เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1600 นายเอาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของฉันไป

บทที่ 1600 นายเอาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของฉันไป

ตกกลางคืน

ฉู่ลั่วเท้าคางไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วจ้องมองฮั่วเซียวหมิงอย่างเงียบ ๆ

คิ้วของเขาดูผ่อนคลายและนอนหลับอย่างสนิท

[โฮสต์]

เสียงระบบในจิตธรรมญาณดังขึ้น

ฉู่ลั่วกะพริบตาแล้วหยิบชุดนอนข้างเตียงขึ้นมาใส่ จากนั้นจึงออกจากห้องนอนไปโดยไร้สุ้มเสียง

ระบบ [โฮสต์ คุณแข็งแกร่งแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ได้เลื่อนขั้นแต่ก็แข็งแกร่งขึ้นแล้วจริง ๆ คุณเป็นคล้ายกับตอนอยู่ในต่างโลกเลย ไม่สิ แข็งแกร่งกว่าตอนอยู่ต่างโลกอีก]

ฉู่ลั่วเดินไปข้างหน้าต่างแล้วมองทิวทัศน์ที่อยู่ไกล ๆ

ระบบที่อยู่ในจิตธรรมญาณยังคงส่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ [ปรโลกปฏิบัติต่อโฮสต์ไม่เลวเลยทีเดียว]

ฉู่ลั่ว “…”

ระบบ [โฮสต์ โฮสต์…]

พลังวิญญาณภายในร่างของฉู่ลั่วมีการเคลื่อนไหว ระบบที่เดิมทียังคุยจ้ออยู่ก็เงียบลงทันที แล้วไม่กี่นาทีต่อมาระบบพลันพูดเสียงสั่น [โฮสต์ นี่คุณทำอะไร?]

ฉู่ลั่วตอบ “ลองดูว่าฉันจะบีบนายออกมาได้หรือเปล่า”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “น่าแปลกจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นที่ต่างโลกหรือว่าในโลกนี้ ก็ดูเหมือนว่าฉันจะไม่สามารถบีบให้นายออกมาจากจิตธรรมญาณได้เลย”

ระบบหัวเราะแห้ง [โฮสต์พูดล้อเล่นไปได้]

ฉู่ลั่วนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอนพิงพนักอย่างสบายใจ จากนั้นก็หลับตาทั้งสองข้าง เส้นผมสีดำขลับตกลงมาจากบนไหล่

ระบบพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ฉู่ลั่วเอ่ยขึ้น “หลังจากหลอมกายเนื้อมา ฉันก็รู้สึกค่อนข้างแปลก”

ระบบ […]

ฉู่ลั่ว “เหมือนว่านายเอาของอะไรสักอย่างในร่างกายของฉันออกไป ตอนนี้ฉันเอากลับมาได้เพราะพึ่งพาการหลอมกายนี้”

ระบบ [เหอะ ๆ อะ…เอาอะไรไปกัน…]

ฉู่ลั่วยังคงอยู่ในท่าทางสบายอารมณ์แต่ไม่ได้เหมือนก่อนหน้านี้ เพราะทั่วทั้งร่างกายของเธอมีกลิ่นอายของการบีบบังคับอยู่

ระบบ [โฮสต์…]

ฉู่ลั่ว “นายเอาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของฉันไป”

ระบบ [เปล่านะ! โฮสต์ ผมก็แค่ยับยั้งมันไว้เท่านั้นเอง…]

ฉู่ลั่ว “ที่แท้ก็ยับยั้งเอาไว้นี่เอง”

ระบบ […]

ฉู่ลั่วเบิกตาโตขึ้นทันที ตรงหน้าเห็น ๆ กันอยู่ว่าไม่มีสิ่งใด ทว่าในแววตาของเธอกลับดูน่ากลัวมาก

ระบบรีบหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองทันที [ตอนนั้นคุณกำลังท้อแท้ใจ ทั้งยังถูกครอบครัวทอดทิ้งอีก มาที่ต่างโลกอย่างเร่งรีบแบบนั้น ผมก็กลัวว่าคุณจะบำเพ็ญไม่สำเร็จ แถมจิตใจที่มีศีลธรรมจะว้าวุ่นเอาได้ไม่ใช่หรือไงครับ?]

ระบบ [โฮสต์ ผมหวังดีกับคุณทั้งนั้นเลยนะ]

ฉู่ลั่ว “ไม่ใช่! มันไม่ใช่เหตุผลนี้”

“ลั่วลั่ว?”

เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง ฮั่วเซียวหมิงที่สวมชุดนอนเดินออกมาด้วยสีหน้าสงสัย “เป็นอะไรไปเหรอ?”

กลิ่นอายเยือกเย็นที่อยู่รอบตัวของฉู่ลั่วหายไปทันที เธอเงยหน้าขึ้นไปสบกับสายตาที่มีทั้งความสงสัยและความห่วงใจของฮั่วเซียวหมิงเข้าพอดี “ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่…รู้สึกผิดกับคุณนิดหน่อย”

ฮั่วเซียวหมิง “…”

เขาเดินมานั่งลงข้าง ๆ ฉู่ลั่วแล้วดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน

ท่าทีของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดสนิทสนมกันมาก

ฉู่ลั่วพิงไหล่เขาแล้วเอ่ยว่า “ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความหื่นกระหายหรอกนะคะ”

มือของฮั่วเซียวหมิงแตะบนไหล่ของเธอ

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความหื่นกระหาย แล้วก็ไม่ใช่คนที่จะระบายมันออกมาได้ทันทีหลังจากหลอมกายแล้ว ฉันแค่…” เธอพิงไหล่ของฮั่วเซียวหมิงอย่างไม่สบายใจ

ลมหายใจของเธอปาดรดต้นคอของฮั่วเซียวหมิง พาให้รู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา

เสียงของฮั่วเซียวหมิงก็แหบพร่าไม่น้อย

“แค่อะไรครับ?”

“แค่เกิดเรื่องไม่คาดฝันเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ถูกยับยั้งความรู้สึกเอาไว้ แต่หลังจากหลอมกายแล้ว การยับยั้งนั้นก็หายไปแล้วค่ะ…”

ฮั่วเซียวหมิงจึงพูด “…ดังนั้น ก่อนหน้านี้คุณก็อยากทำแบบนี้กับผม เพียงแต่ถูกยับยั้งความรู้สึกเอาไว้ ถึงได้…”

พอคิดถึงความดุเดือดเร้าร้อนก่อนหน้านี้ ลมหายใจของฮั่วเซียวหมิงก็ติดขัด

ฉู่ลั่วยังคงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ “ฉันแค่อยากจะบอกกับคุณว่า ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความหื่นกระหายหรอกค่ะ”

เพิ่งจะรับภัยพิบัติสำเร็จ พอทุกคนไปกันแล้ว เธอก็กดฮั่วเซียวหมิงลงกับโต๊ะ จากนั้นก็พากันไปทำนั่นโน่นนี่กันที่ห้องนอน

ความจริงไม่ใช่เพราะเธอมีความต้องการเกิดขึ้นมา แต่เป็นเพราะว่า…

“แต่ผมมีนะ”