เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1629 สายล่อฟ้า

บทที่ 1629 สายล่อฟ้า

โต้วเหลียงจับมือโม่หวายอวี้แล้วลุกขึ้นยืน

ร่างกายที่เดิมทีอ่อนแอ ตอนนี้กลับเหมือนได้รับพลังอันไร้จุดสิ้นสุด

“หวายอวี้ พวกเราไม่สามารถกลับไปได้!”

จากนั้นก็มีเสียงดังตึง

เงาสีดำก็พุ่งเข้ามาชนตรง ๆ แต่หยุดลงทันทีเมื่อห่างจากโรงแรมไปสิบเมตร

ในเงาดำนั้นมีเพียงดวงตาสีแดงสดคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาทางพวกเขาจากนอกหน้าต่าง

“นั่นมันปีศาจมืดจากหุบเหวเทพมรณะ!” โม่หวายอวี้รู้สึกดีใจและกำลังจะเดินไปหา แต่ถูกโต้วเหลียงจับแขนไว้ “อาเหลียง?”

“อย่าไป!”

“แต่ตอนนี้พวกเราหาทางกลับหุบเหวเทพมรณะไม่ได้ ต้องพึ่งพาปีศาจมืดเท่านั้น”

“ไม่กลับไป!” โต้วเหลียงจับแขนเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “หวายอวี้ พวกเรากลับไปไม่ได้จริง ๆ”

“ทำไมล่ะ?”

โต้วเหลียงไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องมองปีศาจมืดที่พุ่งชนค่ายกลซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่นอกหน้าต่าง มือของเขากำแน่น

ขณะเดียวกัน สายฟ้าสีขาวก็ฟาดลงบนยอดเขาทีละสาย ปีศาจมืดที่กำลังพุ่งชนอยู่นั้น ราวกับรับรู้บางอย่างได้ จึงหันหลังกลับไปทางนั้น

“อาเหลียง ฉันตกลงกับเจ้านิกายฉู่ไว้แล้ว ฉันจะพาเธอค้นหาเส้นทางไปยังหุบเหวเทพมรณะ” โม่หวายอวี้มองไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลด้วยความกังวล

คนอื่นอาจมองไม่เห็น แต่เธอและโต้วเหลียงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ปีศาจมืดเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ และกำลังวิ่งไปที่ยอดเขา

“พวกเรากลับไปไม่ได้ ทั้งผมกับคุณไม่สามารถกลับไปได้”

“ทำไม…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ร่างหนึ่งก็มาปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้าต่างบานใหญ่ของโรงแรม

โม่หวายอวี้ตาเบิกกว้าทันที มองไปยังร่างนั้นด้วยความหวาดกลัว

ภูเขาอวิ๋นลั่ว

“มาแล้วเหรอ”

ซู่เซี่ยงหยางมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอะไรเลย

เขาสวมแว่นตาอีกครั้ง แต่ก็ยังคงมองไม่เห็นอะไรอีก

ไจ๋โหรวมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง “มีคลื่นพลังวิญญาณรุนแรงมาก แต่ฉันกลับไม่รู้สึกถึงอะไรเลยค่ะ”

นี่ช่างผิดปกติจริง ๆ แล้ว

เธอมองไปยังยอดเขาด้วยความเป็นห่วง

บนยอดเขามีการติดตั้งสายล่อฟ้า ทำให้สายฟ้าฟาดลงมาอย่างแม่นยำ

มองจากระยะไกล ก็เหมือนกับอสนีบาตสวรรค์ที่ฟาดลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉู่ลั่วยืนอยู่ในค่ายกล มองสายฟ้าที่ฟาดลงมาด้วยสายตาเย็นชา จนกระทั่งคลื่นพลังวิญญาณรอบข้างเข้มข้นขึ้น

ทันใดนั้นเงาร่างสีดำก็พุ่งเข้ามา แต่เมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่บนพื้น มันก็ชะงักค้าง

โดยเฉพาะสายฟ้าที่ฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า มันถึงกับตะลึงงันไปทีเดียว

ตามมาด้วยเงาดำอีกมากมายที่พุ่งเข้ามา แทบทุกตนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ฉู่ลั่วเดินออกมาจากค่ายกล

ในขณะที่เงาดำทั้งหมดมองมา เธอก็สะบัดมือ ยันต์สามสิบหกแผ่นตกลงบนตำแหน่งของค่ายกลอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้นก็เกิดเป็นค่ายกลอันทรงพลัง กักขังเงาดำทั้งหมดไว้ภายใน

ซู่เซี่ยงหยางเห็นยันต์ของฉู่ลั่วแล้วก็โบกมือขึ้นทันที “เห็นแล้ว!”

เจ้าหน้าที่องค์กรทั้งหมดล้อมเข้าไป แล้วรีบวางกำลังคนตามตำแหน่งต่าง ๆ ตรงเชิงเขา ส่วนอีกหนึ่งค่ายกลที่ทรงพลังอำนาจก็ครอบคลุมภูเขาอวิ๋นลั่วไว้ทั้งลูก

“ปีศาจมืดไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว” โม่หวายอวี้และโต้วเหลียงที่สามารถรับรู้ปีศาจมืดได้ต่างตกใจ

โต้วเหลียงไม่สนใจชายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตาทอดมองไปทางภูเขาอวิ๋นลั่ว “ฉู่ลั่วคนนั้นเก่งกาจถึงเพียงนี้เลยเหรอ”

โม่หวายอวี้ “เจ้านิกายฉู่เก่งมากนะ เธอสามารถ…”

เธอมองไปยังหน้าต่าง เห็นจี้จิงเหิงที่มีสายตาเย็นชา “เธอสามารถเอาชนะจี้จิงเหิงได้!”

“อาเหลียง พวกเราไปหุบเหวเทพมรณะกันเถอะ!” โม่หวายอวี้จับมือโต้วเหลียง “มีเจ้านิกายฉู่อยู่ เธอต้องหาทางกลับไปหุบเหวเทพมรณะให้พวกเราได้แน่นอน”

“อักขระบนตัวเราสองคน แค่กลับไปหุบเหวเทพมรณะ ก็จะต้องถูกปลดออกได้แน่นอน”

เธอไม่มองจี้จิงเหิงที่อยู่นอกหน้าต่างเลย เพียงแต่มองโต้วเหลียงด้วยสายตาวิงวอน

ทว่าโต้วเหลียงกลับส่ายหน้า “พวกเรากลับไปไม่ได้! หวายอี้ พวกเรากลับไปไม่ได้!”

“กลับไป? กลับไปที่ไหน!”

จี้จิงเหิงถูกขวางไว้นอกค่ายกล แต่เสียงของเขากลับดังเข้ามาอย่างชัดเจน จนทำให้โม่หวายอวี้ตัวสั่นไปชั่วขณะด้วยความตกใจ

ในวินาทีถัดมา ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีจี้จิงเหิงโดยตรง

เป็นจี้ไจ่!