เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1617 ออกไปก่อเรื่อง

บทที่ 1617 ออกไปก่อเรื่อง

หยวนเส้าหยินกลืนน้ำลายลงคอ “คุณเฉิงช่างใจกว้างจริง ๆ”

“ฮึ!”

หยวนเส้าหยินมองไปทางเจี่ยซีที่นั่งอยู่อีกด้าน ข้าง ๆ เขามีสั่วอิงอยู่ด้วย

สั่วอิงกำลังก้มหน้าคุยกับเขา แต่สีหน้าของเจี่ยซีดูเรียบเฉย

เขาถอนหายใจเบา ๆ

เจี่ยซีกับสวีจิ้น ช่างเลือกยากเหลือเกิน

แต่ก็ไม่ควรลังเลให้ยืดเยื้ออยู่อย่างนี้ตลอดไป

ไม่เหมือนคุณเฉิงที่ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

จนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน ในฤกษ์ยามดีที่ตระกูลจี้และตระกูลไจ๋เลือกไว้ พิธีแต่งงานก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เมื่อคู่บ่าวสาวเดินผ่านหน้าพวกเขา จี้ไจ่เหลียวมองฉู่ลั่วแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไป

ฉู่ลั่วมองไปทางซู่เซี่ยงหยาง

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้าเบา ๆ “ผมกับเสี่ยวหยินจะอยู่ที่นี่ พวกคุณไปทำธุระของพวกคุณเถอะครับ”

ฉู่ลั่วพยักหน้า แล้วโยนยันต์สามแผ่นออกมาทันที มือหนึ่งคว้าคนหนึ่งไว้ แล้วพาเฉิงยวนกับซุนหย่าจิ้งจากไปทันที

เพียงแวบเดียวพวกเธอก็มาถึงด้านนอกของค่ายกล

“หงอิน หงอิน!”

ทันทีที่ลงสู่พื้น ซุนหย่าจิ้งก็ร้องเรียกเสียงเบาสองสามครั้ง

เสียงน้ำกระเพื่อมดังมาจากสระปลาด้านหลัง

ปลาคาร์ฟสีแดงตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากในนั้น ในระหว่างที่กระโดดขึ้นมา มันค่อย ๆ เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์!

ทันทีที่หงอินก้าวเข้ามา เขาก็รีบพูดว่า “ค่ายกลที่นี่แข็งแกร่งมาก ขนาดผมจะกลับร่างเดิมก็ไม่สามารถผ่านเข้าไปทางน้ำได้ ทำได้แค่อยู่ในสระน้ำนอกลานเท่านั้น”

นั่นหมายความว่า ค่ายกลนี้ไม่ได้มีไว้แค่กั้นคนเท่านั้น

ฉู่ลั่วยืนอยู่หน้าค่ายกล ยกมือขึ้นประสานอิน พลังวิญญาณของเธอค่อย ๆ แผ่ปกคลุมไปบนค่ายกล

“ไปกันเถอะ! ตามฉันมา”

เธอก้าวเท้าเข้าไปหนึ่งก้าว เฉิงยวนและคนอื่น ๆ ตามติดมาด้านหลัง

บรรยากาศภายในลานนี้เงียบสงบมาก จนถึงขั้นวังเวงเลยทีเดียว

เฉิงยวนลูบแขนตัวเอง “ทำไมลานนี้ถึงรู้สึกเงียบเหงายิ่งกว่าหลุมศพของข้าอีก!”

“อย่างน้อยหลุมศพของข้าก็ยังมีเสียงลมบ้าง แต่ที่นี่แม้แต่เสียงลมก็ยังไม่มี”

ที่นี่จะเงียบเกินไปแล้ว

ความเงียบทำให้เธอที่เป็นผียังรู้สึกกลัว

“นี่คือค่ายกล! เป็นค่ายกลที่ใช้สำหรับรับรู้และป้องกัน เมื่อมีสิ่งมีชีวิตเข้าใกล้ มันจะสัญญาณเตือนเจ้าของค่ายกลทันที”

“ค่ายกลปิดกั้นกลิ่นอายของคนเป็น ทำให้ทำนายไม่ได้”

“แยกย้ายกันไปค้นหาเถอะ!”

ทุกคนแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว

ลานบ้านไม่ใหญ่นัก ไม่นานก็ค้นหาทุกที่ที่ควรหาเสร็จสิ้น

“ไม่เจออะไรเลย!”

“ที่ที่ควรจะหา ฉันค้นหมดแล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผีก็ไม่เห็นสักตัว”

หงอิน “แม้ว่าที่นี่จะไม่มีอะไรเลย แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจ”

ซุนหย่าจิ้ง “ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน”

เฉิงยวน “น่าจะเป็นเพราะค่ายกลนี้แข็งแกร่งเกินไป สำหรับพวกเรามันจึงกดดันมากทีเดียว”

ฉู่ลั่วมองไปรอบ ๆ “การที่จี้จิงเหิงสามารถสร้างค่ายกลแบบนี้ได้ แสดงว่าเขาต้องมีความสามารถสูงมาก”

“ถ้าเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ถึงการมีอยู่ของโม่หวายอวี้ เขาคงจะซ่อนไว้อย่างดีแน่นอน”

หงอินมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง “แล้วจะทำยังไงดีครับ? ถ้าเกิดจี้จิงเหิงคนนั้นกลับมาล่ะ?”

“กลับมาก็ดีสิคะ”

ฉู่ลั่วมองเฉิงยวนและซุนหย่าจิ้ง เพียงแค่สบตากันเท่านั้น ทั้งสามคนก็เข้าใจกันทันที

ซุนหย่าจิ้งดึงหงอินมา “พวกเราสองคนออกไปก่อเรื่องกันเถอะ”

เฉิงยวน “ข้าจะไปช่วยกำบังให้”

พอพวกเธอไป ฉู่ลั่วก็กระโดดขึ้นบนหลังคาทันที แล้วมองไปรอบ ๆ

ค่ายกลสงบนิ่ง ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย

หลังจากเฉิงยวนและคนอื่นออกไปได้สิบนาที ฉู่ลั่วก็ยกมือขึ้นโจมตีใส่ค่ายกล

ในชั่วพริบตานั้น ค่ายกลก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายก้าว แต่ฉู่ลั่วก็ยังรู้สึกถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงลานหน้าได้

“มีวิญญาณร้าย!”

“รีบไล่ตามไปเร็ว!”

ฉู่ลั่วกระโดดลงจากหลังคา แล้วซ่อนตัวอยู่ในห้องที่อยู่ใกล้ ๆ

ไม่นานนักจี้จิงเหิงก็กลับมา

เขาสวมชุดนักพรตสีเขียว สีหน้าเย็นชา มองสำรวจรอบด้านอย่างเคร่งขรึม แล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง

ฉู่ลั่วยกมือขึ้นทำท่าปิดผนึก แผ่นยันต์ปรากฏขึ้นในมือของเธอ เธอนำแผ่นยันต์มาแปะไว้บนตัว แล้วตามจี้จิงเหิงไป