออย่างตื่นเต้น “ลั่วลั่วรับภัยพิบัติมาแล้ว! ลั่วลั่วแข็งแกร่งมาก!”

ไม่นานนัก พวกของเฉิงยวนก็ตามมาเช่นกัน

ไม่เพียงแค่นั้น เฉิงยวนยังพาฮั่วเซียวหมิงมาด้วย

ทันทีที่ลงสู่พื้น ฮั่วเซียวหมิงก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”

ฮั่วเซียวหมิงถอนหายใจ คิ้วที่ขมวดเป็นปมอยู่ก็คลายออก “คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

คนอื่น ๆ ต่างก็ห้อมล้อมกันเข้ามา

“เจ้านิกาย คุณรับภัยพิบัติมาแล้วใช่ไหม?”

“ลัทธิเต๋ามีมาตั้งหลายปีแล้วไม่เคยได้เห็นอสนีบาตสวรรค์เลย ฉันมีโชคที่ได้เห็นอสนีบาตสวรรค์นะ”

“ฉันนับแล้ว สายฟ้านี้มีเก้าสิบเก้าครั้ง! เจ้านิกายสุดยอดไปเลย!”

เสียงแสดงความยินดีดังมาเรื่อย ๆ

คนก็มารวมตัวกันทางนี้มากขึ้นด้วยเช่นกัน

ฉู่ลั่วจึงพูดว่า “กลับไปที่โรงแรมกันก่อนเถอะ!”

“ได้ ๆ ๆ”

เมื่อพวกเขากลับมาถึงโรงแรมแล้ว

ฉู่ลั่วก็ก้มหน้ามองร่างกายสัตว์ประหลาดที่กองรวมกันอยู่ แล้วเอาป้ายหยกจากมือของซู่เซี่ยงหยางมาดู

“มันเป็นของลัทธิเต๋า”

ผู้บำเพ็ญของลัทธิเต๋าหลายคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็สีหน้าเปลี่ยนกันหมด

โดยเฉพาะไจ๋โหรวที่ส่งเสียงเย็นชาออกมาอย่างควมคุมไม่อยู่

ฉู่ลั่วส่งป้ายหยกไปให้ซู่เซี่ยงหยางอีกครั้ง “เอาไปตรวจสอบดูทีนะคะ”

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า แล้วเอาป้ายหยกกับร่างของสัตว์ประหลาดออกไป

ฉู่ลั่วทำท่าให้คนอื่น ๆ ออกไปให้หมด เหลือไว้เพียงเฉิงยวนกับสวีจิ้น

เฉิงยวนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้านิ่งเฉย ส่วนสวีจิ้นก็กอดดาบไว้แล้วนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาพลางหลุบสายตาลงเล็กน้อย