เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1628 พวกเราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้

บทที่ 1628 พวกเราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้

“ได้! สิ่งที่ไม่สามารถดึงดูดหุบเหวเทพมรณะให้มาได้ก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่สนใจ แต่มีเพียงการเลื่อนขั้นเท่านั้น…ที่จะสามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้”

ซู่เซี่ยงหยางพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องลงมือกันหน่อย”

“คุณวางใจเถอะครับ มันเป็นการจัดเตรียมลับ ๆ จะไม่ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องล่วงรู้เด็ดขาด”

“ค่ะ”

สามวันต่อมา

ณ ตระกูลจี้

จี้จิงเหิงที่นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญอยู่ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วมองออกไปข้างนอก

เพียงแวบเดียวเขาก็ออกมาข้างนอกแล้ว

นักพรตเทียนหลัวที่รออยู่ด้านนอกก็ขมวดคิ้วมองไปทางหนึ่ง “นายออกมาทำไม? บาดแผลยังไม่หายดีเลยนี่?”

“ทำไมถึงมีคลื่นพลังวิญญาณรุนแรงขนาดนี้?”

นักพรตเทียนหลัว “ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกถึงคลื่นพลังวิญญาณที่รุนแรงขนาดนี้ ก็คิดตอนที่ฉู่ลั่วฝ่าด่านเคราะห์…”

เสียงของเขาค่อย ๆ เบาลง หันมองไปทางนั้นอีกครั้ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว

จริงอย่างที่คาด มณฑลหนานอันดับค้นหายอดนิยมอีกครั้ง

#มณฑลหนานกลับมาเข้าสู่ความมืดในพริบตา

#สภาพอากาศสุดขั้วปรากฏบ่อยครั้งที่มณฑลหนาน

#มีเพื่อนนักพรตคนไหนกำลังฝ่าด่านเคราะห์ที่ มณฑลหนานอีกแล้ว?

ชัดเจนว่าคำค้นหายอดนิยมสุดท้ายเป็นการเสียดสี แต่กลับทำให้นักพรตเทียนหลัวเปลี่ยนสีหน้า “ไม่จริงใช่ไหม! เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะฝ่าด่านเคราะห์อีกครั้ง!”

ไม่เพียงเขา แต่คนจำนวนไม่น้อยในลัทธิเต๋าต่างก็โวยวายว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้

“จะเป็นไปได้อย่างไร? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะฝ่าด่านเคราะห์อีกรอบได้ในเวลาสั้น ๆ แบบนี้!”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ถึงฉู่ลั่วจะเก่งแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะฝ่าด่านเคราะห์ในเวลาสั้น ๆ แบบนี้! มันต้องเป็นข่าวปลอมแน่ ๆ!”

“แต่ว่าเธอคนนั้นคือฉู่ลั่วนะ!”

เธอคือฉู่ลั่ว!

ประโยคนี้ทำให้คนที่กำลังตะโกนว่าเป็นไปไม่ได้ต้องหุบปากกันทันที

ใช่แล้ว!

เธอคือฉู่ลั่ว!

เรื่องที่เป็นไปไม่ได้มากมายล้วนเกิดขึ้นกับเธอแล้ว ยังจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก

เห็นได้ชัดว่านักพรตเทียนหลัวนึกถึงความเป็นไปได้นี้เช่นกัน “เธอเพิ่งฝ่าด่านเคราะห์สำเร็จ แต่ไม่ได้เลื่อนขั้น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะฝ่าด่านเคราะห์อีกครั้ง!”

“ถึงแม้จะต้องฝ่าด่านเคราะห์จริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้นี่!”

“ฝ่าด่านเคราะห์แล้วก็ไม่สามารถเลื่อนขั้นได้ เธอทำไปเพื่ออะไรกันแน่?”

คนเหล่านั้นพูดจบก็เห็นจี้จิงเหิงยกมือขึ้นมาประสานอิน ปากท่องคาถา นักพรตเทียนหลัวรู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที “อาการบาดเจ็บของนายยังไม่หาย นายจะไปไหน?”

แต่จี้จิงเหิงได้หายไปจากสายตาของเขาแล้ว

นักพรตเทียนหลัวกัดฟันเงียบ ๆ พลางสบถออกมาประโยคหนึ่ง

มณฑลหนาน

นักพรตที่รู้สึกได้ต่างเงยหน้ามองไปยังจุดที่เมฆหนาแน่นที่สุด นั่นคือยอดเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเวลานี้มีเมฆดำสะสมหนาทึบกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก

มันปกคลุมท้องฟ้าและแทบจะย้อยลงมาบรรจบกับยอดเขา

และสายฟ้าในกลุ่มเมฆก็เริ่มปรากฏให้เห็นอย่างเลือนราง

“มาอีกครั้งแล้ว!”

“คงไม่ใช่ฉู่ลั่วอีกหรอกนะ!”

“ถ้าไม่ใช่ฉู่ลั่วแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ!”

ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น พวกเขาก็เห็นสายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่านท้องฟ้าพุ่งตรงลงมาเบื้องล่าง ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหว

เปรี้ยง!

เปรี้ยง!

เสียงนี้ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

ภายในโรงแรม โม่หวายอวี้มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล เห็นท้องฟ้าที่มืดมิดพวกนั้นแล้วก็หันกลับมามองโต้วเหลียงที่นอนอยู่บนเตียง

หวังว่า…ทุกอย่างจะราบรื่น

ทันใดนั้น ความรู้สึกอันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามา

ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง ความรู้สึกนี้…

เธอสั่นเทาจนสีหน้าซีดเผือด

“แค่ก ๆ พวกที่หุบเหวเทพมรณะส่งมาใช่ไหม?”

“อาเหลียง คุณตื่นแล้ว!” โม่หวายอวี้วิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ เธอพยุงโต้วเหลียงขึ้นมา “พวกเรา…อีกไม่นานพวกเราก็จะได้กลับบ้านแล้ว!”

โต้วเหลียงมองออกไปข้างนอก แล้วค่อย ๆ หันกลับมามองโม่หวายอวี้ที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่ พวกเรากลับไปไม่ได้”

เขากุมมือของโม่หวายอวี้แน่น “หวายอวี้ พวกเรากลับไปไม่ได้”

“ทำไมล่ะ?”

โต้วเหลียงไม่ได้บอกเหตุผล เพียงแต่มองไปยังจุดที่ไม่ไกลด้วยสายตาระแวดระวัง

ความรู้สึกกดดันนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ “ไม่ได้การ พวกเราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! พวกเขารู้แล้วว่าพวกเราอยู่ที่นี่”