เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1624 เป็นคู่แท้กันมาแต่แรก

บทที่ 1624 เป็นคู่แท้กันมาแต่แรก

เธอนั่งลงข้าง ๆ จี้ไจ่ สายตาเหม่อลอยมองไปยังจุดหนึ่ง ความคิดของเธอเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน

“แม่กับโต้วเหลียงฝึกวิชาและเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ของโต้วเหลียงเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก เขาจึงอาศัยอยู่ที่บ้านของพวกเรามาโดยตลอด”

“ต่อมา…ต่อมาพ่อแม่ของแม่ก็คือตายายของลูกนั่นแหละ พวกเขาจัดการหมั้นหมายให้พวกเรา รอพวกเราอายุถึงเกณฑ์ก็จะให้แต่งงานกัน”

“แต่ว่า โต้วเหลียง…” เธอมองไปที่โต้วเหลียงซึ่งหมดสติอยู่บนโซฟา “เขาออกไปจากบ้านสักพัก”

“หลังจากกลับมา เขาบอกแม่ว่าจะพาแม่ออกไปข้างนอก แม่ก็เลยแอบหนีออกมากับเขา”

ราวกับนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น สีหน้าของโม่หวายอวี้อ่อนโยนลงไม่น้อย

“ตอนแรกพวกเรามีความสุขมาก แต่ว่า…โลกภายนอกก็มีอะไรอีกมากมายที่แม่ไม่เข้าใจ แม่ไม่ชอบสูบบุหรี่ ไม่ชอบดื่มเหล้า ไม่ชอบเต้นในผับ แต่โต้วเหลียงชอบสิ่งพวกนี้ทุกอย่าง”

เธอก้มหน้าลง ใบหน้าอ่อนหวานปรากฏรอยยิ้มเศร้าสร้อย “โลกนี้มีสิ่งล่อใจมากมาย สาวสวยก็เยอะ มีสาวสวยมากมายมาชอบโต้วเหลียง…โต้วเหลียงเองก็เหมือนจะชอบพวกเธอมาก”

“ตอนนั้นแม่ก็ได้พบกับจี้จิงเหิง แม่กับโต้วเหลียงพบเขาระหว่างกำจัดผี”

“พวกเราสามคนกลายเป็นเพื่อนกัน”

“ต่อมาโต้วเหลียงชอบผู้หญิงคนอื่น แม่เสียใจมาก แม่อยากกลับบ้าน แต่ก็ถูกจี้จิงเหิงรั้งไว้”

“เขาดีกับแม่มาก”

โม่หวายอวี้เน้นย้ำว่า “เขาดีมากจริง ๆ ดีจนแม่คิดว่าเขารักแม่ แม่จึงแต่งงานกับเขา แล้วมีลูกด้วยกัน”

“เขาทำให้แม่รู้สึกว่าโลกภายนอกก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”

“แต่ว่า…”

โม่หวายอวี้มองไปที่แหวนหยกบนฝ่ามือของฉู่ลั่ว “แต่แม่ก็พบว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ทั้งแม่ทั้งโต้วเหลียงต่างก็เป็นเบี้ยหมากของพ่อลูก”

“โต้วเหลียงไม่ได้ตกหลุมรักคนอื่น จี้จิงเหิงก็ไม่ได้รักแม่”

“สิ่งที่เขาต้องการ…สิ่งที่เขาต้องการคือความรู้สึกระหว่างแม่กับโต้วเหลียง”

โต้วเหลียงที่กำลังหมดสติขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำออกมา “หวายอวี้ หวายอวี้…”

โม่หวายอวี้วิ่งเข้าไปกุมมือเขาไว้แน่น “อาเหลียง ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่แล้ว”

เธอจับมือของโต้วเหลียงแนบแก้มตัวเอง “อาเหลียง หวายอวี้อยู่นี่ หวายอวี้อยู่นี่”

ราวกับได้ยินเสียงของเธอ ความกังวลของโต้วเหลียงค่อย ๆ สงบลง เสียงพึมพำจึงหยุดลงด้วย

โม่หวายอวี้ยื่นมือออกไปแตะใบหน้าของโต้วเหลียงเบา ๆ ใบหน้านั้นซีดขาวและดูชราภาพ

ใครจะคิดว่าเมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเป็นคนที่มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนพากันแย่งขึ้นเตียงเขา

“ถ้าอย่างนั้น…พวกคุณมาจากหุบเหวเทพมรณะใช่ไหมคะ”

เมื่อคำว่า “หุบเหวเทพมรณะ” ถูกเอ่ยออกมา ไม่เพียงโม่หวายอวี้เท่านั้นที่สีหน้าเปลี่ยนไป แต่ทุกคนที่อยู่ในที่นั่นต่างก็มีท่าทีเปลี่ยนแปลงเหมือนกัน

จี้ไจ่มองไปทางโม่หวายอวี้โดยไม่รู้ตัว

แต่โม่หวายอวี้กลับมองฉู่ลั่วด้วยความตกตะลึง

“แหวนวงนี้ถูกสกัดออกมาจากหินบุพเพในปรโลก ฉันคิดมาตลอดว่า ผู้บำเพ็ญที่เลือกปิดบังวิถีสวรรค์มีมากมายเหลือเกิน แต่ผู้ที่เลือกใช้บุพเพในการปกปิดมีมากที่สุด”

คำว่า “ความรัก” นั้นเปลี่ยนแปลงได้ยากที่สุด และไม่มีเหตุผลใด ๆ มาอธิบายได้

แม้แต่บุพเพที่ถูกกำหนดโดยสวรรค์ ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าสองคนจะได้อยู่ด้วยกัน

การเปลี่ยนใจหรือเปลี่ยนคนรัก นี่แหละคือมนุษย์ปุถุชน

แม้แต่วิถีแห่งสวรรค์ก็ไม่สามารถควบคุมหัวใจของมนุษย์ได้

“แต่ทำไมพวกคุณถึงไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย?” ฉู่ลั่วหมุนแหวนหยกในมือ “ฉันค้นหาไปทุกปรโลกย่อยแล้ว มีเพียงสมุดรายชื่อเท่านั้น แต่ไม่มีหินบุพเพเลย”

“ที่แท้ก็อยู่ตรงนี้นี่เอง”

เธอมองไปทางโม่หวายอวี้ที่สีหน้าซีดเผือด แล้วพูดออกมาแทนที่จะเอ่ยถาม “ดังนั้น พวกคุณจึงมาจากหุบเหวเทพมรณะสินะคะ”

โม่หวายอวี้ “…”

เธอกุมมือโต้วเหลียงแน่น ดวงตาสั่นระริก

ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันแค่สงสัยว่าแท้จริงแล้วคุณกับโต้วเหลียงเป็นคู่แท้กันมาแต่เดิม หรือว่าคุณกับจี้จิงเหิงต่างหากที่เป็นคู่แท้กันมาแต่เดิม! หรือไม่ก็…โต้วเหลียงกับจี้จิงเหิงต่างหากที่เป็นคู่แท้กันมาแต่แรก!”